Ιστορία

Στιγμές από την ιστορία του ποδηλάτου

ΠΑΛΙΝ[στον ίδιο]ΔΡΟΜΩ

πάλι στο δρόμο εκείνο αλλά...

δεν βλέπω το σκαλοπάτι το μαρμάρινο που σκόνταψα στη σκέψη σου
έκανες τότε μια σειρά προδοσίες αν δεν απατώμαι
κοίτα μπορώ να μείνω και να φύγω
ήταν γνωστό
πάντα ήταν
ήξερες αυτή τη γνώση σαν την καπνιά του δέκα φορές αναμένου τσιγάρου σου
ήσουν και ήμουν ισχνό κορμί
ισχνό μυαλό που ήθελε να ξαπλωθεί
στις πλάκες μπρος απ’ τα σπίτια των ενόρκων
που μας δίκαζαν καθημερνά
με τα σοβαρά τους στόματα
τα μάτια σε σχισμένη δίπλα
εγώ καλέ μου φίλε δεν περίμενα να ξηλώσουν το μαρμάρινο σκαλοπάτι

Categories: 

Τουρκόφωνα Επώνυμα, μια παλιά ιστορία

Τα μέχρι σήμερα γνωστά επώνυμα τα οποία έχουν προέλθει από την "επαφή" με τους γείτονες. Θα γίνει προσπάθεια λεξικογράφησης, απο ένα πρόσφατο τηλεφωνικό κατάλογο. Ζητάω προκαταβολικά κατανόηση και υπομονή, είναι ένα δύσκολο εγχείρημα.

Categories: 

Tommy Godwin: Το παγκοσμιο ρεκορ ετησιων διανυθεντων χιλιομετρων

Το 1939, καταριφθηκε το παγκοσμιο ρεκορ ετησιων διανυθεντων χιλιομετρων απο τον κυριο Tommy Godwin, εχοντας "γραψει" στο σφραγισμενο κι ελεγχομενο κοντερ του, 120.805 χιλιομετρα.
Απο τοτε, δεν εχει καταρριφθει.
Στη συνεχεια εκανε ακομη ενα παγκοσμιο ρεκορ, διανυοντας 100.000 μιλια, μεσα σε μολις 500 ακριβως ημερες:
"...Today the word ‘challenge’ is one that is bandied about frequently; “Are you ready for the challenge of a lifetime? Do you have what it takes to cycle from London to Paris in just 4 days?”

Categories: 

"Sofi" μεγάλο γεγονός

Γεια χαρά,

το πρωί είδαμε την έκλιψη ηλίου, με το ακρόνυμο "Sofi" για "Sonnenfinsternis", σκοτινότητα ηλίου. Βέβαια φοράγαμε προστατευτικά γυαλιά για να μή τυφλώσουν τα μάτια μας.
Παράλληλα, ήταν το πρώτο πείραμα για το πως λειτουργεί το δικτύο ηλεκτρικού ρεύματος.

Είχαμε χωρίσει τις σκευές μας από το ρεύμα: δεν έγινε τίποτε.

Την επομενη έκλιψη ηλίου δε θα ζήσουμε το 2081.

Σας εύχομαι κάθε καλό

Categories: 

Freddie Mercury - Queen

Σαν σήμερα (24 Νοεμβρίου 1991) έφυγε απο τη ζωή ο Freddie Mercury
τραγουδιστής και πιανίστας του βρετανικού συγκροτήματος Queen.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Farrokh Bulsara.

Queen - Bohemian Rhapsody

Categories: 

Τα φωτεινά σύνορα

Καλησπέρα,

σήμερα όλοι εορτάζουν το 25ο επέτειο του ανοίγματος του Τείχου το οποίο διέσχισε το Βερολίνο
από το 1961: όλοι οι πολίτες που ήθελαν να φύγουν έφυγαν.
Για μερικές ημέρες βάλανε μπαλόνια ανά τον Τοίχο σαν φωτεινά σύνορα, τα οποία ένα μετά το άλλο μπαίνε στον αέρα. Ταυτόχρονα παίζουν την Ενάτη Συμφωνία του Μπέτοβεν, τον Ύμνο της Ευρώπης, πολλή συγκίνηση.
Γλεντάνε οι πολίτες στην Πύλη Μραντενμπούργης...

Έπεσε η σιδηρένια κουρτίνα η οποία διέσχιζε τη Γερμανία για σχεδόν 40 χρόνια.
Ήταν η μοναδική ειρηνική μετανάσταση, με το στόχος να επανανεωθή η Γερμανία.

Categories: 

τρομερόοο

Μόλις παρακολούθησα την ταινία «Ποτέ την Κυριακή», η οποία με ενθουσιάζει εντελώς. Ακόμη χορεύωω!

Να ζήσετε

Categories: 

Ανατολή-Δύση-Βορράς-Νότος ταξίδια στους ήχους και τους τρόπους της μουσικής...

Με μια διεθνιστική διάθεση απέναντι στη μουσική του κόσμου μας ξεκινώ αυτό το νήμα δίπλα στα άλλα πετυχημένα μουσικά νήματα. Απ’ την πλευρά μου θα καταθέτω ό,τι πιο αισθαντικό πέφτει στην αντίληψή μου από μουσικές που βρίσκονται ριζωμένες στα βάθη των αιώνων. Μια αναφορά και στα όργανα και την χροιά που έχουν θα γίνεται όποτε αυτό χρειάζεται ή όποτε κάτι σημαντικό μπορεί να λεχθεί γι’ αυτά...

Ξεκινώ με μουσική απ’ την κεντρική Ασία. Την περιοχή που λογαριάζεται σαν Κουρδιστάν...Κουρδική μουσική λοιπόν με ταμπουρά και λύρα κεμεντζέ...

Categories: 

ΤΕΣΣΕΡΙΣ και ΜΙΑ ιστορίες για ένα βασιλιά

Έχω καιρό να διηγηθώ καμιά ιστορία. Έτσι μαζεύτηκαν μερικές μικρές που σκέφτηκα να τις αραδιάσω εδώ όλες για να τις βγάλω από μέσα μου και να κλείσουν σιγά σιγά.

Σιώπησαν οι τερετισμοί, οι καταβασίες, οι ειρμοί, τα τροπάρια, οι δοξολογίες του Λυκούργου Αγγελόπουλου...

Μια γενιά μαζί με τη Δόμνα Σαμίου που μαθήτευσε στον Σίμωνα Καρά κι έκανε πράξη όσα ήθη διδάχθηκε...η Δόμνα Σαμίου στα τραγούδια, ο Λυγούργος Αγγελόπουλος στην εκκλησία...Ο μαϊστορας της Αγίας Ειρήνης στην Αιόλου...Μια εκκλησιά είχαμε ν’ ακούμε εκκλησιαστική μουσική απ’ τα βάθη των αιώνων με τα ποιοτικά και ποσοτικά σημάδια της Βυζαντινής Παρασημαντικής, πιστά εκτελεσμένα, με τις αναπνοές εκεί που άρμοζε, χωρίς περιττές εντάσεις στην έκφραση, αλλά κι όπου

Categories: 

Η αλέα με τη δρόσο.

Η αλέα με τη δρόσο.

(Μια αδέξια αναφορά στην θαυμαστή ιστορία Περηφάνειας και Προκατάληψης της Jane Austen).

Σε μια στροφή ξεπρόβαλαν ξάφνου μια αλέα με θεόρατες κι όλάνθιστες πικροδάφνες. Φυσούσε ένα ανεπαίσθητο αγέρι, αρκετό για να διασπείρει τα πολύχρωμα άνθη παντού. Ήρθαν στο στόμα της. Κόλησαν στα χείλη της. Με την ανάστροφη του χεριού της τα πέταξε πέρα. Για δες, σκέφτηκε. Τα άνθη δεν είναι πάντα ωραία. Κι αυτό, καθώς η μύτη και οι πνεύμονές της λιγώθηκαν από την ελαφρά παλιακή, αλλά εξαιρετικά έντονη μυρωδιά των ανθών.

Categories: 

Δείτε το...δεν θα το μετανοιώσετε (σας υπόσχομαι)

Έλεγα εδώ και καιρό να το δημοσιεύσω, αλλά δεν το έκανα.
Σήμερα απλά θέλησα να το κάνω και να 'το:

Εκείνος και εκείνος

Είναι κάτι που προβλήθηκε το 1972, στην κρατική τηλεόραση (έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε άλλη) και η χρονιά δείχνει πως ήταν μέσα στην περίοδο της χούντας.

Δεν θα πω πολλά περισσότερα. Απλά δείτε το με προσοχή και σας εγγυώμαι πως δεν θα το μετανιώσετε. Όσοι είστε «μεγάλοι» θα θυμάστε τους δύο τεράστιους ηθοποιούς, τον «Λουκά» (Βασίλης Διαμαντόπουλος) και τον «Σόλων» (Γιώργος Μιχαλακόπουλος). Όσοι δεν τους γνωρίζετε θα δείτε με αυτό το απόσπασμα πως αξίζει να τους μάθετε.

Αυτά, για μία φορά είπα πως δεν θα πω πολλά, τα λένε όλα η εικόνα και κυρίως ο ήχος...

Categories: 

ΙΣΤΟΡΙΑ

1817: Εφευρέθηκε η οδηγούμενη Draisienne.

Ο Γερμανός Βαρώνος von Drais εφηύρε την Draisienne, ένα οδηγούμενο ποδήλατο. Σχεδόν ολόκληρο, ήταν φτιαγμένο από ξύλο, και χωρίς πετάλια, ο αναβάτης του έδεινε ώθηση σπρώχνοντας τα πόδια του στο έδαφος. Εκείνο τον καιρό, το ρεκόρ ταχύτητας για αυτό το ποδήλατο ήταν 15 km/h. Χρησιμοποιήθηκε λίγο μέχρι τη δεκαετία του 1830. Το 1842, εξοπλίστηκε με συμπαγή λάστιχα από γόμα.

1839: Το MacMillan velocipede ήταν το πρώτο του είδους του το οποίο δεν απαιτούσε τα πόδια στο έδαφος.

Categories: 

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δόσ’ της κλώτσο να γυρίσει...ιστορία ν’ αρχινήσει...

Καθόλου από άσχετη αφορμή (βλέπε το άλλο νήμα http://www.podilates.gr/node/26892) και μέσα στον τεμπέλικο χρόνο μου, άφησα το άναρχο μυαλό μου, να πλανηθεί σε μιαν αναζήτηση ιντερνετικού χαρακτήρα, αλλά και σε συνάρτηση με όσα ήδη γνώριζα για πρόσωπα και πράγματα που θα αναφερθώ πιο κάτω. Κάτι ανάμεσα σε ντετεκτιβική περιέργεια και τέρψη.

Πεδία αναζήτησης; Ποδήλατο/Arts and Crafts Movement/δημιουργοί βιβλίων και βιβλιοδεσιών (δική μου επαγγελματική διαστροφή).

Κι ερχόμαστε σε δυο φυσιογνωμίες τεράστιου βεληνεκούς. Μιλάμε για την περίοδο γύρω στο 1900. Λίγο πριν και λίγο μετά.

Categories: 

Zebra crossing

(μια μυθοπλαστική δοκιμιογραφία για τη διάσωση της ιστορικής μνήμης της Αττικής Ζέβρας)

Αττική ζέβρα

Όταν ήμουν μικρός ο παππούς μου συνήθιζε να μου λέει ιστορίες για τις ζέβρες, όχι αυτές της Αφρικής που υπάρχουν και σήμερα, για ένα εξαφανισμένο είδος, για την Αττική Ζέβρα (Equus quagga atticus) ένα από τα εκατοντάδες είδη ζώων που εξαφανίστηκαν στον 20ο αιώνα.

Έναρξη Ολυμπιακών αγώνων 2012 ή τι είδε η βελανιδιά.

Με ρίζωσαν σ’έναν λόφο από γρασίδι. Κάτι σαν το Maiden’s Castle στο Dorset. Ρίζες το ίδιο γέρικες όσο κι οι κλάδοι με τα φυλώματά μου. Κι από κει είδα.

Πέρασαν εύκολα απ’ την αγροτική ζωή στην εκβιομηχάνιση. Ούτε κουβέντα για τον Όλιβερ Τουΐστ. Οι εργάτες αγκομαχούσαν να ανασηκώσουν τις καπνισμένες καμινάδες των εργοστασίων και να ξηλώσουν τα γρασίδια. Κάπου σε μια γωνιά κάτι γυναίκες βάδιζαν με ένα χαρτί στο στήθος τους, που έγραφε vote. Κάποιος κύριος με ημίψηλο απάγγειλε κάτι για το όνειρο, του Shakespeare ήτανε. Ο ίδιος κύριος μετά ενώθηκε με άλλους, πάλι με φράκα και ημίψηλα, που στριφνοί κάνανε νοήματα με τα χέρια δίνοντας ρυθμό στους εργάτες που σηκώνανε τις καμινάδες. Πάλι οι γυναίκες με τα votes κάπου εκεί.

Categories: 

Ο «παπούς» και οι τσίγκοι και το...«πως ζούσατε καλέ χωρίς αυτοκίνητο;»

Χωρίς αυτοκίνητο μεγάλε.
Ναι καλά διάβασες. Δεν είχαμε αυτοκίνητο. Διακοπές με νοικιασμένο φορτηγάκι, μέσα όλα τα μπαγκάζια, μετά «άπλωμα» στο μώλο, ήρθε το φέρυ κι έδεσε, μετέφερε στο φέρυ και μετά από το φέρυ μετέφερε στο νοικιασμένο.
Καλά και με την επιστροφή τι γινότανε; Πάλι τα ίδια από την ανάποδη;
Ναι κουμπάρε μου, πάλι τα ίδια. Αλλά τελικά τούτο ήταν το λιγότερο. Δεν είχαμε καθόλου αυτοκίνητο σου λέω και το χρειαζόμαστε το ρημάδι και στη δουλειά. Γιατί εκτός από αυτοκίνητο δεν είχαμε και εμφανιστήριο τσίγκων!
Και καλά ρε μεγάλε και τι κάνατε δηλαδή;

Categories: 

Αγώνας ποδηλασίας ανώμαλου δρόμου για το Πρωτάθλημα Ελλάδας.13/11/1966

Περίληψη
Στιγμιότυπα από τον αγώνα ποδηλασίας ανωμάλου δρόμου για το Πρωτάθλημα Ελλάδας, ο οποίος διεξάγεται στην περιοχή Παπάγου.
Περιγραφή

http://mam.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=1678&thid=7550

Categories: 

Στου Μπερνίτσα το ζαχαροπλαστείο...

«....Λέει ο Θωμάς, ν ανέβεις στην Αθήνα, όλο και κάποια δουλειά θάβρεις.
Δέκα ώρες Τήνο-Αθήνα έκανε το καράβι τότε. Κατάστρωμα, βροχή, δεν άντεχα την κλεισούρα του αμπαριού, μαθημένος απ΄το έξω. Φτάνω στον Πειραιά, κόσμος κακό , φασαρία, σάστισα, μούρθε να ξαναμπώ στο καράβι τα μπρος πίσω για το νησί.
Με τα πολλά κατέβηκα, πάτησα πόδι στην προκυμαία, βρήκα ένα κάρρο με πήγε ως το σαπουνάδικο που ήταν στην Πειραιώς, από ΄κει τόκοψα με τα πόδια, έφτασα στου Φρατζέσκου τον καφενέ στην Κουμουνδούρου.

Τι χαμπέρια μου λέει, δουλειά του λέω δεν έχω και δεν θέλω να φύγω για πέρα, γιατί τότε όλοι φεύγαν για την Πόλη ή για τη Σμύρνη να πα΄ να δουλέψουνε σε σπίτια μαγέροι και καμαριέρες. Δεν άντεχα να φύγω, έβλεπα διαβατήριο και μ΄έπιανε τρέμουλο, να θέλω σφραγίδα για ναρθω πίσω, ν΄ακούω βιολί νησώτικο και να τρέχουν ποτάμι τα μάτια μου, δεν ήθελα.
Είπα πάω στην Αθήνα κι΄ας κάμω ό,τι βρω, θα σούρνομαι, μα στα ξένα δεν πάω.

Ο Φρατζέσκος είχε γνωριμίες, μου λέει άσε τον μπόγο κει στη γωνία, με στέλνει σ΄ένα μαγαζί που ήθελε λέει κόσμο για μια δουλειά που δεν είχε ξαναγίνει στην Αθήνα.
Λέω μέσα μου, τί δουλειά είναι τούτη δω, μην είναι τίποτε βρωμιά στη μέση, πάω που λές γωνία Πανεπιστημίου και Πατησίων, κυττάω καλά, τί να δω΄, ένα ζαχαροπλαστείο, «Π. Μπερνίτσας» είχε την ταμπέλλα, κόσμος, μιλιούνια, μηρμυγκιές, να λες πού πάνε όλοι αυτοί , πού χωράνε κει μέσα.
Να μοσχοβολάει ο τόπος βούτυρα και κρέμα.
Εγώ ήμουν με τα ρούχα απ΄το ταξίδι, ντράπηκα, λέω θα με δει έτσι θα με στείλει από κει πούρθα, τί να κάμω τώρα, λέω, μπες μέσα Λορέντζο κι΄ότι γίνει.

Categories: 

μεγαλύτερη γλαύκα

Γειά χαρά,

όπως ζητήθηκε από τον τιμιότατο Κόντε, θα προσπαθήσω να βάλω μεγαλύτερη φωτό, μολονότι έπρεπε να αλλάξω το όνομά της από «γλαύκα.jpg» σε «owl.jpg»· μου φαίνεται το περιμένει το λειτουργικό «σύστημα» που δεν υποφέρει το να´μαι φιλέλλην;!

σας χαιρετά με καλές ευχές

η περίφανη φιλέλλην γλαυκοφορούσα

Categories: 

Στη Γειτονιά μου την παλιά...

Μικρές Αγγελίες

Και μιας που είμαι αυτό τον καιρό ελαφρώς σαλταρισμένος, έβλεπα κάτι παλιά βιντεάκια των Α.Μ.Α.Ν. στο YouTube και θυμήθηκα τις υπέροχες μικρές τους αγγελίες. Ξαφνικά σκέφτηκα να ξεφυλλίσω και τις δικές μας, τις ποδηλατικές, τις δέκα-είκοσι πρώτες σελίδες, για να δω τα αντίστοιχα φρούτα και να θυμηθώ τα γέλια που έχω ρίξει! Οι αγγελίες είναι σε [quote] και η μορφοποίηση δικιά μου.

Η πρώτη αγγελία είναι από αυτές που, ενώ ξέρεις πως δεν υπάρχει θεός, με τα τόσα κουλά που συμβαίνουν γύρω σου σε κάνει καμιά φορά να αναρωτιέσαι...

αγγελία 01 wrote:
Κατεβαίνω μ' ένα φίλο από Σουηδία Ελλάδα με ποδήλατο...
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ http://www.crescent.se/index.php?id=175&singleUid=47 ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΡΙΞΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΡΟΤΙΝΕ ΜΟΥ ΚΑΠΟΙΟ. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΟΣΟ ΤΡΕΛΟ ΚΑΙ ΑΝ ΣΕ ΑΚΟΥΓΕΤΕ ΤΕΛΟΣ ΣΕΠΤΕΒΡΙΟΥ ΚΑΤΕΒΕΝΩ ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ ΑΠΟ ΣΟΥΗΔΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΒΡΕΙ ΚΑΤΙ (ΟΧΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΩ) ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Αμέσως σπεύδει σύσσωμη η ποδηλατική κοινότητα να βοηθήσει, αν και οι περισσότεροι διατηρούσαν τις αμφιβολίες τους αλλά είπαμε, «ρε λες»? Βέβαια ο καιρός περνούσε κι απάντηση δεν υπήρχε οπότε όλοι άρχισαν να αναρωτιούνται «ρε λες»? Υπάρχουν όμως και οι χιουμορίστες ή οι φανατικοί, όπως το πάρει κανείς!

απάντηση στην αγγελία 01 wrote:
ότι και να λέτε εσείς εγώ πιστεύω το παιδί ξεκίνησε γιαυτό και δεν απαντάει..
ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ ΦΙΛΕΕΕΕΕΕ

Συνεχίζεται μια κουβέντα ενώ πάλι όλοι περιμένουν κι εύχονται να μιλάνε με ήρωες! Και ΝΑΙ! Επιτέλους απάντηση! Δεν ήταν τρολλάρισμα! Υπάρχει θεός κι είναι ποδηλάτης! Αλλά, για μισό…

Critical mass 1961

Αφιερωμένο στην Margie

To είδα στο Facebook και το μοιράζομαι μαζί σας

http://www.youtube.com/watch?v=B1osTdbohmw&feature=player_embedded

Categories: 

Il pirata

Τα παιδικά του χρόνια

Ο Pantani γεννήθηκε στις 13 Γενάρη του 1970, στο Bufalini de Cesena, ένα χωριό κοντά στις ακτές τις Αδριατικής. Ο πατέρας του ήταν υδραυλικός και τα παιδικά του χρόνια ήταν μάλλον φτωχικά. Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του το περνούσε με τον παππού του Sotero, τον οποίο και υπεραγαπούσε και μάλιστα λέγεται πως τα λόγια του τον συντρόφευαν ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του.
Σαν μαθητής ήταν κακός, αλλά ικανός. Όταν κινδύνευε να μείνει μετεξεταστέος στρωνόταν και διάβαζε, καταφέρνοντας να περνάει όλα τα μαθήματα. Αλλά το διάβασμα δεν ήταν το φόρτε του. Η μητέρα του του φώναζε πως θα γίνει ένας "καλός σε τίποτα" και ο παππούς του τον συμβούλευε να επιλέξει κάτι στο οποίο είναι καλός και να του δοθεί με πάθος. Μάλιστα το πρώτο του μεταχειρισμένο ποδήλατο, του το αγόρασε ο ίδιος ο παππούς (κατ' άλλους ο πατέρας του) και ίσως να ήταν αυτή η αδυναμία του προς τον παππού που έσπρωξε τον μικρό Marco να αγαπήσει το ποδήλατο.
Ο Pantani είχε ένα τεράστιο ταλέντο στις ανηφόρες, και ένα τεράστιο ταλέντο στην καρδιά. Το πείσμα. Δεν θα άφηνε κανέναν να μπει μπροστά του, έπρεπε εκείνος να τερματίσει πρώτος... Δεν άργησε να μπει σε ομάδα παίδων, όπου και του έδωσαν την πρώτη του κούρσα, μάρκας Vicini, τις οποίες έδινε η ιταλική ποδηλατική ομοσπονδία. Εκείνο το βράδυ ο μικρός Marco κοιμήθηκε αγκαλιά με την κούρσα, σίγουρος πως η ποδηλασία θα ήταν το δικό του άθλημα. Μάλιστα όσο ήταν αθλητής, έπλενε το ποδήλατό του στην μπανιέρα με το πινέλο, ενώ έκανε κι εκείνος το μπάνιο του. Τόσο πολύ αγάπησε το ποδήλατο του....
Στα 14 του χρόνια πετυχαίνει την πρώτη του νίκη και ένα χρόνο αργότερα ανεβαίνει στην κατηγορία των νέων. Μένει πάντοτε τελευταίος στο γκρούπ του, όσο και να φωνάζει ο προπονητής του, μέχρι που φτάνουν στην ανηφόρα. Τότε αρχίζει την επίθεσή του. Και περνάει την κορυφή πάντα στην πρώτη θέση, προσπερνώντας τους υπόλοιπους σαν να ήταν σταματημένοι...

Categories: 

ο ανθρωπος που εσωσε τον κοσμο ή η ιστορια του μισοφαγωμενου μηλου της apple

παραθετω ολοκληρο το αρθρο απο το περιοδικο focus...ειναι μια ιστορια που απασχολησε αρκετα το διεθνη τυπο φετος, μετα τη δημοσια συγνωμη που ζητησε ο πρωθυπουργος της Αγγλιας Gordon Brown...

εξαιρετικα αφιερωμενη σε ολους αυτους που μας αγαπουν τοσο πολυ...

Ιδρυτής της πληροφορικής, μαθηματικός, φιλόσοφος, κρυπτογράφος, παράξενος οραματιστής και ομοφυλόφιλος σε μια εποχή που η σεξουαλική διαφορετικότητα θεωρείτο έγκλημα.

Ο Alan Turing γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1912, στο Πάντιγκτον του Λονδίνου. Ο πατέρας του, Τζούλιους Μάθισον Τούρινγκ, ήταν μέλος της Ινδικής Δημόσιας Υπηρεσίας και έλειπε συχνά στο εξωτερικό. Όταν o Turing ήταν ενός έτους, η μητέρα του ακολούθησε τον σύζυγό της στην Ινδία, αφήνοντας τον γιο της σε οικογενειακούς φίλους στην Αγγλία.

Στάλθηκε στην προπαρασκευαστική σχολή Hazlehurst, όπου σημείωσε μέτριες έως καλές επιδόσεις στα περισσότερα μαθήματα, αν και είχε την τάση να ακολουθεί τις δικές του ιδέες. Το 1926 έδωσε εξετάσεις και μπήκε στο Sherborne School. Δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί αλλά η μητέρα του επέμενε ότι έπρεπε να πάρει εκπαίδευση από δημόσιο σχολείο. Πολλοί από τους στοχαστές έχουν βρει τη συμβατική διδασκαλία σχεδόν ακατανόητη διαδικασία και αυτή φαίνεται να είναι και η περίπτωση του Turing. Η ευφυΐα του τον οδηγούσε στις δικές του κατευθύνσεις και όχι σε αυτές που απαιτούσαν οι καθηγητές του.

Παρά τις αντισυμβατικές απαντήσεις του, ο Turing κέρδισε όλα τα μαθηματικά βραβεία ενόσω βρισκόταν στο Sherborne. Γνώρισε σε βάθος τον κόσμο των μαθηματικών, αν και οι καθηγητές του πιθανόν δεν γνώριζαν τη μελέτη που έκανε μόνος του. Σε ηλικία 16 χρόνων, διάβασε την εργασία του Αϊνστάιν για τη σχετικότητα, την οποία κατανόησε πλήρως.

Categories: 

Μια υπαρξιακή φιλοσοφική συζήτηση

Επειδή είναι κρίμα να πελαγοδρομούμε ανάμεσα σε άσχετα θέματα και να πλασάρουμε την "πραμάτεια" μας σε λάθος "αγορές", με αποτέλεσμα να ψάχνει κανείς κάτι από το παρελθόν και να μην το βρίσκει, γιατί... που να φανταστεί ότι μια άποψη για τον ρατσισμό ήταν φιλοξενούμενη(?) σε topic για λάστιχα ή μια άποψη για την αναγκαιότητα ή μη της θρησκείας ήταν κρυμμένη σε ένα topic για μουσική..., ανοίγω λοιπόν αυτό το θέμα για όσους λυσσάνε για φιλοσοφικές συζητήσεις (μαζί μ' αυτούς κι εγώ), με την ελπίδα ότι μ αυτό τον τρόπο θα επισκεφθούμε μια άλλη άποψη και τελικά θα εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας, δίνοντάς μας την δυνατότητα να δούμε τα πράγματα και με μια δεύτερη ή τρίτη ματιά...

Ποιοι είμαστε;
Γιατί και πως βρεθήκαμε στον κόσμο;
Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;
Υπάρχει θεός;
Από που προήλθε το σύμπαν;
Είναι ο άνθρωπος ανώτερο πλάσμα σε σχέση με τα άλλα ζώα;

...είναι μερικά από τα ερωτήματα που από τα βάθη της ιστορίας απασχολούσαν τους ανθρώπους και συνεχίζουν να τους απασχολούν - όλο και λιγότερο βέβαια αφού η ταχύτητα της ζωής και ή έλλειψη προσωπικού ελεύθερου χρόνου δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για τέτοιου είδους αναζητήσεις...

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να δώσουμε απάντηση, ο καθένας με το δικό του τρόπο και τη δική του οπτική...

Y.Γ. (24/11/2009) Μια εβδομάδα αργότερα παρατήρησα ότι, εντελώς συμπτωματικά η ημέρα που ανάρτησα το θέμα (19/11/2009) ήταν η παγκόσμια ημέρα φιλοσοφίας: http://www.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=...

Categories: 

Στον σταύλο...

"Εγώ δούλευα από πριν εκεί μέσα.
Μετά ήρθαν οι συνταγματαρχαίοι και τα τσιράκια τους και μας έκαμαν γραφιάδες να
κρατάμε τα αρχεία και τους φακέλλους όσων ήσαντε στη μαύρη λίστα.

Απορούσα πόσοι δούλευαν για να παρακολουθούν τους άλλους και στο τέλος ποιός τους
έλεγχε όλους αυτούς...
Όποιος ήθελε έβαζε μια φυτιλιά και έστελνε τον γείτονά του στο διάολο.

Δηλώσεις νομιμοφροσύνης, αναφορές της ασφάλειας, μέχρι και του Μίκη ένας φάκελλος
αναφοράς κίνησης από τις μέρες που πέρασε στη Ζάτουνα εξόριστος, είχε περάσει από τα
χέρια μου.
Και ονόματα, ονόματα, ονόματα, σειρές κι΄αράδες και βιβλία ολάκερα με ονόματα και
ράφια ατέλειωτα με φακέλλους !!!

Νόμιζες πως όλη η Ελλάδα ήταν στην παρανομία και όπου νάναι θα έσκαγε το καζάνι να
τους πνίξει όλους τους, μα μπά...τίποτε δε γινόταν.
Κατάλαβα τότε πως απλώς φυλάγαμε τα έρημα και χτίζαμε και κάμποσο φόβο για να μην
κοτάει κανείς να κουνηθεί.

Έγραφα, αντέγραφα, τέλειωνα στίβες με καρμπόν, είχαμε τότε και κείνα τα μαύρα τα
μανίκια που τα φοράγαμε εξωτερικά για να μην μας λερώνει το μελάνι τα πουκάμισα και
θυμάμαι, τάβαζε η κυρα-Ματίνα να τα πλύνει και μαύριζε το νερό από το μελάνι των
καρμπόν.

Και τί να κάνεις , τί να πεις, όχι δε θέλω, βάλτε με αλλού; Κάηκες, την άλλη στιγμή
θα ήσουνα στο υπόγειο και θα σε λιανίζανε κανονικά εκείνοι που μέχρι χτές ήταν
συνάδελφοί σου.

Δε ξέρω πώς σάλεψε το μυαλό τους και θέλησαν τόσοι πολλοί να κολλήσουν από κοντά με
τη χούντα και με τα σινάφια της...
Ίσως νόμισαν πως θάτανε για πάντα, μα έπειτα, κρατάει τέτοιο βάρος και τέτοιο
σκοτάδι από πάνου του ο έλληνας για πολύ καιρό...δε ξέρω, δε θέλω να πιστεύω...

Ο έγγονάς μου, ο Νίκος, όλο βρίζει όταν ακούει να μιλάνε για την χούντα, όλο
καταριέται.
Εγώ του λέω τί νόημα έχει αυτό που κάνεις..;
Μου λέει, δε καταλαβαίνεις το κακό που κάνανε, ειδικά εσύ που τόζησες, δε μισείς ;

Categories: 

ΙΩΣΗΦ ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΟΓΛΟΥ

« Ιωσήφ Καραπιπέρογλου, εκ Καππαδοκίας την καταγωγήν έχων, κύριε πρόεδρε.

Ο πατήρ μου εξεκίνησε ως απλός πωλητής σαπώνων και αλισίβας περί των δρόμων τε και χωρίων της επαρχίας εις ην εκατοίκουν, η δε μήτηρ μου εχρημάτισε οικονόμος των αξιοπρεπεστέρων οικιών του Αϊδινίου.

Μοίρα οικτρά ηνάγκασέ με εις ακουσίαν έξοδον εκ της πατρώας γης της Ιωνίας, είτα δε, εις τους δρόμους των Αθηνών με ώθησε προς εξεύρεσιν εργασίας τινός.

Τέχνην κατείχον εκ του πάππου μου, Αθανασίου Τουλμάογλου, γανωτού εις το επάγγελμα, και δεξιότην ανέπτυξα εις το τα σύρματα και τα μέταλλα περιπλέκων, να δύναμαι να κατασκευάζω περιπλόκους κατασκευάς πολλάκις χρησίμους, ενίοτε δε, απλώς διακοσμητικάς.

Εργατικός ειμί, κύριε πρόεδρε, ουδόλως δε απατεών ως ούτως ο κατήγορος επιθυμεί αποδείξαι με ενώπιον του σεβαστού δικαστηρίου.

Η τιμιότης δε, ουδαμώς με εγκατέλειψε, έτι δε και φόβον έχων περί της φήμης, αλλά και του ονόματος της οικογενείας μου, ότε χρόνος ελεύθερος μοι προέκυπτε, εφρόντιζον όπως και την ελαχίστην στιγμήν αναπαύσεως να μετατρέπω εις επωφελήν ασχολία.

Πλησίον δε της οικίας μου εν τη παρόδω Μουστοξύδη, πλησίον δε των στάβλων του ιππικού του σεβαστού ημών Βασιλέως, συντηρεί κατάστημα και δια το ακριβέστερον, παράγκαν άνευ θυρός, στεγασμένην δε δια τσίγκων, ο ουτιδανός Τσακμακλής Σωτηράκης, επονομαζόμενος και «σουγιαδάκιας» όστις μοι παρεσκεύασε την δίκην ταύτην.

Δεν είναι, κύριε πρόεδρε του σεβαστού πλημμελειοδικείου ίδιον του χαρακτήρος μου η μακρυγορία, επιτρέψατέ μοι όμως, να περιγράψω μετά λεπτομερειών το συμβάν.

Την πρωίαν της Τετάρτης, ότε και εγένετο η αρχή του θλιβερού συμβάντος, ομάς μειρακίων τινών εκ των παρακειμένων πλινθόκτιστων οικιών της περιοχής Γουδή, προσήλθε εις την παράγκαν του απεριγράπτου Τσακμακλή, του επονομαζομένου και «τραπεζόμαγκα» προς ενοικίασιν ποδηλάτων.

Categories: