Blog δημοσιεύσεις

γειά χαρά,

χθές το βράδυ πάγωσα όταν γύρισα σπίτι, τα χέρια έμοιαζαν κόμματια πάγους. Προφανώς και το κουδούνι είχε παγώσει, ο σύζυγος δεν το άκουσε. Γιαυτό τράβηξα το τρίκυκλο επάνω τις σκάλες μόνιμα, κλείδωσα την πόρτα και βρήκα τον σύζυγο μπρωστά στην τηλεώραση.

Εσείς, κρυώνετε;

Σας εύχεται όλα τα καλά

το φιλέλλην τρικυκλομανές κορίτσι

Τις προάλλες με πήρε ο φίλος μου ο Αντερέας τηλέφωνο και με λύπη, μου ανακοίνωσε την κλοπή του ποδηλάτου του.

Το ποδήλατο αυτό δεν ήταν κάποιο ακριβό ποδήλατο, ένα παλιό ατσαλάκι ήταν (στη γλώσσα των ποδηλατών είναι το ποδήλατο κατασκευασμένο από ατσάλι κι όχι από αλουμίνιο), αλλά με αυτό έκανε τις δουλειές του, πήγαινε βόλτες και γενικά επειδή το είχε χρόνια το είχε αγαπήσει όπως αγαπάμε όλοι τα ποδήλατά μας από τα μικράτα μας χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο.

Τη συγκεκριμένη μέρα που έλαβε χώρα το γεγονός το είχε φορτώσει και με τις τσάντες επειδή είχε να μεταφέρει και μερικά πραγματάκια. Έβαλε μέσα και το πέταλο με το οποίο το κλείδωνε, έβαλε ένα σκούφο που τον είχε κάνει δώρο μία φίλη (πιθανόν να τον είχε πλέξει και με τα χεράκια της) επειδή εκείνη η ημέρα ήταν λίγο κρύα και ένα αδιάβροχο για την περίπτωση βροχής. Σταμάτησε λοιπόν σε ένα μαγαζί να πάρει κάτι και άφησε το ποδήλατο σε απόσταση βολής. "Το 'χω" σκέφτηκε και δεν έβγαλε το πέταλο να το κλειδώσει. Του έριχνε και κάποιες κλεφτές ματιές μία εκ των οποίων δε βρήκε στόχο. Στη θέση του ποδηλάτου στεκόταν πεισματικά η κολόνα που το είχε ακουμπήσει χωρίς ίχνος ποδηλάτου επάνω της.

γειά χαρά,

χτές ένας φίλος μου χάρισε περικάλυμμα για το κράνος· περίφανα το έβαλα και πετάλησα σπίτι. Όταν με είδε ο άνδρας έσπασε στα γέλεια· μόλις επέσε κάτω και μου είπε· «Χαχαχα, τι σου έγινε;
Είσαι στα καλά σου; Αχαχαχαχα...» Του απάντησα ότι μου συνέφερε να με δούν οι τενεκεδούχοι αφού το σήμα είχε χαλάσει· «Θάπρεπε να ξέρεις καλά ότι δε μ´ενδιαφέρει το τι λένε οι άλλοι, το επικάλλυμα το θεωρώ πραχτικό, κατάλαβες.»
«Δές το έτσι· με το επικάλλυμα γελοποιείς εντελώς. Φαντάσου ότι αυτοί που δεν εργάζονται προκαλούνται από σένα. Οδηγούνε με τον συνηθημένο σταθμό μέθυσης και μπορεί να σε πατήσουν για αστεία! Το θέλεις αυτό να γίνει;!»

Λοιπόν, αυτό δεν περιέμεινα! Όταν κυκλοφορώ με το τρίκυκλό μου, θέλω να με δούνε όλοι, το άν με γελάνε ή όχι δε με νοιάζει.

Τι γνώμη έχετε εσείς;
Σας ευχαριστώ εκ πρωτέρων.

Τριγύριζε το κούτελο της διόρωφης πολυκατοικίας, γώνιαζε και ακολουθούσε πιστά το μαρμάρινο γείσο κι' αναβόσβηνε άχαρα αυτή η χριστουγεννιάτικη γιρλάντα, λες κι' ολόκληρο το τετράγωνο είχε ανάψει φλας για να στρίψει, να φύγει από την γκρίζα πλατεία, να πάει να χωθεί παραπάνω σε κάποιο ήσυχο στενό, δίχως φώτα και υπόκωφους ρυθμούς από τις καφετέριες.

Η βροχή...

Είχε γυαλίσει όλα τα πεζοδρόμια, τους τοίχους, τις προσόψεις των κτιρίων, τις φωτεινές επιγραφές, ακόμη και αυτήν την ηλίθια άσφαλτο, μαλάκωνε τις όψεις, αντανάκλαγε τα ακίνητα φώτα κυρτώνοντας τις ευθείες σε μιά τρεμουλιαστή ασάφεια και τα κινούμενα σε κυνηγούς των εαυτών τους, πέρναγε μιαν φτηνή γιορτινή πατίνα σε όλα. Και είχε αφήσει τους διαβάτες να συνεχίσουν τον δρόμο τους, απαλή, σαν χάδι κομματιασμένο σε χιλιάδες αγγίγματα.

Ο πλαστικός δίσκος.

Είχε πάνω του τα απομεινάρια ενός δείπνου σερβιρισμένου σε χάρτινες συσκευασίες, λερωμένες τώρα από σκόρπιες σταγόνες κέτσαπ και μουστάρδας, τσαλακωμένες για να μην παρασυρθούν από κάποιον αέρα, θλιβερές μέχρις ανοησίας.

Ο άνθρωπος...

Καθόταν στο πλαστικό κάθισμα ακουμπώντας στην πλάτη, με τα χέρια στις τσέπες του μπεζ, κοτλέ μπουφάν, με τα πόδια απλωμένα ανοικτά κάτω απ΄το καρφωμένο στην πιλοτή τραπέζι, δίπλα σε πολλά άλλα ολόϊδια τραπέζια.
Έκρυβε τη νεαρή του ηλικία κάτω από αρκετό πάχος, κάτω από τα αραιά, αφρόντιστα μαλλιά και το αξύριστο πηγούνι του, πίσω από τα μελαγχολικά, αδιάφορα μάτια, μέσα στην βαρειά στάση του.

Τα δύο ποδήλατα.

Χώθηκαν βιαστικά στην εσοχή που βρισκόταν το ταχυφαγείο, οι αναβάτες ξεπέζεψαν από τις σέλλες μιλώντας δυνατά, με κέφι που έβγαινε ως τα κόκκινα μάγουλά τους και τις βαθειές ανάσες τους, σαν αγγελιαφόροι σε ταινία με ιππότες που φτάνουν στο απομονωμένο πανδοχείο, ακριβώς την στιγμή που ένας δυσκίνητος θαμώνας σηκωνόταν για να βγεί κι' έπεφτε πάνω τους.

Το σάστισμα...

Yπαρχει καποιος τροπος να σωσουμε τα ευρω μας κανοντας τα λιρες η οποιο αλλο νομισμα ωστε με να βγουμε κερδισμενοι οταν παμε στη δραχμη που θα φαει τρελη υποτιμηση;
Aυτα τα λεφτα θα γινουν αυτοματα δραχμες οταν παμε στη δραχμη η θα παραμεινουν λιρες;
Υ.Γ Εδω και 1 μηνα το ευρω σε σχεση με το δολαριο βρισκεται κατω απο 1.35 αρα η αποπομπη της ελλαδος απο το ευρω ειναι σιγουρη επειδη ριχνει την ισοτιμια του ευρω με απλα λογια.Αφηνω εξω τη συζητηση για νεα μετρα και αν θα υπαρχουν λεφτα για να πληρωθουν οποτε η χρεωκοπια ειναι σχεδον σιγουρη.Επειδη καποιοι εχουν παρει cds(ασφαλιστρα κινδυνου σε περιπτωση χρεωκοπιας) και περιμενουν να πληρωθουν
Στο σπιτι ως κλασσικοι εφησυχασμενοι,κοιμισμενοι ελληναρες και οι γονεις και τα αδερφια μου(ακομα και η αδερφη μου που ειναι λογιστρια στο τμημα της χρηματοδοτησης επιχειρησεων σε τραπεζα με γραφουνε που τους τα πρηζω εδω και 2 μερες.