αυτα οχι οταν ειστε μονοι σας παλιοκοτουλες. Αυτα τα λενε οταν θα ειναι και αλλοι μπροστα, να δω τσοκαρα και παντοφλες που θα πεσουν. n+p+adafafa+mpla mpla αλλα οταν ειναι αλλοι μπροστα "ελα μωρε δυο ροδες να κανουμε την δουλεια μας, δεν χρειαζεται τιποτα αλλο".
...δυο ροδούλες για ξεκίνημα είναι τέλεια...μετά ανακαλύπτεις τον ουρανό με τ’ άστρα και θες να τ’ αγγίξεις, αυτό είναι όλο, άντε και μια λαιμαργία και μια τελειομανία και ένα πάθος που δεν ικανοποιείται, γιατί τα πάθη είναι πάθη ως ανικανοποίητα...άμα ικανοποιηθούν τελειώσανε...επίσης άμα πιστείς πως δεν ικανοποιούνται ποτέ κι εκεί τελειώσανε...η σωστή ισορροπία με τα πάθη είναι να συντηρείς τον πόθο της εν δυνάμει ικανοποίησης και να την αναζητάς συνεχόμενα κι ακούραστα...
Προσθήκη: παρατηρώ Vasscot ότι μοιραζόμαστε κοινό σύνδρομο...εγώ ας πούμε, άμα θέλω να πω κάτι βαθύ συναισθηματικά και σε ουσία και ναι βαθύ βρε παιδί μου πώς να το κάνουμε...προτιμώ να το πω έμμεσα, ε, τότε χρησιμοποιώ την αγγλικήν...το ίδιο κατά τη γνώμη μου ισχύει και με τον τίτλο της κουβέντας μας εδώ...είναι στην αγγλική, γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού ντρεπόμαστε για το πάθος μας...στο πίσω όμως...γιατί στο μπρος δεν κρύβεται με τίποτα...κάνω λάθος Βασίλη μου;
Βαγγελίω, καμιά φορά το να λες έμμεσα κάποια πράγματα είναι και ο πιο άμεσος τρόπος για να εκφραστείς.
Ούτε εγώ, ούτε οι παραπάνω φίλοι που είναι και πολύ χειρότεροι από εμένα και ας μου τη λένε, δεν κρύβουμε το πάθος μας.
Και με την ευκαιρία, να σου πω ότι μπορείς να βάζεις όπου θες τα ποδήλατα σου, μόνο κράτα τα μακριά από την κουζίνα γιατί έρχεται και η αιμοδοσία... πρέπει να έχεις το χώρο σου να κινηθείς!!!
Κοίτα στο χειρουργείο τα πράγματα είναι σαφή και παστρικά...ποδήλατα δεν χωράνε με τίποτα...Τα τσουκάλια τρίζουν όλο λαχτάρα, έχω και καιρό να μαγειρέψω για κόσμο...κάτι θα σκαρφιστώ γιατί θα κάνει και κρύο, υποθέτω...
αυτα οχι οταν ειστε μονοι σας παλιοκοτουλες. Αυτα τα λενε οταν θα ειναι και αλλοι μπροστα, να δω τσοκαρα και παντοφλες που θα πεσουν. n+p+adafafa+mpla mpla αλλα οταν ειναι αλλοι μπροστα "ελα μωρε δυο ροδες να κανουμε την δουλεια μας, δεν χρειαζεται τιποτα αλλο".
...δυο ροδούλες για ξεκίνημα είναι τέλεια...μετά ανακαλύπτεις τον ουρανό με τ’ άστρα και θες να τ’ αγγίξεις, αυτό είναι όλο, άντε και μια λαιμαργία και μια τελειομανία και ένα πάθος που δεν ικανοποιείται, γιατί τα πάθη είναι πάθη ως ανικανοποίητα...άμα ικανοποιηθούν τελειώσανε...επίσης άμα πιστείς πως δεν ικανοποιούνται ποτέ κι εκεί τελειώσανε...η σωστή ισορροπία με τα πάθη είναι να συντηρείς τον πόθο της εν δυνάμει ικανοποίησης και να την αναζητάς συνεχόμενα κι ακούραστα...
Προσθήκη: παρατηρώ Vasscot ότι μοιραζόμαστε κοινό σύνδρομο...εγώ ας πούμε, άμα θέλω να πω κάτι βαθύ συναισθηματικά και σε ουσία και ναι βαθύ βρε παιδί μου πώς να το κάνουμε...προτιμώ να το πω έμμεσα, ε, τότε χρησιμοποιώ την αγγλικήν...το ίδιο κατά τη γνώμη μου ισχύει και με τον τίτλο της κουβέντας μας εδώ...είναι στην αγγλική, γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού ντρεπόμαστε για το πάθος μας...στο πίσω όμως...γιατί στο μπρος δεν κρύβεται με τίποτα...κάνω λάθος Βασίλη μου;
Βαγγελίω, καμιά φορά το να λες έμμεσα κάποια πράγματα είναι και ο πιο άμεσος τρόπος για να εκφραστείς.
Ούτε εγώ, ούτε οι παραπάνω φίλοι που είναι και πολύ χειρότεροι από εμένα και ας μου τη λένε, δεν κρύβουμε το πάθος μας.
Και με την ευκαιρία, να σου πω ότι μπορείς να βάζεις όπου θες τα ποδήλατα σου, μόνο κράτα τα μακριά από την κουζίνα γιατί έρχεται και η αιμοδοσία... πρέπει να έχεις το χώρο σου να κινηθείς!!!
Κοίτα στο χειρουργείο τα πράγματα είναι σαφή και παστρικά...ποδήλατα δεν χωράνε με τίποτα...Τα τσουκάλια τρίζουν όλο λαχτάρα, έχω και καιρό να μαγειρέψω για κόσμο...κάτι θα σκαρφιστώ γιατί θα κάνει και κρύο, υποθέτω...
...........συσχετισμός,απόλυτα λογικός.
