Δημοσιεύθηκε Τρίτη, 15/05/2012 - 19:22 από κωστάνζα
Γειά χαρά παιδιά,
με τέντωση παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην αγαπημένη μου χώρα την Ελλάδα. Πως αισθάνεσθε για τις εκλογές; Θα υπάρχει αποτέλεσμα για να ευχαριστήσουν όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι;
Σας ευχόμαστε καρδιακώς το ότι να τελειώσουν οι καταστάσεις όπως είναι τώρα για να αναζήσετε
με αγάπη 
το φιλέλλεν κορίτσι
Δημοσιεύθηκε Κυριακή, 13/05/2012 - 07:13 από BookLuv
Στους δρόμους της λύπης μου
περιπλανώμενη,
συνάντησα τον άντρα με την ανθοδέσμη.
Απόψε μια γυναίκα
θα πάρει λουλούδια.
Δημοσιεύθηκε Τετάρτη, 09/05/2012 - 20:31 από BookLuv
Ρωτάς να μάθεις τα νέα μου.
Τι μου συνέβη σήμερα,
το τι έκανα χτες.
Βλέπεις τον έξω κόσμο
μέσα από τα μάτια μου.
Η ζωή μου αστεία
για ένα σου χαμόγελο.
Δημοσιεύθηκε Τρίτη, 08/05/2012 - 16:25 από κωστάνζα
Παιδιά, χαίρετε.
Μόλις έμαθα το ότι στην «Αυγή» απαραίτητα ο χαιρετισμός του Χίτλερ· τι ντροπή ρε γμτο! Αυτός ο κακουργός εγκατέστασε το «τρίτο κράτος γερμανών» που κράτησε μόνο για δώδεκα χρόνια μα άφησε πάρα πολλούς δολοφονημένους, με βιομηχανικό τρόπο.
Ρε δε γίνεται! Πάει αυτή η περίοδος τις συνέπειες της οποίας ακόμη μας τρομοκρατούνε πράγματι.
Σας ζητώ αποχώρηση γιαυτά που έγιναν τότε, ιδιαίτερα στην κατοχή Ελλάδος. Ταυτόχρονα, θα σας παρακαλούσα για το μήν παίξετε με τέτοιες σκοτεινές δυνάμεις...
Όποιοι/όποιες από σας αμφιβάλλονται για τα γεγονότα, ας διαβάσουνε το «Καλάβρυτα 1943» της Φραντζέσκας Νίκας.
Με αγάπη
το χαρούμενο μα τώρα στεναχωρημένο φιλέλλεν κορίτσι
Δημοσιεύθηκε Σάββατο, 05/05/2012 - 00:54 από BookLuv
Ο κόσμος καίγεται τούτη την ώρα
κάτω από τον ήλιο.
Όχι ολόκληρος ο κόσμος.
Στην Ανταρκτική οι πιγκουίνοι
τινάζουνε τον πάγο απ τα φτερά τους.
[1991]
Δημοσιεύθηκε Τετάρτη, 02/05/2012 - 16:28 από BookLuv
Οι γέροι
χαρίζουν στα παιδάκια καραμέλες.
Πάνε να κλέψουν
τη λαμπερή στιγμή στα μάτια τους,
να μεταλάβουν
λίγο από το γέλιο τους.
[1991]
Δημοσιεύθηκε Κυριακή, 29/04/2012 - 18:47 από BookLuv
Όταν μυρίζω το γιασεμί,
η ψυχή μου χαμογελάει.
Κάπως έτσι
θα είναι ο παράδεισος.
[2010]
Δημοσιεύθηκε Παρασκευή, 27/04/2012 - 12:00 από diopan
Εδώ και κάμποσο καιρό έχω μπεί στο τρυπάκι της ανακύκλωσης, αφού ακριβώς κάτω από το σπίτι μου έχει μπλέ κάδο. Για το περιβάλλον ρε γαμώτο!!!
Και όμως τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι κάπως άβολα με αυτήν την ιστορία. Ας πούμε αισθάνομαι λίγο μ@λ@κ@ς. Σε αυτό συμβάλει η συνολική εικόνα που έχει πια η πόλη μου. Όλοι βλέπουμε καθημερινά στην Αθήνα μετανάστες με καροτσάκια σούπερ-μάρκετ να μαζεύουν παλιοσίδερα (scrub) τα οποία τα πουλάνε σε κάποιες αποθήκες. Αυτές με τη σειρά τους σε άλλες μεγαλύτερες αποθήκες και τελικά όλα αυτά καταλήγουν στη Χαλυβουργία ή οποία αν δεν κάνω λάθος είναι συμφερόντων Μπόμπολα.
Επίσης η πόλη μου έχει γεμίσει αυτά τα «μαγαζάκια» που αγοράζουν χρυσό ο οποίος μέσω διαφόρων καναλιών φαντάζομαι ότι διοχετεύεται προς το εξωτερικό.
Δημοσιεύθηκε Δευτέρα, 23/04/2012 - 16:05 από BookLuv
Αν το χαϊδέψεις,
είναι το σώμα του απαλό,
γεμάτο συγκινήσεις
και σκιρτήματα.
Καρδία στρουθίου,
παλλομένη και τρέμουσα.
[1991]
Δημοσιεύθηκε Δευτέρα, 23/04/2012 - 15:56 από BookLuv
Σκύβω στην άμμο για κοχύλια,
βρίσκω ερωτόλογα και τα φυλάω.
Αν ποτέ συναντηθούμε,
είναι όλα δικά σου.
[2010]
Δημοσιεύθηκε Δευτέρα, 23/04/2012 - 15:50 από BookLuv
Στον καθρέφτη
σηκώνω τα μαλλιά μου.
Βαθειά στα μάτια
την κοιτάζω,
βαθειά στα δάκρυα
τη φοβάμαι.
Στον καθρέφτη το βράδυ
συναντώ τη γυναίκα.
Πόσο μοιάζει της μητέρας μου.
[1991]
Δημοσιεύθηκε Τρίτη, 17/04/2012 - 05:14 από Fotinos_89
Ρέει μέσα μου το νιώθω Ρέει η ζωή. Ρέει κάτι. Κάτι μεγάλο και άγνωστο για μένα. Δεν το καταλαβαίνω, παραμόνο το νιώθω. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω κάτι άλλο εκτός από το να το νιώσω. Δεν υπάρχει δεύτερος τρόπος προσέγγισης. Είναι ο μοναδικός. Είναι απελπιστικά πραγματικό.
Είμαι μέρος του και είναι μέρος μου. Δεν μπορώ να σου πω τι είναι. Δεν έχω τα λόγια. Το στόμα μου αδυνατεί να το εκφράσει. Χρειάζομαι άλλα μέσα που δεν υπάρχουν στο σώμα μου. Είναι πάνω από μένα. Σκέφτομαι ότι πριν χρόνια ο άνθρωπος είχε το όργανο να το εκφράσει. Το έχασε μέσα από την εξέλιξή του. Δεν το είχε ποτέ και θα το αναπτύξει στο μέλλον. Πρώτα γεννιέται η ανάγκη και μετά η λύση της, σωστά; Μετά από εκατομμύρια χρόνια. Όταν το σύμπαν κοιμηθεί και ξυπνήσει ξανά.
Δημοσιεύθηκε Κυριακή, 15/04/2012 - 00:01 από κωστάνζα
Καλοί μου φίλοι, καλές μου φίλες,
σας εύχομαι καλό πάσχα, να ζήσετε και να απολαύσετε την ποδηλασία!
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το ότι μου γλυκώνετε τη ζωή πραγματικά 
η κωστάνζα
Δημοσιεύθηκε Σάββατο, 14/04/2012 - 20:54 από BookLuv
Έχω ένα χαμόγελο για σένα,
κρυμμένο πίσω από τα μάτια μου,
κρυμμένο μέσα στο παλτό μου.
Το παίρνω παντού μαζί μου,
μήπως κάπου σε συναντήσω.
Δημοσιεύθηκε Πέμπτη, 12/04/2012 - 22:49 από ofios
Σήκωσε το χέρι του να φυλάξει το πρόσωπό του.
Η καρδιά του χτύπαγε γρήγορα, ο ιδρώτας πάγωσε στο μέτωπό του, τα μάτια του διάπλατα προσπαθούσαν να προλάβουν το χτύπημα.
Ο άλλος ανάσαινε βαρειά με διεσταλμένα ρουθούνια, τα δάχτυλα στα απλωμένα χέρια ανοιχτά σα νύχια αρπακτικού, το στήθος προτεταμένο, γεμάτο οργή, έβραζε. Είχε πλακώσει με τον ίσκιο του τον γονατισμένο στο χωμάτινο πάτωμα άντρα.
Δυό στιγμές ο χρόνος έπηξε αναμεσά τους, τίποτα δεν κινιόταν, το δωμάτιο ήταν μια σταγόνα αίμα, που σε λίγο θα χτυπήσει στο πάτωμα, οι δύο άντρες ήταν ένας Ιανός με τον φόβο στο ένα πρόσωπο και την οργή στο άλλο.
Ξεφύσηξε αργά, τραβήχτηκε πίσω χωρίς όμως να πάρει το βλέμμα του. Ο άλλος δεν κατέβασε το χέρι.
Δημοσιεύθηκε Δευτέρα, 09/04/2012 - 01:47 από kounoupis
Δημοσιεύθηκε Παρασκευή, 06/04/2012 - 12:46 από κωστάνζα
Γειά σας,
το να αλλάξω την τέντωση μόνη μου ήτανε βλακεία· αντί να αποσπάσω τους ενδεσμούς θάπρεπε να τους ανοίξω για να βγάλω την παλαιά και να βάλω την καινούρια τέντωση. Τώρα δε θα βγεί με τίποτε, οπότε όταν χαλάσει η τέντωση άλλη φορά τι θα κάνω; 
όπως και νάναι, σας εύχομαι καλό Πάσχα
όλα τα καλά, να ζήσετε
Δημοσιεύθηκε Τετάρτη, 04/04/2012 - 19:14 από Ghandee
Δημοσιεύθηκε Κυριακή, 01/04/2012 - 21:08 από κωστάνζα
Καλησπέρα,
σας χαιρετώ ευχαριστημένη ότι το τρίκυκλό μου επιβίωσε τη θύελλα βροχής και χιόνιου· του είχα δέσει το πλαστικό του κάλυμμα με καλώδια αφού περάσαμε το ΣΚ αλλού.
Σας εύχομαι όλα τα καλά, να ζήσετε
χαιρετισμούς
Δημοσιεύθηκε Τετάρτη, 21/03/2012 - 02:56 από diopan
Γράφουμε στο forum πράγματα που δεν θα λέγαμε εύκολα face to face σε κάποιον. Γιατί με τέτοια ευκολία; Μα είναι απλό, απευθυνόμαστε στο cloud στο νέφος. Το ότι το νέφος αποτελείται από άτομα Individua είναι δευτερεύον προς το παρόν.
Το πότε αντιλαμβάνομαι το cloud και πότε το individuum εξαρτάτε από το τι κάνω. Δεν μπορώ να βλέπω ταυτόχρονα το νέφος και τα άτομα που το απαρτίζουν. Ή θα βλέπω το νέφος αλλά δεν θα βλέπω τα άτομα, ή θα επικεντρώνομαι στα άτομα, αδυνατώντας να συλλάβω το ολόκληρο. Το πότε το φως συμπεριφέρεται ως ηλεκτρομαγνητικό κύμα και πότε ως σωματίδιο εξαρτάται από το τι θέλω να παρατηρήσω εγώ. (αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg)
Άρα κάποιος τέτοιος λόγος θα υπάρχει που την Κυριακή τόσες χιλιάδες κόσμος πήγε να ψηφίσει τον Βενιζέλο.
