Το ιστολόγιο του/της κωστάνζα

Βία ως μέσο δημοκρατικής δράσης;

Γειά σε όλους! Συλληπητήρια σε όλα που έγιναν στην Αθήνα αυτές τις μέρες...
Στενοχωριέμαι εδώ και κάποιες μέρες για το μέλλον της αγαπημένης μου πόλης της Αθήνας! Τα γερμανικά μέσα επικοινωνίας αρκούνται να μας δείχνουν εικόνες καταστροφής και λένε πως δεν είναι σαν τις επαναστάσεις τότε στο Παρίσι. Παντού υπάρχουν ομάδες που ζητάν καυγά, όπως φαίνεται, μήν το συζητάμε ;-)
Θα ήθελα να τονίσω ότι οι αρχαίοι Έλληνες εφεύβρισαν τη δημοκρατία, όπως μας λέει ο Θουκυδίδης. Αρκετοί κράτη σήμερα τη θεορούν σαν την καλύτερη δομή πολιτικής συμβίωσης. Μα τώρα αναρωτιέμαι στο ποια μέσα τη βοηθούν, και που είναι το όριο με την τρομοκρατική δράση; Τι να γίνει με τα θυματα τέτοιας δράσης που πάντα μπλέκονται και μή θέλοντες;
Τελευταία να σας γράψω πως την Ελλάδα την αγαπώ πάρα πολύ, ιδιαίτερα την Αθήνα. Σας εύχομαι καλό κουράγειο σε όλους!

Αντίο σας
η κωστάνζα

Categories: 

Δανείζει κανείς ποδήλατα;

Καλησπέρα σε όλους, θα ήθελα να ρωτήσω μήπως δανείζει κανείς ποδήλατα στην Αθήνα. Τον Μάιο του 2009 θα θέλαμε να κάνουμε ποδηλατική βόλτα, και δεν μπορούμε να φέρουμε τα δικά μας ποδήλατα από τη Γερμανία...

Ολα τα καλά.

Έγινε χειμώνας

Χαίρετε, παιδιά,

εδώ στον βόρρα όπου ζούν οι λύκοι κάνει τεράστειο κρύο τώρα. Όταν γίνει κάτω από το μηδέν, ελπίζω μή γλιστράω...όταν πέφτω, το ποδήλατό μου θα είναι χαλασμένο. Φορώντας δερματινά ρούχα για τον εαυτό μου δεν ανησυχώ, και το κράνος βεβαίως που προστατεύει το κεφάλι μου και τα γυαλιά 8-) Κι όμως τι να κάνω; Να πάω με τα πόδια αποκλείεται...

Καλά να περάσετε!

Categories: 

Με το ποδήλατο για επέμβαση κρίσεων

Τη Τετάρτη το πρωί με τηλεφώνησαν για να πάω σε τόπο ατυχήματος. Ανέβηκα στο ποδήλατό μου και με το επίσημο γιλέκι έτρεξα στην δεξιά λωρίδα του δρόμου: κανείς οδηγός δε μ´ εμπόδισε. Έτσι τα δυόμισα χιλιόμετρα τα πήγα μέσα σε 10 λεπτά. Πρώτα όλοι με γελούσαν, λέγοντας πως χωρίς αυτοκίνητο δέν είσαι άνθρωπος, τώρα με λένε »τη τρέχουσα στο ποδήλατο».

Την επέμβαση κρίσεων την κάνουμε άμισθος. Δηλαδή αν πάθει κανείς ένα τραύμα, προσπαθούμε να φτάσουμε όσο πιό γρήγορα γίνεται, για να κάνουμε θηραπευτικές κουβέντες για να μή μείνουν σπουδαία πλήγματα στις ψυχές των πρωσόπων που έπαθαν μια κρίση. Ζώ σε μια πόλη στη βορειο-ανατολική Γερμανία όπου πολλοί οδηγοί είναι μεθυσμένοι και δε ξέρουν τι γίνεται γύρο τους. Έτσι συμβαίνουν ακρκετά ατυχήματα: τα παιδάκια που δε φταίνε τα λυπάμαι τα περισσότερα.

Παιδιά, σας χαιρετώ, καλά να περάσετε και καλό χειμώνα.

Categories: 
contact