Πλαίσιο mtb, carbon ή αλουμινίου;

...του αλουμινιου και αυτες του Carbon, φανταζομαι τις ξερεις. Τα πλεονεκτηματα το ιδιο. Οπως επισης φανταζομαι γνωριζεις και τα μειονεκτηματα του καθενος.
Και επειδη τη χρηση που επιφυλασεις στο σκελετο μονο εσυ τη γνωριζεις, μαλλον εσυ θα πρεπει να κανεις την επιλογη, χωρις να ρωτας εμας, γιατι εμεις απλουστατα δεν μπορουμε να ξερουμε τι θελεις να κανεις με αυτο το σκελετο.

P.S.: Θυμαμαι πριν μερικα χρονια, τη συναντηση με εναν επιδοξο ποδηλατη, ο οποιος χωρις να ξερει πολλα-πολλα, μολις ειχε αγορασει ενα πανακριβο racing carbon KTM, και φυσικα, το χαζευαμε. Μετα απο λιγο, στην ερωτηση: "Και τι θα κανεις με αυτο?"
Η απαντηση ηταν: "Εεεεε,..να..θελω να αρχισω τα ταξιδακια και ειπα να παρω κατι καλο!"
Κοκκαλο εγω...

Αν οντως δεν γνωριζεις τις διαφορες, τα πλεονεκτηματα και τα μειονεκτηματα των δυο υλικων, χωρις παρεξηγηση, πες το, για να σε διαφωτισουμε οσο μπορουμε..

afentis wrote:

Το μόνο που γνωρίζω:
Το carbon σε σχέση με το αλουμίνιο είναι πιο ακριβό, πιο ελαφρύ, πιο άκαμπτο, και πιο απορροφητικό (μαλακό)στους κραδασμούς.

Που σημαίνει ότι είναι για πιο σκληρή (αθλητική) χρήση.

Καλά τα λέω;

Το Carbon, σαν υλικο/τροπος κατασκευης πλαισιων, ειναι οτι πιο "ευελικτο" και ελαφρο υπαρχει σημερα, στη διαθεση των σχεδιαστων και κατασκευαστων.
Τα πλαισια, κατασκευαζονται κολλωντας μεταξυ τους σε αυστηρα ελεγχομενες συνθηκες πιεσης και θερμοκρασιας, επαλληλα στρωματα "υφασματος" Carbon, δινοντας τους σχημα και μορφη με τη βοηθεια καλουπιων.
Διαλεγοντας το ειδος, η το συνδυασμο διαφορετικων ειδων του υφασματος Carbon,(υπαρχουν πολλα ειδη με διαφορετικες ιδιοτητες το καθενα), αλλα και τον προσανατολισμο/κατευθυνση των νηματων πλεξης του, το ειδος της συνδετικης κολλας, οπως επισης και τον αριθμο των στρωσεων, αλλα και φυσικα το σχημα/διαστασεις των τμηματων του πλαισιου, μπορουν οι κατασκευαστες να του προσδωσουν τα χαρακτηριστικα που επιθυμουν, διατηρωντας παραλληλα το βαρος σε εξαιρετικα χαμηλα επιπεδα.
Κανενα αλλο απο τα μεχρι σημερα γνωστα υλικα κατασκευης πλαισιων(τα χρησιμοποιουμενα κραματα του ατσαλιου, του αλουμινιου η του τιτανιου), δεν μπορει να εχει τοσο μικρο βαρος, και παραλληλα να συμπεριφερεται με καθορισμενο και ελεγχομενο τροπο στις καταπονησεις που δεχεται.
Δηλ. -οπως κι εσυ γνωριζεις,- απορροφητικο στις ανωμαλιες του οδοστρωματος και ταυτοχρονα ακαμπτο σε ορισμενα σημεια(πχ στην περιοχη της μεσαιας τριβης) ωστε να μην υπαρχουν απωλειες ισχυος κατα τη μεταφορα της απο τον αναβατη στον πισω τροχο.
Εχει ομως και ενα πολυ σοβαρο μειονεκτημα: Εχει πολυ μικρη αντοχη σε κρουση με σκληρες επιφανειες, πραγμα που το καθιστα εξαιρετικα ευαισθητο σε χτυπηματα.
Ετσι, ορισμενες φορες, αρκει μια απλη πτωση, συνοδευομενη απο ενα χτυπημα πχ σε μια πετρα, για να αχρηστευθει ενα πλαισιο Carbon δια παντος. (χτυπηματα/ραγισματα σε Carbon, πρακτικα δεν επισκευαζονται).
Αυτος ειναι και ο λογος που αυτα τα πλαισια χρησιμοποιουνται κυριως στο δρομο(κουρσακια) οπου κινδυνευουν λιγοτερο, η σε αγωνες (δρομου η ΜΤΒ) οπου υπαρχουν συνηθως σπονσορες, η τελος παντων απο ανθρωπους που εχουν την οικονομικη ανεση να αντικαταστησουν τετοιου ειδους πλαισια, αν αυτα καταστραφουν.

Απο την αλλη, το αλουμινιο υστερει παντου σε σχεση με το Carbon, εκτος απο τον τομεα της αντοχης σε χτυπηματα/σπασιματα. Αυτος ειναι και ο λογος που το Carbon δεν εχει επικρατησει στον τομεα που κυριαρχει το αλουμινιο: Στο ΜΤΒ.
Και μπορει μεν οι επαγγελματικες/εργοστασιακες ομαδες να τρεχουν σε αγωνες ΜΤΒ με πλαισια Carbon(επειδη τις απωλειες σε πλαισια τις αναπληρωνει αυτοματως η ομαδα η οι σπονσορες), αλλα η συντριπτικη πλειοψηφια που ασχολειται με ΜΤΒ(που δεν εχει τετοιες "πλατες"), χρησιμοποιει πλαισια αλουμινιου.
Και τα αλουμινενια πλαισια βεβαια, εχουν εξελιχθει τρομερα απο την εποχη που πρωτοεμφανιστηκαν. Τοσο γιατι εχουν γινει αλματα στον τομεα σχεδιασης και κατασκευης(καλυτερα κραμματα, καλυτερες γεωμετριες, σκελετοι πιο "απορροφητικοι" με S-bend seat και chain stays, hydroforming τμηματων σκελετου, εξελιγμενες θερμικες κατεργασιες, κλπ) οσο και γιατι οι αναρτησεις εχουν κι αυτες με τη σειρα τους εξελιχθει, "καλυπτοντας" ορισμενα απο τα μειονεκτηματα των αλουμινενιων πλαισιων.
Και για να μην το πλατιαζουμε και πολυ:
Αν θελεις να ασχοληθεις πολυ σοβαρα(αγωνιστικα) με το ΜΤΒ, και το οικονομικο δεν ειναι προβλημα για σενα, τοτε ισως καλυτερη επιλογη ειναι ενα πλαισιο Carbon.
Διαφορετικα, αλουμινιο.
Εχε υποψιν ομως, οτι δεν θα μπορεσεις να εκμεταλλευτεις τα οποια πλεονεκτηματα ενος Carbon πλαισιου, αν δεν εχεις την απαραιτητη εμπειρια και ικανοτητες. Πραγμα που σημαινει, οτι αν οντως εχεις αγωνιστικες βλεψεις, ισως να ειναι και παλι προτιμωτερο να μπεις στο χωρο με ενα entry level αλουμινενιο αγωνιστικο ΜΤΒ, ωσπου να αποκτησεις εμπειρια, και κατοπιν, θα εχεις και την ικανοτητα να διαλεξεις με τα δικα σου κριτηρια το υλικο, τα χαρακτηριστικα(τη γεωμετρια πχ) και τη μαρκα/μοντελλο του επομενου σου πλαισιου.
Ελπιζω να μην κουρασα. Καλη αγορα.

To carbon είναι ευαίσθητο στην κρούση. Είναι όμως πολύ ανθεκτικό στον εφελκυσμό, και δεν "πιτσικάρει", όπως το αλουμίνιο, εάν δεχτεί μεγάλα φορτία - βάρος. Πέραν αυτού "θρυλείται" (επιβεβαιωμένα στοιχεία δεν πιστεύω να υπάρχουν) ότι οι αστοχίες υλικού στους σκελετούς carbon είναι πάρα πολλές, ως ποσοστό,(αν και στις περιπτώσεις αυτές λειτουργεί - όπως ακούω - η εγγύηση). Ενα υλικό του οποίου αγνοώ επακριβώς τις μηχανικές ιδιότητες, πλην, όμως, είναι "ανταγωνιστικό" του κάρβουνου, στο ζήτημα του βάρους είναι το σκάνδιο (scandium), το οποίο, όμως, χρησιμοποιούν πολύ λίγες εταιρείες (στα πλαίσια η Kona και η Salsa, στα περιφερειακά η Controltech, ίσως και μερικές άλλες ακόμη). Αυτό ίσως εξηγείται από το γεγονός ότι είναι αρκετά "σπάνιο" μέταλλο (βρίσκεται σε σιδηρομεταλλεύματα, αλλά σε πολύ - πάρα πολύ - μικρές συγκεντρώσεις).

http://www.youtube.com/watch?v=nvk63bmVpck

Βέβαια υπάρχει και η εκδοχή του τιτανίου, στην οποία όπως λέει και ο φίλος μας και ε3ηγεί ωραιότατα(ας παρακολουθήσουμε)
http://www.youtube.com/watch?v=iZMPZ1m9FWI

Ποδήλατο Πλαισίου Τιτανίου = Ποδήλατο για μια ζωή!

Υσ. Αν δεν ασχολείται κάποιος με πρωταθλητισμό και σpecially σε άσφαλτο( όπως προανέφεραν για τις κούρσες πιο πάνω) , τa carbon frames του είναι useless.Μην 3εχνάμε ότι πορευόμαστε και σε ελληνικούς δρόμους(λακκούβες-τάφοι), οπότε και σ αυτή την περίπτωση πάλι αμφιλεγόμενο αν μπορούμε να ε3ασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα και από μια βόλτα ρουτίνας σε ασφάλτινο δρόμο.
Btw, έιναι ωραία η αίσθηση του.αλλά δεν α3ίζει τα λεφτά για τα άνχη του!

Sar1 wrote:

To carbon είναι ευαίσθητο στην κρούση. Είναι όμως πολύ ανθεκτικό στον εφελκυσμό, και δεν "πιτσικάρει", όπως το αλουμίνιο, εάν δεχτεί μεγάλα φορτία - βάρος. Πέραν αυτού "θρυλείται" (επιβεβαιωμένα στοιχεία δεν πιστεύω να υπάρχουν) ότι οι αστοχίες υλικού στους σκελετούς carbon είναι πάρα πολλές, ως ποσοστό,(αν και στις περιπτώσεις αυτές λειτουργεί - όπως ακούω - η εγγύηση). Ενα υλικό του οποίου αγνοώ επακριβώς τις μηχανικές ιδιότητες, πλην, όμως, είναι "ανταγωνιστικό" του κάρβουνου, στο ζήτημα του βάρους είναι το σκάνδιο (scandium), το οποίο, όμως, χρησιμοποιούν πολύ λίγες εταιρείες (στα πλαίσια η Kona και η Salsa, στα περιφερειακά η Controltech, ίσως και μερικές άλλες ακόμη). Αυτό ίσως εξηγείται από το γεγονός ότι είναι αρκετά "σπάνιο" μέταλλο (βρίσκεται σε σιδηρομεταλλεύματα, αλλά σε πολύ - πάρα πολύ - μικρές συγκεντρώσεις).

Το Scandium δεν χρησιμοποιειται αυτουσιο στην κατασκευη σωληνων σκελετων ποδηλατου. Χρησιμοποιειται σαν ενα προσθετο υλικο, προκειμενου να κατασκευαστει ενα νεο κραμμα αλουμινιου, με βελτιωμενες ιδιοτητες οσον αφορα οχι την αντοχη, αλλα την ικανοτητα να μην ραγιζει/ρηγματωνει στα ορια των περιοχων συγκολλησης.
Τα συνηθισμενα κραμματα αλουμινιου που χρησιμοποιουνται στην κατασκευη πλαισιου ποδηλατων, στις περιοχες των οριων της συγκολλησης, παρουσιαζουν αυξημενο μεγεθος κοκκων κατα την ανακρυσταλωση του υλικου (λογω της τοπικης θερμανσης), με αποτελεσμα την μειωμενη αντοχη στην κοπωση του υλικου, και το συνεπακολουθο ραγισμα/σπασιμο του υλικου στα σημεια αυτα.
Για να ανταπεξελθουν λοιπον οι κατασκευαστες αυτο το προβλημα, χρησιμοποιουν σωληνες μεγαλης διατομης (ωστε να αυξηθει η αντοχη στην καταπονηση και την κοπωση), πραγμα το οποιο ομως εχει σαν αποτελεσμα τη δημιουργια σκελετων ανθεκτικων μεν, αλλα εξαιρετικα ακαμπτων (κοινως "κουτσουρων").
Με την προσθηκη Scandium σε ορισμενα κραμματα αλουμινιου, επιτυγχανεται μικρο μεγεθος κοκκων κατα την ανακρυσταλωση (στα σημεια των συγκολλησεων), πραγμα που αυξανει κατα πολυ την αντοχη στην κοπωση και στο ακολουθο σπασιμο του υλικου, (χωρις ομως να αυξανει την αντοχη αυτου του ιδιου του υλικου, οπως καποιοι λανθασμενα νομιζουν).
Ετσι μπορουν οι κατασκευαστες με την προσθηκη Scandium, να χρησιμοποιουν σωληνες μικροτερης διατομης, χωρις τον κινδυνο προωρης θραυσης/κοπωσης στα ορια των κολλησεων, πραγμα που σημαινει οτι με μικροτερης διατομης σωληνες, πετυχαινουν την κατασκευη πλαισιων πιο "απορροφητικων" (που κυριως χαρακτηριζει πλαισια κατασκευασμενα απο ατσαλι και τιτανιο), αλλα παραλληλα και χαμηλου βαρους.
Πρωτοχρησιμοποιηθηκε απο τους Ρωσσους σε στρατιωτικες εφαρμογες (πυραυλοι, αεροπλανα), και πρωτοχρησιμοποιηθηκε στο ποδηλατο με επιτυχια, κυριως απο την Easton.

Πάντως και στα ατσάλια έχει γίνει μεγάλη πρόοδος τα τελευταία χρόνια.
Έχουν πέσει αρκετά σε βάρος σε σημείο να ανταγωνίζονται και το αλουμίνιο.
Ο colombus έχει δίκιο για το σκάνδιο και γενικά για τα παραπάνω.

Πάντως εφ'όσον διαθέτεις ένα τέτοιο ποσό κοίτα και αυτό:
Ragley Piglet Ti

Αν ποτέ γίνω τρανός mountain-άκιας θα θελα να στήσω ένα τέτοιο!!!