Χώρια το πόσα λίτρα καθαρό νερό απαιτείται για την παρασκευή ενός μόνο κιλού καφέ, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Ταπεινή μου σκέψη...
Καλά... αν το καλοσκεφτείς...
Αν πάρεις την περίπτωση που κάποιος παραγγέλνει καφέ π.χ. στη δουλεία και του τον φέρνουν με μηχανάκι. Το περιβαλλοντολογικό κόστος πρέπει να είναι τρομερό, αν αναλογιστεί κανείς βενζίνη, μεροκάματο του ντελίβερι, πλαστικό κύπελο και καλαμάκι. Αν το πιάσουμε από την αρχή, δηλαδή από την φυτεία στην Βραζιλία, μεταφορά στην ευρώπη, εργοστάσια της Νεστλε κ.τ.λ. είναι να απορεί κανείς πώς είναι δυνατόν να κοστίζει ο καφές μόνο περίπου 2 ευρώ
Και πόσοι άνθρωποι δουλεύουν για να φτάσει ο καφές π.χ. στο γραφείο.
E τώρα το πας αλλού...οικονομία (δες πόσα μαγαζία ζουν από τον καφε) και
για τα σκουπίδια θα συμφωνήσω απόλυτα...δεν σου φταίει ο καφές αλλα τα ΖΩΑ που τα πετάνε...Τι να πούμε και για τις τσίχλες.
Το κέρδος από την εκμετάλευση της εργασίας είναι τεράστιο
Ο καφές που πίνεται είναι πολύ νερό και ελάχιστα γραμμάρια
καφέ. Λες ότι 2 Ευρώ είναι λίγα αλλά σκέψου να μάθαινες ότι
με 2 Ευρώ αγοράζεις στην πραγματικότητα 3γρ καφέ....
Σκέψου τώρα πόσα 2 Ευρα βγάζεις με ένα 10κιλο καφέ...
Το κέρδος από την εκμετάλευση της εργασίας είναι τεράστιο
Ο καφές που πίνεται είναι πολύ νερό και ελάχιστα γραμμάρια
καφέ. Λες ότι 2 Ευρώ είναι λίγα αλλά σκέψου να μάθαινες ότι
με 2 Ευρώ αγοράζεις στην πραγματικότητα 3γρ καφέ....
Σκέψου τώρα πόσα 2 Ευρα βγάζεις με ένα 10κιλο καφέ...
Το ίδιο λέμε... δηλαδή ότι τα δύο ευρώ καλύπτουν καλλιέργεια, συγκομιδή, μεταφορά, επεξεργασία, διανομή, συσκευασία, μεροκάματα, και το ντελίβερι και έχει κέρδος. Νομίζω οτί είναι εντυπωσιακό. Περιέχει όλα τα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα της εποχής. Από εκμετάλλευση εργατών, περιβαλοντολογικη επιβάρυνση, ενεργιακή σπατάλη και πολλά άλλα..
Το ίδιο λέμε... δηλαδή ότι τα δύο ευρώ καλύπτουν καλλιέργεια, συγκομιδή, μεταφορά, επεξεργασία, διανομή, συσκευασία, μεροκάματα, και το ντελίβερι και έχει κέρδος. Νομίζω οτί είναι εντυπωσιακό. Περιέχει όλα τα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα της εποχής. Από εκμετάλλευση εργατών, περιβαλοντολογικη επιβάρυνση, ενεργιακή σπατάλη και πολλά άλλα..
ναι και αν βάλεις οτι ο ντελιβεράς μπορεί να δουλεύει ανασφάλιστος έχουμε και μαύρη εργασία. Αν δεν σου κόψουν απόδειξη έχουμε και φοροδιαφυγή.
Βαλε και το ενδεχομενο
εσυ να που θα παραγγειλεις τον καφε
να εισαι ανασφαλιστος
και να στο φερει
ανασφαλιστος ντιλιβερας
χωρις διπλωμα, κρανος, αδεια-διπλωμα
Βαλε και το ενδεχομενο
εσυ να που θα παραγγειλεις τον καφε
να εισαι ανασφαλιστος
και να στο φερει
ανασφαλιστος ντιλιβερας
χωρις διπλωμα, κρανος, αδεια-διπλωμα
Πιο πολύ (πολύ πιο πολύ) από τον καφέ, αυτό που μου αρέσει είναι η παρακάτω φιγούρα:
Δηλώνω ότι δεν το έχω ανάγκη το «ζουμί» διότι είμαι ο Έλλην Speedy Gonzales και στα 40φεύγα μου εξακολουθώ να ανεβαίνω τα σκαλιά δυο-δυο. Το πρωί λοιπόν το μόνο που χρειάζεται για να ξυπνήσω είναι να βγω έξω και αυτομάτως το...«μάτι ανοίγει». Χωρίς υποκατάστατα
Ρε πάτε καλά?
Είπα και εγώ να φτιάξω ένα μεσημεριανό καφεδάκι να κάνω διάλειμμα από τη δουλειά και να τον πιο χαζεύοντας κανένα θεματάκι. Βλέπω πάνω πάνω να λέει καταϊδρωμένος, ανοίγω από περιέργεια να δω κι εγώ πως καταφέρνει κάποιος να ιδρώσει τέτοια μέρα και μου βγάλατε τον καφέ από τη μύτη.
Τι να σας πω, τώρα πρέπει να πιω τρεις για να συνέλθω.
Ως πλούσιος και λεφτάς (μιλάμε για πολλά λεφτά Άρη) έκανα το μεταπτυχιακό μου σε πρόγραμμα part time και σε μεγάλη σχετικά ηλικία (αντί να πάω όταν έπρεπε πριν καμιά 20αριά χρόνια στην Αγγλία), μαζί με διάφορους άλλους «γέροντες» φοιτητές. Τα μαθήματα τα κάναμε Σ/Κ από 9 το πρωί έως 5 το απόγευμα και οι πάντες ήμασταν κυριολεκτικά «κομμάτια». Οι καφέδες λοιπόν έδιναν και έπαιρναν και επειδή δεν ήταν ανοικτή η καφετέρια της Σχολής τα Σ/Κ πολλοί έφερναν δικά τους θερμός με το «ζουμί». Η μυρωδιά με πέθαινε και κάποια στιγμή δεν άντεξα: «αμάν πια κάθε πρωί με τους καφέδες σας ρε, κλείστε καλά και κανένα καπάκι» αναφώνησα χαμογελώντας.
Ένας εκ των πλέον «πάππων» τρελλάθηκε στο άκουσμα της ύπαρξης ανθρώπου που αντιπαθεί τον καφέ. Άρχισε να μου κάνει κήρυγμα περί της «ωφελιμότητος» του καφεζουμιού προσπαθώντας ανεπιτυχώς να με «προσηλυτίσει». Μιλώντας και επιχειρηματολογώντας όλο και πιο έντονα, δίνει μία κατά λάθος στο θερμός του με αποτέλεσμα όλα του τα τετράδια, τα βιβλία, το θρανίο, το κάθισμα να γεμίσουν από τη βρωμερή καφετί ουσία (χεχεχεχε).
Τώρα εγώ τι άλλο να έλεγα; Δεν είπα τίποτα! (χεχεχε)
Καλά... αν το καλοσκεφτείς...
Αν πάρεις την περίπτωση που κάποιος παραγγέλνει καφέ π.χ. στη δουλεία και του τον φέρνουν με μηχανάκι. Το περιβαλλοντολογικό κόστος πρέπει να είναι τρομερό, αν αναλογιστεί κανείς βενζίνη, μεροκάματο του ντελίβερι, πλαστικό κύπελο και καλαμάκι. Αν το πιάσουμε από την αρχή, δηλαδή από την φυτεία στην Βραζιλία, μεταφορά στην ευρώπη, εργοστάσια της Νεστλε κ.τ.λ. είναι να απορεί κανείς πώς είναι δυνατόν να κοστίζει ο καφές μόνο περίπου 2 ευρώ
Και πόσοι άνθρωποι δουλεύουν για να φτάσει ο καφές π.χ. στο γραφείο.
E τώρα το πας αλλού...οικονομία (δες πόσα μαγαζία ζουν από τον καφε) και
για τα σκουπίδια θα συμφωνήσω απόλυτα...δεν σου φταίει ο καφές αλλα τα ΖΩΑ που τα πετάνε...Τι να πούμε και για τις τσίχλες.
peace παιδιά o καφές τα σπάει
πλακίτσα κάνουμε
Το κέρδος από την εκμετάλευση της εργασίας είναι τεράστιο
Ο καφές που πίνεται είναι πολύ νερό και ελάχιστα γραμμάρια
καφέ. Λες ότι 2 Ευρώ είναι λίγα αλλά σκέψου να μάθαινες ότι
με 2 Ευρώ αγοράζεις στην πραγματικότητα 3γρ καφέ....
Σκέψου τώρα πόσα 2 Ευρα βγάζεις με ένα 10κιλο καφέ...
Το ίδιο λέμε... δηλαδή ότι τα δύο ευρώ καλύπτουν καλλιέργεια, συγκομιδή, μεταφορά, επεξεργασία, διανομή, συσκευασία, μεροκάματα, και το ντελίβερι και έχει κέρδος. Νομίζω οτί είναι εντυπωσιακό. Περιέχει όλα τα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα της εποχής. Από εκμετάλλευση εργατών, περιβαλοντολογικη επιβάρυνση, ενεργιακή σπατάλη και πολλά άλλα..
Ξέχασες και τον εθισμό.
ναι και αν βάλεις οτι ο ντελιβεράς μπορεί να δουλεύει ανασφάλιστος έχουμε και μαύρη εργασία. Αν δεν σου κόψουν απόδειξη έχουμε και φοροδιαφυγή.
Βαλε και το ενδεχομενο
εσυ να που θα παραγγειλεις τον καφε
να εισαι ανασφαλιστος
και να στο φερει
ανασφαλιστος ντιλιβερας
χωρις διπλωμα, κρανος, αδεια-διπλωμα
Πιο πολύ (πολύ πιο πολύ) από τον καφέ, αυτό που μου αρέσει είναι η παρακάτω φιγούρα:
Δηλώνω ότι δεν το έχω ανάγκη το «ζουμί» διότι είμαι ο Έλλην Speedy Gonzales και στα 40φεύγα μου εξακολουθώ να ανεβαίνω τα σκαλιά δυο-δυο. Το πρωί λοιπόν το μόνο που χρειάζεται για να ξυπνήσω είναι να βγω έξω και αυτομάτως το...«μάτι ανοίγει». Χωρίς υποκατάστατα
καλά να πάθεις
Ρε πάτε καλά?
Είπα και εγώ να φτιάξω ένα μεσημεριανό καφεδάκι να κάνω διάλειμμα από τη δουλειά και να τον πιο χαζεύοντας κανένα θεματάκι. Βλέπω πάνω πάνω να λέει καταϊδρωμένος, ανοίγω από περιέργεια να δω κι εγώ πως καταφέρνει κάποιος να ιδρώσει τέτοια μέρα και μου βγάλατε τον καφέ από τη μύτη.
Τι να σας πω, τώρα πρέπει να πιω τρεις για να συνέλθω.
Χε χε μου θυμίσατε την παρακάτω ιστορία:
Ως πλούσιος και λεφτάς (μιλάμε για πολλά λεφτά Άρη) έκανα το μεταπτυχιακό μου σε πρόγραμμα part time και σε μεγάλη σχετικά ηλικία (αντί να πάω όταν έπρεπε πριν καμιά 20αριά χρόνια στην Αγγλία), μαζί με διάφορους άλλους «γέροντες» φοιτητές. Τα μαθήματα τα κάναμε Σ/Κ από 9 το πρωί έως 5 το απόγευμα και οι πάντες ήμασταν κυριολεκτικά «κομμάτια». Οι καφέδες λοιπόν έδιναν και έπαιρναν και επειδή δεν ήταν ανοικτή η καφετέρια της Σχολής τα Σ/Κ πολλοί έφερναν δικά τους θερμός με το «ζουμί». Η μυρωδιά με πέθαινε και κάποια στιγμή δεν άντεξα: «αμάν πια κάθε πρωί με τους καφέδες σας ρε, κλείστε καλά και κανένα καπάκι» αναφώνησα χαμογελώντας.
Ένας εκ των πλέον «πάππων» τρελλάθηκε στο άκουσμα της ύπαρξης ανθρώπου που αντιπαθεί τον καφέ. Άρχισε να μου κάνει κήρυγμα περί της «ωφελιμότητος» του καφεζουμιού προσπαθώντας ανεπιτυχώς να με «προσηλυτίσει». Μιλώντας και επιχειρηματολογώντας όλο και πιο έντονα, δίνει μία κατά λάθος στο θερμός του με αποτέλεσμα όλα του τα τετράδια, τα βιβλία, το θρανίο, το κάθισμα να γεμίσουν από τη βρωμερή καφετί ουσία (χεχεχεχε).
Τώρα εγώ τι άλλο να έλεγα; Δεν είπα τίποτα! (χεχεχε)