Λύστε μου μια απορία ω παίδες Ελλήνων. Όταν το στεφάνι κάνει κάθετο "καρούμπαλο" (δλδ πάνω ή κάτω και όχι αριστερά ή δεξιά) σε ένα σημείο, π.χ. μεταξύ των δύο ακτίνων εκατέρωθεν της τρύπας της βαλβίδας, λογικά δεν πρέπει να ξεσφίξω τις εν λόγω ακτίνες για να ξεκαρουμπαλιάσει (sic) η ρόδα σ' αυτό το σημείο;
Αξιολόγηση:
0 ψήφοι
Το καρουμπαλο είναι προς τα μέσα η προς τα έξω?
Όπως όλα τα καρούμπαλα, έτσι κι αυτό είναι προς τα έξω, δλδ στρίβοντας τη ρόδα, η συγκεκριμένη περιοχή ακουμπάει στη μύτη του μολυβιού που έχω για οδηγό αναφοράς.
Μικρη παρενθεση,προσεχτε με την ακτινολογιση
γιατι αν σφιξετε τις ακτινες περαν του δεοντος,θα σας σχισουν το στεφανι
και θα περασουν απο κατω.
Φιλικα!!!
Αν το καρουμπαλο εξεχει απο την περιφερεια της υπολοιπης ζαντας, τοτε πρεπει να σφιξεις τις ακτινες που "περιεχουν" το καρουμπαλο, και να χαλαρωσεις αντιστοιχα τις αντιδιαμετρικα απεναντι αντιστοιχες ακτινες.
Αν το καρουμπαλο ειναι προς τα μεσα (ειναι δηλ.βουλιαγμα, και οχι καρουμπαλο), τοτε πρεπει να χαλαρωσεις τις ακτινες που το περιεχουν, και να σφιξεις τις αντιδιαμετρικα απεναντι αντιστοιχες ακτινες.
Αυτα, οσον αφορα τα "καρουμπαλα"που εχουν προελθει απο ελλιπη η κακη ακτινολογηση.
Υπαρχουν ομως και αλλα καρουμπαλα, (βουλιαγματα περισσοτερο), τα οποια οφειλονται σε ασχημο κοπανημα της ζαντας (σε λακουβες, βραχους, πεζοδρομια, σκαλοπατια), και τα οποια δεν πρεπει να διορθωθουν με ακτινολογηση, αλλα με ισιωμα της ζαντας πρωτα (αν αυτο ειναι εφικτο) και μετα να ακολουθησει ακτινολογηση.
Υπαρχουν και καρουμπαλα της ζαντας, με τα οποια δεν πρεπει να ασχοληθει κανεις, γιατι ειναι μικρες κατασκευαστικες ατελειες της ζαντας, και συνηθως εντοπιζονται στην περιοχη ενωσης του στεφανιου.
Αν η ενωση του στεφανιου ειναι κολλημενη, συχνα η περιοχη της ενωσης σε μηκος περιπου 4-5 εκατοστων, παρουσιαζει ενα βαθουλωμα (βαθους 3-4 δεκατων του χιλιοστου) το οποιο ομως οφειλεται στην επεξεργασια και εξομαλυνση της περιοχης της κολλησης απο το εργοστασιο κατασκευης, κι αυτο, καλο ειναι να μενει ως εχει, και να μην προσπαθει να το "φερει" κανεις με ακτινολογηση.
Αντιθετα, αν η ενωση του στεφανιου εχει γινει με εσωτερικα "καρφια"/πυρους, (δεν ειναι κολλητη δηλαδη), τοτε συνηθως το σημειο της ενωσης προεξεχει προς τα εξω, και δεν μπορει, ουτε ειναι αναγκη να γινει τελειο.
Παντως, βασικη αρχη στην ακτινολογηση, ειναι η ομοιομορφη και σωστη ταση των ακτινων, στις ακτινες της καθε πλευρας του τροχου.
Οποτε, οταν ακτινολογει κανεις, θα πρεπει να λαμβανει και αυτο υπ'οψιν του, και οχι μονο το ποσο ισια ειναι η ζαντα.
Γιατι αν μετα την ακτινολογηση η μεν ζαντα ειναι ολοϊσια, αλλα με τασεις ακτινων αλλου τσιτα, κι αλλου λασκα, τοτε εχουμε να κανουμε με το χρονικο ενος προαναγγελθεντος θανατου (του τροχου, ετσι;).
Έχω χοντρή φακαρόλα, δε φοβάμαι τίποτα
Τελικά τα προς τα έξω καρούμπαλα τα στρώνουμε ξεσφίγγοντας ή σφίγγοντας; Πίστευα ότι το σφίξιμο τραβάει το στεφάνι προς τα έξω (εκτός από πλάγια φυσικά), αλλά μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.
...που ειναι προς τα εξω, τα "φερνεις" σφιγγοντας τις ακτινες που τα "περιεχουν". Νομιζω αναφερεται σαφως πιο πανω.
Και παραλληλα πρεπει να ξεσφιξεις τις αντιδιαμετρικα απεναντι αντιστοιχες ακτινες, για να μη γινει "αυγο" ο τροχος.
Υ.Γ.: Η φακαρολλα, που κολλαει;
Τότε θα πρέπει να σφηξεις της ακτίνες όχι να ξεσφιξεις...το παλικάρι από πάνω σου έδωσε ακριβός τι πρέπει να κανείς.
Με κάλυψες. Η φακαρόλα κολλάει στην παραπάνω από τη δική σου ανάρτηση (με φιλική χιουμοριστική διάθεση). Έτερη απορία, μιας και αναφέρθηκες στο αυγούλιασμα: Το σφίξιμο των ακτίνων Α και Β τραβάει το στεφάνι προς τα μέσα για να στρώσει το καρούμπαλο. Μέχρι εδώ καλά. Οι απέναντι ακτίνες Α' και Β' γιατί πρέπει να ξεσφίξουν; Επηρεάστηκε η τάση τους από το σφίξιμο των Α και Β; Ο έξτρα ελκυσμός δεν τερματίζεται/απορροφάται στη φλάντζα του κέντρου;
http://i-alli-ellatha.blogspot.gr/2008/06/blog-post.html
επίσης πολύ διδακτικό, όπως και ο μέγας προλαλήσας, μαζί με κάτι γιουτουμπίδεια βίδεα σπέσιαλ.Τελικά η ακτινολόγηση είναι κάτι σάν...αρμονία!
Άν αρπίσεις και ακουστεί πιό πρίμος ή πιό μπάσσος ο ήχος, κάτι παίζεται!
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος ..φάλτσου!
Με τιμή,Τριχορδιάρης!
...των απεναντι ακτινων, εξισορροπουνται μεταξυ τους.
Οποτε αν εσυ σφιξεις τις Α και Β, αυτοματως αυξανεις τη φορτιση και στις απεναντι Α' και Β'.
Δηλαδη ειναι σαν να πιεζεις το στεφανι απο πανω κι απο κατω.
Στην περιπτωση αυτη, αν οι τασεις των πανω και κατω ακτινων ξεπερασουν αυτες των πλαϊνων, τοτε το στεφανι θα κανει "καρουμπαλα" προς τα εξω, στα πλαγια.
Γενικα, αποδεικνυεται πολυ πιο ευκολο να διορθωνει κανεις το δεξια-αριστερα, παρα το πανω-κατω (καρουμπαλα-βαθουλωματα) σε μια ζαντα.
Υ.Γ.: Οι φλαντζες του κεντρου, δεν απορροφουν τιποτε. Απλα μεταφερουν τις τασεις των ακτινων της μιας πλευρας της φλαντζας, στις ακτινες του αλλου μισου της φλαντζας (χοντρικα αυτο, εε;).
Η αλλιως: Η ταση που εξασκει στη φλαντζα του κεντρου καθε ακτινα, εξισορροπειται, απο την ταση που εξασκει η συμμετρικη της ακτινα στη φλαντζα.
Αν προσεξεις, θα δεις οτι υπαρχει απολυτη συμμετρια στο πλεξιμο των ακτινων.
Κι αυτο, δεν ειναι καθολου τυχαιο.
Κάτι πήγε να γίνει αλλά μπερδεύτηκα περισσότερο με το θέμα του αυγουλιάσματος. Όταν σφίγγεις μια ακτίνα, μεταφέρεις το καρούμπαλο απέναντι; Η δύναμη που ασκεί μια ακτίνα στο στεφάνι δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο σφιγμένο ή χαλαρό είναι το κεφάλι της;
...μια που αναφερθηκατε στις φλατζες των κεντρων ,γιατι τα κουρσακια φερ ειπιν, εχουν μεγαλες φλατζες ,ενω τα πολης και αλλλα μικρες ? σε τι εξηπηρετει αυτο...?
Μοδα ειναι και περναει. Η μαλλον μοδα ηταν, και τωρα με τη ρετρομανια, την ξαναξεθαψαν απ'το χρονοντουλαπο.
Στα καινουρια κουρσακια δεν παιζουν τεραστιες φλαντζες, γιατι στην πραξη, δεν προσφερουν τιποτε ουσιαστικο.
Η ακτινα "αγκυρωνει" απο τη μια πλευρα στη ζαντα, κι απο την αλλη στο κεντρο.
Και οταν τεντωσει, τραβαει τη ζαντα προς το κεντρο. Αν δεν υπηρχαν ακτινες αλλες αντιδιαμετρικα απεναντι απο αυτην στο αλλο μισο της φλαντζας, θα τραβουσε οντως το κεντρο να πλησιασει στη ζαντα. Αυτο ομως δεν γινεται, γιατι "κοντραρει" στις αντιδιαμετρικες ακτινες, τεντωνοντας τες κι αυτες.
Πρεπει λοιπον να γινει κατανοητο, οτι καθε μια απο τις ακτινες, το κεντρο και το στεφανι ενος τροχου, λειτουργουν σαν συνολο, και οχι το καθενα μονο του ξεχωριστα.
Επισης πρεπει να γινει κατανοητο, οτι επηρρεαζοντας μια παραμετρο του συστηματος (π.χ. μια ακτινα), αυτοματα επηρεαζει κανεις και καποια-ες αλλη-ες παραμετρο-ους του συστηματος (π.χ. αλλες ακτινες, το στεφανι, κλπ).
Υ.Γ.: Αν ενδιαφερεται κανεις να αποκτησει θεωρητικες γνωσεις και να εμβαθυνει στο κεφαλαιο "τροχος" και "ακτινολογηση", μπορει να αγορασει τη "Βιβλο" του ποδηλατικου τροχου: "The Bicycle Wheel" του Jobst Brandt.
Δυστυχως δεν κυκλοφορει μεταφρασμενο στα Ελλημικα, και προσφερεται μονο για Αγγλομαθεις.
...σαν να κουρδιζεις μουσικο οργανο...
ομπρέλιασμα, αυγούλιασμα! ωραία πράγματα σι λέω! ένας (καινούριος)όμορφος κόσμος!
Σήμερα ακριβώς πρίν μιά ώρα ρωτούσα φίλο μου γιατί προβαλόταν ώς πλεονέκτημα στα βίνταζ οι μεγάλες φλάντζες?!
προφανώς επειδή δημιουργούν μεγαλύτερο γυροσκοπικό φαινόμενο;!
δέ ξέρω, πάμε στα δικά μας! http://www.podilates.gr/node/7725
Το στεφάνι ήταν τελείως ακεντράριστο και επειδή το ομπρέλιασα σχετικά εύκολα χωρίς να χαλάσω την πλαϊνή ακτινολόγηση (η τύχη του αρχάριου), πίστεψα ότι μπορώ να τη στρώσω και στο κάθετο επίπεδο. Φυσικά τη χάλασα και τώρα οι αριστερές ακτίνες έχουν γίνει το μπουζούκι του Χιώτη.
http://www.youtube.com/watch?v=aZbsYiv4AN0
η προσέγγιση του μαλλιά! http://www.youtube.com/watch?v=N6MCAOq8YX4
είναι κι άλλο ένα βιντεάκι με έναν που βάζει τρείς σειρές χαρτάκια,για τις κατευθύνσεις στο χώρο, θα το βρώ!