Το ιστολόγιο του/της Automation

Μου είπες...δεν μπορώ!

Συναντηθήκαμε τυχαία, για δουλειά και οι δύο. Είπαμε τα της δουλειάς και είχες μπαφιάσει εκείνη την ώρα της ημέρας, όπως είχα μπαφιάσει κι εγώ. Κι έτσι πιάσαμε (οι δύο άγνωστοι) αυθόρμητα την κουβέντα. Είπαμε πως έχουμε την ίδια ηλικία (σαρανταφεύγα) και αρχίσαμε να μιλάμε για τα παλιά. Για το πως παίζαμε μικροί, τι βλέπαμε στην τηλεόραση, τι μουσική ακούγαμε.
Μοιραία ήρθε η κουβέντα και στα όσα δεν είχαμε τότε και έχουμε τώρα. Στο τώρα όμως άκουσα τον απόλυτο λόγο:

  1. Δεν μπορώ χωρίς air-condition
  2. Δεν μπορώ χωρίς αυτοκίνητο
  3. Δεν μπορώ παραλία χωρίς καντίνα
  4. Δεν μπορώ το περπάτημα
  5. Δεν μπορώ να κάνω ποδήλατο. Είσαι τρελός εσύ που κάνεις, στην Αθήνα δεν σε προσέχουν

Ο «παπούς» και οι τσίγκοι και το...«πως ζούσατε καλέ χωρίς αυτοκίνητο;»

Χωρίς αυτοκίνητο μεγάλε.
Ναι καλά διάβασες. Δεν είχαμε αυτοκίνητο. Διακοπές με νοικιασμένο φορτηγάκι, μέσα όλα τα μπαγκάζια, μετά «άπλωμα» στο μώλο, ήρθε το φέρυ κι έδεσε, μετέφερε στο φέρυ και μετά από το φέρυ μετέφερε στο νοικιασμένο.
Καλά και με την επιστροφή τι γινότανε; Πάλι τα ίδια από την ανάποδη;
Ναι κουμπάρε μου, πάλι τα ίδια. Αλλά τελικά τούτο ήταν το λιγότερο. Δεν είχαμε καθόλου αυτοκίνητο σου λέω και το χρειαζόμαστε το ρημάδι και στη δουλειά. Γιατί εκτός από αυτοκίνητο δεν είχαμε και εμφανιστήριο τσίγκων!
Και καλά ρε μεγάλε και τι κάνατε δηλαδή;

Categories: 

Είμαι...ερωτευμένος!

Είμαι ερωτευμένος! Σφόδρα!
Τέτοιος έρωτας, τέτοια αγάπη δεν μπορεί να μείνει κρυφή. Οπότε θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τούτο μου το συναίσθημα και να 'μαι ασταμάτητος πάνω στου πληκτρολογίου μου το άτι να ετοιμάζομαι να συνθέσω μία παγκόσμια και μοναδική ωδή στον έρωτα. Διαβάστε και θαυμάστε κυρίες και κύριοι (και κλάψτε μαζί μου).
Πώς όμως συνέβη σε μένα τούτο το κακό; Θα πρέπει να πιάσω τα πράγματα από την αρχή, οπότε κάντε λίγη υπομονή πριν μπω στο «ζουμί» της ιστορίας. Υπόσχομαι να σας ανταμοίψω με πολλές και «γαργαλιστικές» λεπτομέρειες.

Categories: 

Δεν ξέρουμε τι λέγεται ντροπή...

Ομολογώ πως γράφω τούτο το κείμενο συναισθηματικά φορτισμένος.
Βλέπετε έφτασε και σε μένα η «έκτακτη εισφορά». Ήδη τα βγάζω πέρα πολύ δύσκολα οικονομικά.
Δεν κρύβω πως το εγχείρημα που ανέφερα σε άλλο σημείο του φόρουμ περί της μετάβασής μου στη δουλειά με το ποδήλατο είχε και ως ένα από τα σημεία εκκίνησης το «ας γλυτώσω το 2,80 που κοστίζει το πήγαινε-έλα με το τραίνο». Ακόμα και ένα τόσο μικρό ποσό σκέφτομαι αν θέλω ή μπορώ να το δώσω ή όχι.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που το Κράτος (εν κράτει) μου ζητά να του αποδώσω ένα ποσό που σε καμία περίπτωση δεν έχω, το ίδιο καθυστερεί από τον περασμένο Μάρτιο να μου δώσει αυτά που μου χρωστάει για υπηρεσίες που του έχω προσφέρει. Οι υπηρεσίες αυτές αφορούν διδακτικό έργο ως ωρομίσθιου στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Λοιπόν κύριοι κρατούντες και ποτέ οι ίδιοι υποφέροντες, έχω να σας πω τα εξής:
Νοιώθω περήφανος για το έργο που προσέφερα στους φοιτητές μου. Για την αγάπη και την τιμή που μου έδειξαν. Για την κοπελίτσα αυτή που ήρθε τρέχοντας να με βρει γεμάτη από χαρά για να μου πει «κύριε, με τη βοήθεια και την έμπνευση που μας δώσατε έγραψα 8,5 στη θεωρία, σας ευχαριστώ πολύ». Νοιώθω ότι «μάτωσα» μέσα στην αίθουσα κύριοι για να προσφέρω ΕΡΓΟ και αυτό το έργο το αμοίβετε με 500 ψωροευρώ το μήνα καθυστερημένα επί μήνες και ταυτόχρονα μου ζητάτε να σας δώσω κι άλλα. Φυσικά δεν έχω άλλη επιλογή πέρα από την καταβολή των επί πλέον χρημάτων που μου ζητάτε.
Μπορώ όμως ταυτόχρονα να εκφράσω την αγανάκτησή μου. Την πίκρα μου. Τη στενοχώρια μου. Τη λύπη μου για τα όνειρα που μοιάζουν χαμένα. Όνειρα που κάναμε ως αφελείς που ήμασταν.
Ελπίζω κύριοι πως το επόμενο «μέτρο» που θα πάρετε να μην είναι η υποχρεωτική κατανάλωση της βενζίνης ώστε να μην χάνετε έσοδα από το φόρο της κατανάλωσής της. Ελπίζω πως θα με αφήσετε να κινούμαι με το ποδήλατό μου.

Categories: 
wp