Ιστολόγια

ΚΑΝΕ ΠΕΤΑΛΙ ΡΕ!!!

«Κάνε πετάλι, ρε! μη σταματάς, κάνε πετάλι!»

«Κάνω, σκάσε, βγάλ’ το σκασμό! Κάνω! »

«Σκάσε συ και κάνε πετάλι κει πέρα, δεν προλαβαίνω ρε σου λέω, δεν προλαβαίνω, όλο βγάζω και μπαίνουν κι’ άλλα!»

Τι πετάλι να κάνω εδώ που μας πήρε και μας σήκωσε δηλαδή, κάνω δεν κάνω δεν αλλάζει τίποτε, στο ίδιο σημείο είμαστε. Και να μη μπορώ να τα ρίξω σε άλλον, εγώ φταίω, εγώ με τις ιδέες μου, να χέσω τα πετάλια του κόσμου όλου, τι μουρθε ρε χειμωνιάτικα…

«Κάνεις ρε, κάνεις;»

«Σκάσε ρε μήτρο, κάνω μη μου σπάς τα νεύρα!»

αέρας

αέρα,

παγομένο χειμωνιάτικο φιλί στο πρόσωπο της γης,

 σπρωξε το ποδήλατο της ζωής !

αέρα
παγωμένο χειμωνιάτικο φιλί της μάνας που δεν θα έρθει.
Κομμάτι πια του εαυτού μου.

 

το κλειδι

Μια εικόνα, μια στιγμή, τα όνειρά της ανθρωπότητας, 
Η ζωή ολόκληρη , 
 Μια προσδοκία, η ψυχή όλη, φυλαγμένα κοσμήματα σε ένα 
σε ένα κουτί. Κλειδωμένα με το δικό μου το κλειδί. 
Μπορείς να το ξεκλειδώσεις με το δικό σου κλειδί . 
Θα ταιριάξει αν μοιάζει με το δικό μου.

Αρχίζουνε κιόλας στη χώρα βάλτου να κτίζουνε ποδηλατόδρομους ξεχώριστα ανά διεύθυνση

Γεια χαρά,

εδώ πέρα, στη βαλτώδη χώρα, όπου υπάρχει ο ουρανός μεγάλος, αγελάδες και πρόβατα, ποιός περιμένει να βρή τέτοιον ποδηλατόδρομο; Χθές έγινε η φωτό, όταν η ομάδα τρίων φίλων περπάταγε από το Χόρστ, το χωριό πεθαρών, ως το Γκλύκστανττ, μέσω μικρών δρόμων.

Σας ζητώ συγγνώμην για το ότι δεν μου ήτανε δυνατό να βάλω τη φωτό μέσα στο κείμενοblushed

 

wp