posa

...."as simple as that", που λένε. Μπράβο για το ποστ.

αν θυμάμαι καλά, μια τέτοια προσπάθεια είχε ξεκινήσει στη Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω την εξέλιξή της, αλλά κάποια στιγμή το είχα δει στην τηλεόραση και με είχε ενθουσιάσει...

O οικονομολόγος Ε.F.Schumacher είχε προτείνει κάτι παρόμοιο στο βιβλίο του "Το μικρό είναι όμορφο"...

Κρατάω το σχόλιο (κάτω από το άρθρο) του Sharing_will_save_the_world:
"Πρέπει να αλλάξουμε εντυπωσιακά τον παρόντα τρόπο ζωής, και να ενστερνιστούμε απλούστερες μορφές διαβίωσης και εργασίας. Πέρασαν οι μέρες στις οποίες οι άνθρωποι βίαζαν και λεηλατούσαν τον πλανήτη κατά βούληση, χωρίς σκέψη για τις επερχόμενες γενεές, και χωρίς το ενδεδειγμένο ενδιαφέρον και τη φροντίδα για το περιβάλλον, το οποίο βαθμιαία και αναπόφευκτα έφθινε.Η εμπορευματοποίηση...είναι περισσότερο επικίνδυνη για τους ανθρώπους από ότι η ατομική βόμβα, και καταδεικνύει την καταστρεπτική της δύναμή στο οικονομικό χάος το οποίο κυβερνά τον κόσμο σήμερα. Πόσος καιρός θα χρειαστεί μέχρι οι κυβερνήσεις και οι λαοί τους να το καταλάβουν; Για πόσο καιρό ακόμα η εμπορευματοποίηση θα στραγγίζει το αίμα και τη ζωή από την ανθρωπότητα, και η τελευταία θα μαραίνεται και πεθαίνει;

"Μόνο ενάς σεισμός μας σώζει,
φοβερός κατακλυσμός,
μαϊντανός να γίνουν όλα
να χάθει ο πολιτισμός..."

Δεν θα σταματήσει ποτέ αυτό που περιγράφεις ως "εμπορευματοποίηση". Μόνο τότε....
Για να καταλάβεις,... εδώ σταμάτησε για λίγο η παγκόσμια ανάπτυξη και έγινε χαμός. Εσύ πόσο έτοιμος είσαι να μείνεις άνεργος??? Είναι τόσο συστημικό το ζήτημα όσο και προσωπικό. Πάντως είναι καλό να υπάρχουν τέτοιες προσπάθειες σαν της κυρίας του άρθρου, γιατί δίνουν ελπίδα.

Να πάρετε να δείτε το "Into the Wild"..... It rules....!!!!!!!!!

ezrider wrote:

Εσύ πόσο έτοιμος είσαι να μείνεις άνεργος???

ezrider wrote:

"Μόνο ενάς σεισμός μας σώζει,
φοβερός κατακλυσμός,
μαϊντανός να γίνουν όλα
να χάθει ο πολιτισμός..."

Δεν θα σταματήσει ποτέ αυτό που περιγράφεις ως "εμπορευματοποίηση". Μόνο τότε....
Για να καταλάβεις,... εδώ σταμάτησε για λίγο η παγκόσμια ανάπτυξη και έγινε χαμός. Εσύ πόσο έτοιμος είσαι να μείνεις άνεργος??? Είναι τόσο συστημικό το ζήτημα όσο και προσωπικό. Πάντως είναι καλό να υπάρχουν τέτοιες προσπάθειες σαν της κυρίας του άρθρου, γιατί δίνουν ελπίδα.

Να πάρετε να δείτε το "Into the Wild"..... It rules....!!!!!!!!!

Για τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής είχα διαβάσει ότι εφαρμόζεται και στην Ελλάδα από μία ομάδα. Σαν ιδέα δεν την βρίσκω καθόλου κακή άλλωστε και χωρίς τον "μεσάζοντα" χρήμα, στην ουσία ανταλλάσσουμε υπηρεσίες ο ένας με τον άλλον.

Για την παγκόσμια ανάπτυξη θα ήθελα να προσθέσω εδώ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που είχα διαβάσει τις προάλλες σε μία εφημερίδα και που το κράτησα γιατί το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και σωστό.

Ρίξτε του μία ματιά.

Quote:

ΠΟΛ ΑΡΙΕΣ: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ
Η κρίση οδηγεί από την κοινωνία της αφθονίας στην κοινωνία των ορίων
Από τη ΒΙΚΗ ΤΣΙΩΡΟΥ

«Αυτό που επιδιώκουμε, εμείς οι οπαδοί του περιορισμού της ανάπτυξης, είναι πρωτίστως ο περιορισμός των κοινωνικών ανισοτήτων, γιατί αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση ώστε να γίνουν αποδεκτοί και όλοι οι άλλοι.

Οχι μόνο για να αποδοθεί κοινωνική δικαιοσύνη αλλά για να σπάσει η σύγχρονη λογική μιμητισμού του τρόπου ζωής των εύπορων τάξεων από τη μεσαία τάξη, καθώς αυτός ο μικροαστικός τρόπος ζωής δεν μπορεί να γενικευτεί. Αφού δεν μπορούμε όλοι να ζήσουμε από τη μια μέρα στην άλλη σαν πλούσιοι, πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε. Αφού ο πλανήτης δεν μπορεί να αντέξει τρία δισεκατομμύρια ιδιωτικά αυτοκίνητα, πρέπει να εγκαταλείψουμε τον πολιτισμό του αυτοκινήτου και να αναπτύξουμε δωρεάν μαζικά μέσα μεταφοράς στις πόλεις», λέει στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν» ο πολιτειολόγος και συγγραφέας Πολ Αριές, ο οποίος συμμετέχει ενεργά στο κίνημα του περιορισμού της ανάπτυξης, από το 2000 που ιδρύθηκε.

«Η σημερινή κρίση είναι συστημική. Επομένως, δεν είναι δυνατόν να βγούμε από αυτή ρυθμίζοντας απλώς κάποιες δυσλειτουργίες. Είχα αποδείξει στο βιβλίο μου "Περιορισμός ανάπτυξης ή βαρβαρότητα" πως η κρίση που διαφαινόταν ήταν μια κρίση τόσο χρηματιστική όσο οικονομική, κοινωνική, πολιτική, θεσμική και συμβολική. Θα πρέπει λοιπόν να απαντήσουμε σε όλα τα επίπεδα. Αυτό που επίσης είναι σχετικό με την κρίση είναι η απώλεια της έννοιας των ορίων. Η καπιταλιστική κοινωνία μας βούλιαξε εντελώς στην υπερβολή.

Ενας άνθρωπος ανήμπορος να θέσει όρια, αναγκαστικά θα τα αναζητήσει στην πραγματικότητα: επικίνδυνες συμπεριφορές, ναρκωτικά, αυτοκτονίες κ.λπ. Το ίδιο ισχύει και για την κοινωνία: ανίκανη να θέσει όρια, θα αναγκαστεί να τα αναζητήσει στην πραγματικότητα: έκρηξη των ανισοτήτων, εξάντληση των πηγών, υπερθέρμανση του πλανήτη κ.λπ. Το μεγάλο ερώτημα, επομένως, είναι η ικανότητα επανασύνδεσής μας με την έννοια των ορίων, η οποία προϋποθέτει την απομάκρυνσή μας από τον οικονομισμό και την ιδεολογία της ανάπτυξης. Αντιθέτως, θα πρέπει να προάγουμε τον πολιτισμό και την πολιτική. Τον πολιτισμό που μας προφυλάσσει από τις πιο αρχαϊκές φαντασιώσεις (παντοδυναμία, ιδέα τού χωρίς όρια κόσμου) και την πολιτική ως ορισμό του νόμου, πρώτου ορίου που συναντάμε στην κοινωνία.

Αυτή η κρίση απομακρύνει όλο περισσότερο την επείγουσα οικολογική αναγκαιότητα. Σήμερα υπερασπιζόμαστε την αγοραστική δύναμη και τις θέσεις εργασίας. Αναβάλλουμε για αύριο την ιδέα πως πρέπει όχι μόνο να μοιραστούμε καλύτερα τον πλούτο αλλά και να αλλάξουμε τη συνταγή του γλυκού, γιατί αυτό το γλυκό είναι, κοινωνικά και οικολογικά, εντελώς δύσπεπτο. Η καλύτερη απόδειξη είναι η ενίσχυση της αυτοκινητοβιομηχανίας. Γνωρίζουμε πως το αυτοκίνητο από οικολογικής πλευράς είναι καταδικαστέο, αλλά συνεχίζουμε να το ευνοούμε. Αυτή η κρίση επίσης ενισχύει την αίσθηση αδυναμίας: ο καθένας γνωρίζει καλά πως αυτό είναι καταστροφικό, αλλά δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Από την άλλη, η σημερινή κρίση αποδεικνύει πως έχουμε ζήσει εδώ και πολλές δεκαετίες μέσα στο ψέμα. Οχι, δεν γίνεται να έχουμε μια συνεχή ανάπτυξη σε έναν πεπερασμένο κόσμο. Οχι, δεν μπορούμε να επιταχύνουμε συνεχώς χωρίς να γίνει ανυπόφορη κάποια στιγμή αυτή η ταχύτητα. Οχι, το μέλλον δεν βρίσκεται στην έννοια του πλανητικού χωριού αλλά σε αυτήν της Ευρώπης, όπου κάθε χώρα θα έχει τα δικά της μέσα να ζει. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια σε ένα λαμπρό μέλλον για τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Οι νέοι έχουν την αίσθηση πως έχουν εγκαταλειφθεί από αυτή την κοινωνία της αφθονίας. Μιλούν με οργή για το καθεστώς στο οποίο βρίσκεται η γενιά τους, αυτή των λίγων ευρώ τον μήνα. Οι ιδέες του περιορισμού της ανάπτυξης γίνονται ευκολότερα αντιληπτές γι' αυτούς. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με πιο λίγα. Πρέπει να οργανώσουμε την επιβράδυνση της κοινωνίας. Πρέπει να βρούμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο την έννοια των ορίων.

Η κρίση δεν είναι ούτε καλό νέο ούτε μια αντεκδίκηση των οπαδών της ιδέας του περιορισμού της ανάπτυξης. Δεν έχω σταματήσει να πολεμώ την ιδέα μιας παιδαγωγικής καταστροφών. Οι κρίσεις γεννούν πιο συχνά Χίτλερ και Στάλιν παρά Γκάντι. Οι κρίσεις μάς κάνουν να λησμονούμε αυτά που γνωρίζουμε. Δημιουργούν υλικές αλλά και ηθικές αθλιότητες. Η Χάνα Αρεντ έλεγε πως δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από μια κοινωνία βασισμένη στην εργασία χωρίς εργασία. Θα πρόσθετα και πως τίποτε δεν είναι χειρότερο από μια κοινωνία ανάπτυξης χωρίς ανάπτυξη. Η κρίση, επομένως, μπορεί να φέρει συγχρόνως το χειρότερο και το καλύτερο. Τι μορφή μπορεί να έχει αυτό το καλύτερο; Η κρίση μπορεί να αποτελέσει την ευκαιρία να διαψευσθούν όλοι εκείνοι που ονειρεύονται μια κοινωνία αφθονίας. Μπορεί να είναι η ευκαιρία για την Αριστερά να αναπληρώσει την ιστορική καθυστέρησή της. Η παγκόσμια Αριστερά πράγματι βρίσκεται σε ένα πολιτικό αδιέξοδο γιατί εξακολουθεί να υποστηρίζει την ιδέα πως πρέπει ακόμη να αυξηθεί το γλυκό (δηλαδή το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν) πριν να το μοιράσει πιο δίκαια. Εμείς, οι αντιρρησίες της ανάπτυξης, αντίθετα, πιστεύουμε πως αφού δεν είναι πια δυνατόν να αυξηθεί το γλυκό, τίθεται αναπόφευκτα το θέμα της ανακατανομής του πλούτου, που διαρκώς αναβάλλεται».

Υπάρχει κάποια ελπίδα για μια Αριστερά που θα λάβει υπόψη της τα νέα, μετά την κρίση, δεδομένα;

«Ενα σχήμα μιας νέας οικολογικής Αριστεράς είναι πιθανό, αλλά δεν υπάρχει προς το παρόν κάτι που θα μπορούσε να αντεπεξέλθει σ' αυτές τις περιστάσεις. Δεν γνωρίζει ακόμη πώς θα συμφιλιώσει τις περιβαλλοντικές δυσκολίες και πώς θα αναγνωριστεί από μια κοινωνία που το περιφρονεί. Προτείνει λοιπόν τη δική της ροζ, κόκκινη, πράσινη εκδοχή ανάπτυξης απέναντι στην μπλε ανάπτυξη του Σαρκοζί. Ο Αϊνστάιν έλεγε πως αν το κεφάλι μας έχει τη μορφή σφυριού, τότε βλέπουμε όλα τα προβλήματα σαν πρόκες. Πρέπει λοιπόν να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, να αποδεσμεύσουμε το φαντασιακό που ως καταναλωτές διαθέτουμε. Το "πάντα περισσότερα" δεν είναι λύση ούτε στο πλαίσιο του καπιταλισμού αλλά ούτε και στο πλαίσιο του σοσιαλισμού. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε αναφερθεί τόσο πολύ στο "ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα" αλλά και στο "μέγιστο επιτρεπτό εισόδημα"».

Ακόμη και ο Ομπάμα έχει πάρει ιδέες από το κίνημα των αντιρρησιών ανάπτυξης. Μήπως πρόκειται για μόδα της εποχής μας;

«Ολοι σήμερα δηλώνουν οικολόγοι. Αποτέλεσμα; Μιλούμε όλο και περισσότερο για πράσινη ανάπτυξη, πράσινο καπιταλισμό... Δηλαδή ξεχνούμε τα πάντα. Το χειρότερο είναι όταν το κίνημα του περιορισμού της ανάπτυξης περνά από ορισμένα ΜΜΕ σαν μια θεωρία προσαρμογής στην κρίση. Ο περιορισμός της ανάπτυξης δεν είναι μια στρατηγική προσαρμογής σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο στη φτώχεια του κόσμου. Δεν προτείνει συνταγές για να ζει με λιγότερα, ούτε δίνει την ελπίδα να μπορέσουμε να ξαναρχίσουμε να καταναλώνουμε αύριο όπως χθες. Δεν είμαστε πονηροί ή τσιγκούνηδες καταναλωτές. Είμαστε πολιτικοί αγωνιστές που θέλουμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο. Δεν δίνουμε συνταγές για να μάθει ο κόσμος να σφίγγει το ζωνάρι διατηρώντας το χαμόγελο. Δεν είμαστε μέλη της ιερής ένωσης για να σώσουμε το σύστημα. Καλλιεργούμε τη διαφωνία μας γιατί πιστεύουμε πως το σύστημα που υπάρχει είναι πραγματικά κακό, ανήθικο και επικίνδυνο».

Παρά τις προσπάθειες από την πλευρά των αντιρρησιών ανάπτυξης να συνεργαστούν με κόμματα της Αριστεράς, ενόψει και των ευρωεκλογών, δεν υπήρξαν αποτελέσματα. Υπάρχει λόγος σύστασης ενός ξεχωριστού κόμματος με τις απόψεις των αντιρρησιών ανάπτυξης;

«Ανήκω με τον νου και την καρδιά στην Αριστερά, η οποία παραμένει η ιδεολογική οικογένειά μου. Πιστεύω, ωστόσο, ότι είναι απαραίτητος ο ενστερνισμός των απόψεών μας από την πλευρά της. Διαφορετικά η Αριστερά είναι καταδικασμένη να εξαφανιστεί, όχι μόνο λόγω της ανόδου στην εξουσία των νέων δημοκρατών αλλά και λόγω της ανικανότητάς της να εγκαταλείψει την παθητική στάση της και το "παραγωγιστικό" παρελθόν της. Η Αριστερά πρέπει να γίνει οικολογική, τη στιγμή μάλιστα που ο όρος έχει χάσει το νόημά του. Ο μόνος τρόπος σήμερα να είσαι οπαδός της πολιτικής οικολογίας είναι να είσαι υπέρ του περιορισμού της ανάπτυξης». *

Νομίζω ότι το είχα βρει στην Καθημερινή αλλά δεν θυμάμαι πια και δεν κράτησα το link.

ezrider wrote:

"Μόνο ενάς σεισμός μας σώζει,
φοβερός κατακλυσμός,
μαϊντανός να γίνουν όλα
να χάθει ο πολιτισμός..."

Δεν θα σταματήσει ποτέ αυτό που περιγράφεις ως "εμπορευματοποίηση". Μόνο τότε....
Για να καταλάβεις,... εδώ σταμάτησε για λίγο η παγκόσμια ανάπτυξη και έγινε χαμός. Εσύ πόσο έτοιμος είσαι να μείνεις άνεργος??? Είναι τόσο συστημικό το ζήτημα όσο και προσωπικό. Πάντως είναι καλό να υπάρχουν τέτοιες προσπάθειες σαν της κυρίας του άρθρου, γιατί δίνουν ελπίδα.

Να πάρετε να δείτε το "Into the Wild"..... It rules....!!!!!!!!!