Γειά χαρά σε όλους,
Το τελευταίο διάστημα χρησιμοποιούμε συχνά τον ποδηλατόδρομο της Ολύμπου στο Χαλάνδρι για απογευματινές ποδηλατάδες.
Εκτός όμως από τους κανονικούς ποδηλάτες και τα πανταχού παρόντα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια, στον συγκεκριμένο ποδηλατόδρομο θα βρει κανείς:γιαγιάδες με τα καροτσάκια των μωρών,μαμάδες ή μπαμπάδες με τα 2χρονα μωρά τους πάνω σε τρίκυκλα που τα σέρνουν οι ίδιοι, παιδάκια με βοηθητικές ή με τρικυκλάκια που κάνουν για πρώτη φορά βόλτα πάνω σε ποδήλατο,οικογένειες ολόκληρες που σέρνουν τα διάφορα παιδικά οχήματα σε πλήρη ανάπτυξη κατά πλάτος του δρόμου, παππούδες και γιαγιάδες που κάνουν τον περίπατο τους πάλι σε πλήρη ανάπτυξη.
Το χειρότερο είναι ότι όλο αυτό το πλήθος θεωρεί τον ποδηλατόδρομο προέκταση του πεζοδρομίου και άρα συνήθως συμπεριφέρεται με ένα χαλαρό προφίλ, δεν αντιδρούν στα κουδουνάκια, χρειάζεται να φωνάξεις συγνώμη για να σε ακούσουν και συνήθως τρομάζουν όταν σε ανακαλύπτουν πίσω τους σα να έπεσες από τον ουρανό. Να προσθέσω ότι το πεζοδρόμιο στον συγκεκριμένο δρόμο και για μεγάλο μέρος του είναι το διπλάσιο από τον ποδηλατόδρομο και είναι συνήθως άδειο καθώς και το γεγονός ότι η συγκεκριμένη περιοχή έχει πολύ κοντά της το πάρκο της αττικής οδού και την παιδική χαρά όπου ένα παιδάκι μπορεί να μάθει μια χαρά ποδηλατάκι.
Σίγουρα οι άνθρωποι στην Αθήνα έχουν ανάγκη από περισσότερο χώρο, αλλά θα πρέπει αυτό να γίνει εις βάρος του πιο φιλικού μέσου μετακίνησης;
Όσοι ζούμε σε αυτή τη χώρα κάποια πράγματα τα έχουμε πάρει απόφαση. Όταν δε θα βλέπεις παρκαρισμένο μπροστά από φανάρι να δημιουργεί ουρά επειδή έτσι του κ@βλ.σε, θα έχει και ποδηλατόδρομο να τον χαίρεσαι (δηλαδή ποτέ). Από την άλλη - τα θετικά - δε θα δεις ποτέ σε αυτή τη χώρα να πάψει η οικογένεια να στηρίζει τα παιδιά της (όπως συμβαίνει στις "προηγμένες" χώρες).
Μία απλή λύση για να μη χαλάς τη ζαχαρένια σου: Πήγαινε από το δρόμο εκεί που συνήθως υπάρχει πρόβλημα.
Έτσι όπως τα λες είναι. Στην Ολύμπου έχει 6-7 μέτρα πεζοδρόμιο και όλοι περπατούν στον ποδηλατόδρομο που έχει φάρδος 1,5 μέτρο. Και στους αντίστοιχους ποδηλατόδρομους των Βριλησσίων και του ΕΜΠ γίνεται το ίδιο. Δυστυχώς η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι η μ@λ@κία που μας δέρνει ως λαό, τίποτα άλλο.
Πριν από μερικά χρόνια δεν είχαμε καν ποδήλατα στους δρόμους.
Οι ποδηλατόδρομοι στην Ελλάδα έχουν την εξής ιδιομορφία: είναι υπό ανάπτυξη. Δεν υπάρχει δηλαδή ένα ολοκληρωμένο δίκτυο που να προσφέρει στον ποδηλάτη την ευκαιρία να μετακινηθεί με το ποδήλατό του αποκλειστικά από τους ποδηλατόδρομους. Τις περισσότερες φορές ένας ποδηλατόδρομος είναι "τυφλός", δεν συνδέεται με κάποιον άλλο, ή δεν βολεύει για μετακίνηση από μία περιοχή σε μία άλλη. Οπότε αναγκαστικά χρησιμοποιείται από πεζούς, καροτσάκια, παππούδες κλπ επειδή δεν χρησιμοποιείται στην πράξη από τους ποδηλάτες για τη μετακίνησή τους. Δεν είναι κακό αυτό.
Αν κάποιος θέλει να πάει γρήγορα σε κάποια δουλειά χρησιμοποιεί το δρόμο διεκδικώντας το χώρο που του αναλογεί εκτοπίζοντας το αυτοκίνητο. Αν πάλι δεν βιάζεται μπορεί να γνωρίζει κόσμο στους ποδηλατόδρομους.
Δείτε τη θετική πλευρά του κάθε πράγματος.
όπως το λέει ο tkant.Για να φύγει ο κόσμος από τον ποδηλατόδρομο πρέπει να υπάρχουν ποδηλάτες.Όταν κάθε λίγο και λιγάκι τους κουδάνει κάποιος από πίσω τότε θα καταλάβουν πως ίσως είναι καλύτερα να χρησιμοποιούν το ωραιότατο τους πεζοδρόμιο.Αν ο ποδηλατόδρομος χρησιμοποιείται μια φορά στο τόσο από ποδηλάτες λογικό είναι να είναι τίγκα στους πεζούς.Υπομονή θέλει και ευγένεια