Αν εκτός των άλλων η ποδηλασία είναι και μια αυτογνωσία των σωματικών και ψυχικών μας δυνάμεων, πώς θα περιέγραφε κανείς τον μηχανισμό που δοκιμάζεται και κατακτιέται αυτή η αυτογνωσία; Μιλάω για χτίσιμο της αντοχής μέσα απ' την αυτογνωσία κι όχι μέσα απ' την ανάδειξη της ικανότητας και την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης του πόσο καλός και σπουδαίος είναι κανείς. Κάποια ερωτήματα που έχω κατά νου σας τα βάζω πιο κάτω.
1. Συσσωρεύω χιλιόμετρα αυξάνοντας το μέγεθος σταδιακά;
2. Επιμένω σε ένα μέγεθος ώσπου να το "κατακτήσω" και μετά το αυξάνω;
3. Χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στην κάθε προσπάθεια είτε στην περίπτωση 1, είτε στην περίπτωση 2;
4. Ποιά είναι τα κριτήρια, ότι κάποιος έχει κατακτήσει συγκεκριμένα στάνταρτς σωματικά ή ψυχικά; Πόσο βαραίνουν τα μεν και πόσο τα δε;
5. Έδαφος και χώρος που γίνεται αυτό;
6. Ευνοεί η ομαδική προσπάθεια ή η ατομική είναι αυτή, που ορίζει καλύτερα τον έλεγχο του όποιου μηχανισμού; Γιατί η μία ή η άλλη εκδοχή είναι πιο ευνοϊκή;
Ελπίζω σε πολλά απ' τις απαντήσεις σας. Θα με χαροποιούσε αν προσθέτατε ο,τιδήποτε δεν σκέφτηκα ακόμα. Εγώ απλά βάζω τον προβληματισμό.
Καλό δρόμο σε όλους.
Νομιζω το νουμερο 1
Αν ρωτησεις και το τζινι (google) αυτο θα σου πει
Υπαρχει και το dopping βεβαια, αλλα ειναι ακριβη λυση, δεν το δικαιλογει κανενα ταμειο, και δε φτανει για ολους
Εννοείται ότι αυξάνοντας σταδιακά τα χιλιόμετρα αυξάνεται και η αντοχή.
Δεν είναι απαραίτητο αυτό. Εξαρτάται από την φυσική κατάσταση και τον σωματότυπο του εκάστοτε ποδηλάτη/τισσας και ενίοτε το πόσο συστηματικές είναι οι προπονήσεις.
Το ίδιο με το 2. Εξαρτάται άμεσα με την φυσική καταστάση που βρίσκεται ο καθένας. Κάποιος που δεν είναι σε καλή φυσική κατάσταση και αν ξεκινάει τώρα ποδηλασία καλό είναι να μην ζορίζεται, κάποιος που έχει περάσει την ζωή του αθλούμενος, και έχει καλή αεροβική ικανότητα δεν θα έχει πρόβλημα.
Και τα δύο έχουν σημασία αλλά στην περίπτωση της άθλησης το σωματικό "φτιάχνει" το ψυχολογικό και όχι το αντίθετο. Είναι αυτό που λέμε "τρώγοντας έρχεται και η όρεξη". Κάποιος που αθλείται για πρώτη φορά και αρχίζει μετά από λίγο καιρό να βλέπει αποτελέσματα και καλύτερα θα νιώσει και μεγαλύτερο ενθουσιασμό, και γενικότερα θα ανέβει και η αυτοεκτίμηση του αφού θα βλέπει να κατακτάει "στόχους" που πιο πριν θα του φαινόντουσαν ανέφικτοι.
Τα κριτήρια είναι βέβαια πάντα υποκειμενικά και έχουν πάντα να κάνουν με τις προσδοκίες του κάθε ένα ( ή ακόμα και με αυτά που δεν έχει ακόμα τολμήσει να περιμένει από τον εαυτό του).
Δεν κατάλαβα την ερώτηση..
Πάλι υποκειμενικά είναι τα κριτήρια.
Άλλους "τους πάει" η ομαδική άθληση άλλους όχι. Δεν υπάρχει κάτι πιο ευνοικό, και το απόλυτο είναι ότι είτε αθλείσαι και σου αρέσει αυτό ( ερασιτεχνικά ή επαγγελματικά) είτε όχι.
Αυτάαααααα..............
Ναι φυσικά ξέρω για το google και τις δυνατότητές του. Δεν μ' ενδιαφέρει το google και οι σχετικές πληροφορίες του, που είναι δεδομένες, γιατί απλά δεν καταγράφεται η γνώμη του κοινού του podilates.gr. Εμένα αυτή μ' ενδιαφέρει και γι' αυτό άνοιξα μια τέτοια κουβέντα.
Και για να'ρθω στο dopping, προσωπικά θα απέκλεια κάθε είδους dopping κι όχι μόνο αυτό που καταναλώνουν οι αθλητές, απλά γιατί θέλω να μετράω τα καθαρά κουράγια μου χωρίς πολλές φιοριτούρες. Μάλιστα δεν το'βαλα κατά νου καθόλου. Όμως θα είχε ενδιαφέρον, αν έστω κι ένας μιλούσε για κάποιου είδους dopping σε σχέση με την ποδηλασία και την αυτογνωσία της. Αν δηλαδή έστω κι ένας υποστήριζε κάποιο, οποιοδήποτε είδος που θα ταίριαζε στην περίσταση.
Να σου πω το δικο μου dopping. Ποδηλατο διπλα στην θαλασσα την ωρα που ανατελει ο ηλιος. Ντοπαρομαι οσο κανενα χημικο dopping.
σε σχεση τωρα με τα ερωτηματα σου επειδη δεν υπαρχει καμμια απαντηση γιατι το καθε ατομο εχει αλλη φυσικη κατασταση, αλλη ψυχολογια κτλ. εγω απλως θετω στοχους περιπου 10% παραπανω σε διαστημα δυο εβδομαδων. Δλδ την μια φορα 10% παραπανω αποσταση. Την αλλη φορα 10% λιγοτερο χρονο και παει λεγοντας.
χμ.... για εμένα η ποδηλασία είναι ένας τρόπος να βρω τα όρια της αντοχής μου, ...κυρίως των ψυχικών και μετά των σωματικών δυνάμεων μου.
Το κακό είναι ότι ψάχνοντας.... (δηλαδή με τον καιρό και με τα χλμ....) τα όρια αυτά μεταβάλλονται ..... και ακόμα είμαι στο ψάξιμο....
Το έδαφος κι ο χώρος στην κυριολεξία και μεταφορικά όμως. Και για να γίνω σαφής, εννοώ τις προϋποθέσεις έξω και μέσα μας. Λίγο ως πολύ έθιξες ένα μέρος του λέγοντας στις επι μέρους απαντήσεις σου για τους υποκειμενικούς παράγοντες. Εγώ απλά το γενίκευσα και του έδωσα μια πιο ανοιχτή οριοθέτηση, που όμως περιλαμβάνει πάντα και την κυριολεξία των εννοιών έδαφος και χώρος, που είναι καθοριστικές για τον τρόπο ποδηλασίας (έχει γίνει πολύ κουβέντα για τα είδη ποδηλασίας κλπ), για τις διάφορες συνθήκες που παρεμβάλλονται στην κάθε επιλογή κι ό,τι άλλο κανείς έχει βιώσει σ' αυτή τη βάση. Το άλλο όμως δεν έχει και τόσο συζητηθεί. Εννοώ το συσχετισμό του μέσα και του έξω μας όταν κάνουμε ποδήλατο, που είναι έμμεσα χωροταξικός.
το καλύτερο dopping είναι η "φράπα" και η καλή παρέα
Οι 3 διαστάσεις του χτισίματος της αντοχής στην ποδηλασία, όπως τις έθιξες: "ντοπινγκ", "έδαφος, χώρος", "αυτογνωσία"..., νομίζω πως συνδέονται με έναν αριστοτεχνικό τρόπο.
Και εξηγούμαι...
Το καλύτερο ντόπινγκ, κατά τη γνώμη μου, είναι η παρέα..., η ομαδική ποδηλασία... Σε κάνει να μην νοιώθεις τα χιλιόμετρα (έδαφος, χώρος) αλλά και να μειώνεις λίγο από την αυτογνωσία σου αφού ως γνωστόν, οι άλλοι είναι παραμορφωτικός καθρέφτης γι αυτήν...
Ο καλύτερος τρόπος για αύξηση της αυτογνωσίας έρχεται όταν εκλείπει το ντόπινγκ, με τη μορφή που το προανέφερα... Όταν, δηλαδή, είσαι μόνος, χωρίς να αισθάνεσαι μόνος, διότι τότε θα μιλάμε για "αρνητικό ντόπινγκ"... Μόνος/η, έχεις πιο ρεαλιστική αίσθηση του χώρου, άρα και πιο ακριβή ένδειξη του βαθμού αντοχής σου... Επίσης, πιο ολοκληρωμένη επαφή με το περιβάλλον, αφού δεν αποσπάται η προσοχή σου από τις "προτιμήσεις" των άλλων...
Για να χτίσεις την διάρκεια αντοχής σου, χρειάζεται πρώτα να διευθετήσεις το χώρο μέσα σου και μετά να μοιράσεις το χώρο έξω σου... Η αυτογνωσία, προς το παρόν, να μη σε απασχολεί... Έτσι κι αλλιώς είναι το επιστέγασμα της γνώσης του βαθμού αντοχής, του ντόπινγκ και του περιβάλλοντος-χώρου... Είναι κάτι που θα 'ρθει μόνο του... κι όσο πιο πολύ την ψάχνεις και στρέφεις το βλέμμα σου μέσα σου γι αυτή, τόσο περισσότερο ψευδής θα είναι στο τέλος...
Το ντόπινγκ, αν δεν εκκρίνεται από μέσα σου αυτόματα, όπως οι ενδορφίνες και η σεροτονίνη, δεν θα αποτελεί ποτέ μια σταθερή κινητήρια δύναμη και θα έχει αυξομειούμενα αποτελέσματα... Για να έχει σταθερά αποτελέσματα θα πρέπει να "παρασκευάζεται" από δικές σου "ουσίες" και να μην εξαρτάται από το αν θα βρεις τις κατάλληλες ουσίες αλλού...
Τα όρια του χτισίματος της αντοχής, τα θέτεις εσύ και μόνο εσύ...!!!
Βέβαια, μπορεί να προκύψουν κι άλλες διαστάσεις στο θέμα αυτό...
Γεια σου, Βαγγελιώ μου με τα μοναδικά σου θέματα!!
δλδ πρωτα να καταφερνω να κανω ανετα κάτι και μετα να προχωρήσω στο επομενο.
Αυτό σαν τακτική
Όμως όλα αυτα δεν είναι ανεξάρτητα από την καθημερινότητα μας οπότε μερικές φορές κάνεις αναγκαστικά το 1, μέχι να σου βαρέσει κόκκινο ο οργανισμός σου.
Νομίζω πως αν είχα μιά στρωμενη στανταρτ καθημερινότητα θα διαλεγα οπωσδήποτε το 2.
Εδαφος σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως παλι εξαρταται από το χρόνο και από τις γενικότερες συνθηκες. Θα ελεγα πως το τεραιν του καθενα λογικα το καθορίζει η καθημερινότητα του, ο τόπος που ζει. Υποθετω πως για τους περισότερους από εμας , το εδαφος είναι οι δρόμοι της πόλης. Υποθέτω πως για αλλοτινούς και περισσότερο ανεμελους καιρους το εδαφος θα ήταν και οι κοντινότερες στην πόλη εξοχές.
Γι αυτούς που μενουν καπου στην επαρχία υποθετω πως το τεραιν θα έιναι διαφορετικό. Ας πουμε φανταζομαι ανθρωπους να κανουν ποδήλατο κθημερινα σε επαρχιακούς δρόμους μεσα στα δεντρα ή δίπλα στη θαλασσα, σίγουρα με περισσότερους χωματόδρομους και λιγότερα αυτοκινητα, κατι που λογικά ευνοεί τα χιλιομετρα. Το εχω ζήσει και αυτό παλιότερα και σίγουρα η φύση ήταν ντόπα που λέει και ο φίλος, ειδικά όταν συνδυαζόταν και με καλή παρεα.
Τα ψυχικά μας όρια λογικά αναγκαζόμαστε να τα ανακαλυπτουμε καθημερινα, τις σωματικές αντοχές μας αυξανουμε ή συντηρουμε με το ποδήλατο κι αυτό μας βοηθάει και ψυχολογικά. Αφου σωμα και ψυχολογία είναι αρρηκτα δεμενα. Θα λεγα πως η ψυχή μας είναι η αντίληψη του σώματός μας το οποίο ζει υπαρχει ποναει επικοινωνεί κλπ κλπ
Το που δεν θα απαντώ επι του συγκεκριμένου λόγου του καθενός σας έχει λόγο και είναι ότι απολαμβάνω αυτό που αναζητούσα απ' την αρχή. Να ξεδιπλωθεί του καθενός η ορατότητα γι' αυτά τα πράγματα που τουλάχιστον εγώ διψάω ν 'ακούω. Μυρίζω ελευθερία και σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς μου δροσίζεται το είναι μου. Συνεχίστε όποιος ενδιαφέρεται να γεμίσουμε με τις σκέψεις και τις εμπειρίες αυτά τα ερωτήματα ή προσθέστε κι όσα άλλα εγώ δεν μπόρεσα. Να γίνουμε λίγο πιο πλούσιοι στο φιλοσοφικό μας σακίδιο. Όχι μόνο πετσέτα και αντιηλιακό, παγουράκι και σκηνούλα. Τα έβλεπα ειδικά στους φίλους στο fb κι έσκασα γιατί μόλις πέντε μπανάκια φέτος κατάφερα με τα ζόρια που τρέχουν.
Γράψτε παιδιά, θα κάνει καλό σε όλους μας.
...μηχανισμός χτισίματος αντοχής και δύναμης είναι η φράση "Strength Through Joy".
Δηλαδή πρώτα κάνω ποδήλατο επειδή το θεωρώ διασκεδαστικό και μου αρέσει και μετά επειδή με γυμνάζει.
Στόχος είναι το μέρος που θέλω να πάω, βασικό ρόλο παίζει η διαδρομή.
Μπορεί μια μακρινή διαδρομή να είναι καλή για εκγύμναση αλλά ποτέ με το κεφάλι κάτω κοιτάζοντας κοντέρ, δυναμικός ρυθμός και απόλαυση του τοπίου ή εστίαση σε όμορφα σημεία αν το αστικό στοιχείο υπερτερεί του φυσικού.
Πάντα θέλω να υπάρχει το Joy σαν βάση.
1.Μόνο σταδιακά αυξάνονται τα χιλιόμετρα
2.Προσωπικά δεν επιμένω σε ένα μέγεθος, απλά το κάνω ακόμα και αν φτάσω στα όρια της εξάντλησης.Στο σημείο πρίν την εξάντληση ξέρω ότι έχω απομακρυνθεί κατά πολύ από το joy αλλά την επόμενη φορά που θα είμαι καλύτερα προετοιμασμένος αυτό θα υπάρχει σε μεγαλύτερο βαθμό.
Προσπαθώ αφού κατακτήσω το στόχο να φτάσω σε επίπεδο να τον εμπεδώσω με σκοπό να υπάρχει πάντα το συναίσθημα της διασκέδασης και της ικανοποίησης σαν βάση.
3.Για σχετικά μικρές αποστάσεις με δυναμικό χαρακτήρα ο χρόνος που μεσολαβεί είναι 1 ημέρα γενικότερα ή 4-5 φορές την εβδομάδα.
Για αποστάσεις κοντά στα όρια των δυνατοτήτων ο χρόνος μεταβάλλεται και μπορεί να είναι 2 φορές το μήνα ή 1 φορά το τρίμηνο.
Θέλω να έχω τα συναισθήματα και τις διαθέσεις σαν "αποθήκες δύναμης" και δεν μου αρέσει να πιέζω το σώμα για διασκέδαση ή για επίδοση όταν δεν υπάρχει η διάθεση.
4.Κριτήριο για τα σωματικά στάνταρντς είναι τα γρανάζια, η αναπνοή και η συγκέντρωση.
Για τα ψυχικά είναι η ικανοποίηση, η απόλαυση, η αναλυτική σκέψη- διαλογισμός, η αφηρημένη σκέψη και τέλος η έκσταση.
Η σειρά είναι τυχαία.
5.Εδαφος το σώμα και χώρος το πνεύμα.
6.Με την ατομική προσπάθεια ελέγχω καλύτερα όλο αυτό τον μηχανισμό επειδή υπάρχει η τάση προς τη σκέψη περισσότερο από αυτή του "ανταγωνισμού" και της κουβεντούλας που υπάρχει στην ομαδική ποδηλασία.
Η ομαδική όμως είναι εξ'ίσου σημαντική επειδή εκτοξεύει στα ύψη τις σωματικές επιδόσεις.
7.Είμαι μεγάλο ψώνιο και γουστάρω, είναι ένα κομμάτι της φυσικής ντόπας που συμπεριλαμβάνεται στη natural high στάση που θέλω να έχω.
Καλές βόλτες
δεν κατάλαβα τι θέλεις να κάνεις
:D
απορώ πως σου απαντάνε
:D
Θα σ' αφήσω αγκαλιά με την απορία. Τι να θέλω; Αυτό που γίνεται. Να ανταλλάξουμε κάτι πιο βαθύ ίσως μέσα σ' αυτό το χάλι που τσαλαβουτάμε αλληλοσπαρασόμενοι και μη συνεργαζόμενοι; Δεν έχει σημασία. Αρκεί που κάποιοι κατάλαβαν κάτι απ' όσα σκέφτομαι κάνοντας ποδήλατο όπου και όποτε μπορώ, γιατί κι αυτοί το ίδιο κάνουν, γιατί κι αυτοί προσπαθούν μέσα απ' αυτό ν' αγγίξουν κάποια έσχατα. Να κάνουν κάτι δημιουργικό, κάτι που θα τους απογειώσει σίγουρα. Κι όσοι έγραψαν πιστεύω δεν χρειάστηκε καθόλου να σκεφτούν και ν' απορήσουν για το τι γράφω εδω πέρα και γιατί. Δεν το' κανα για "μένα", αν και μ' αρέσει αυτή η ποικιλομορφία των απαντήσεων όσο τίποτα. Εγώ απλά το ξεκίνησα. Είναι για όσους ξεκινάνε ίσως ή και γι' αυτούς που το κάνουν ευκαιριακά μια φορά τη βδομάδα ή όποιον τέλος πάντως θέλει ν' ακουμπάει και σε κάποιον άλλο εκτός απ' τον σπουδαίο εαυτό του...
πριν πάνω από δέκα χρόνια ήμουν ποδηλάτης. Καθημερινή μετακίνηση στην πόλη μου ήταν με το ποδήλατο, και σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο εξορμήσεις εκτός πόλης των 80 εώς 100 χλμ με καλή παρέα. Μετά πήγα φαντάρος με το ένα και με το άλλο τα παράτησα. Μπήκα στη ρουτίνα της δουλείας, του άγχους. Πολύ τσιγάρο, πολύ κακή διατροφή κ.τ.λ. Φέτος τον Άγουστο πήρα την απόφαση να ξαναρχίσω. Έφτιαξα λοιπόν το παλιό μου ποδηλατάκι και ξεκίνησα. Μετά από δέκα λεπτά βόλτας ένιωσα λες και με είχαν δείρει. Μιλάμε για πολύ πόνο. Το τσιγάρο ευτυχώς το είχα κόψει κάποια χρόνια πριν. Δεν τα έβαλα όμως κάτω. Σιγά σιγά το ποδήλατο άρχισε να προσαρμόζεται στο σώμα μου, και το σώμα μου στο ποδήλατο. Τα χιλιόμετρα σταδιακά αυξήθηκαν. Και εδώ αρχίζει η απόλαυση. Εγώ συνήθως βγαίνω πολύ πρωί. Ανεβαίνεις πάνω στο ποδήλατο και το μυαλό αδειάζει από κάθε αρνητική σκέψη. Όσο αλλάζει το τοπίο τόσο ξεχνάς την κούραση και πας παρακάτω. Τώρα ειδικά που το πρωί είναι ακόμη νύχτα αν πας στους παράδρομους της παραλιακής νιώθεις απόλυτη ελευθερία και μοναξιά. Γενικά αυτό που νιώθω εγώ είναι μια ατμόσφαιρα μοναδική για μένα. Η παρενέργειες αυτής της διαδικασίας: απώλεια βάρους δέκα κιλά, καλύτερη φυσική κατάσταση, λιγότερο άγχος στη δουλειά, καθόλου νεύρα πια.
Κι εγώ πρωϊνός οργανισμός είμαι. Μ’ αρέσει η δυναμική της αρχής της μέρας. Ειδικά οι ώρες απ’ το σκοτάδι στο φώς. Θαύμα. Προσδοκώ το πολύ κρύο δε. Η θάλασσα είναι και για μένα ένας μοναδικός προορισμός. Άσε που κυνηγάω το οξυγόνο και κάπως αργά βέβαια πληροφορήθηκα ότι η θάλασσα το εκκλύει στο πολλαπλάσιο σε σχέση με αυτό που ξέραμε για το βουνό. Η υγρασία είναι το θέμα. Πρέπει κανείς να ντυθεί ανάλογα και να έχει και τα δέοντα θερμαντικά μαζί. Εννοώ ροφήματα.
Γεια σου Βαγγελιώ μου παινεμένη, με τον ερωτεύσιμο προβληματισμό σου. Με κάνεις να απορώ από πούθε κατεβαίνουν τα γραφόμενα που διαβάζω. Κακά τα ψέματα, και η ηλικία μετράει, σίγουρα. Τόσο ευχάριστη έκπληξη μου χάρισες, που δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ. Πριν συνεχίσω (υπόσχομαι ότι θα ξανάρθω) θέλω να σε ευχαριστήσω. Μού έφτιαξες τη μέρα. Όχι μόνο μία, πολλές.
ΥΣ. Σκέψου έναν "ύμνο του ποδηλάτου" - κάποιον που θα γραφεί όχι μόνο με πεταλιές.
Ναι και εγώ μαζί σου. Πρωινός - πρωινός.... ανεξάρτητα από το αν θα ποδηλατίσω ή όχι. [αναγκαστικά αναφερόμαστε σε ΣΚ....]
.... αλλά από την άλλη, τις Τετάρτες, μετά τη δουλειά, εκεί που η ρουτίνα της βδομαδας και η κούραση πάνε να με βάλουν κάτω, βγαίνω μια απογευματινο-βραδυνή βολτόνηση παρέα με καλούς φίλους, παραλιακή 100% και εξαφανίζονται ΟΛΑ.
Τι δουλειές, τι γκρίνιες, τι φαγωμάρες, τι προβλήματα, τι κούραση, τι κρίση... ΤΙΠΟΤΑ. Το μυαλό καθαρίζει, το σώμα τα δίνει όλα και γυρνάω σπίτι ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΟΣ.
... όμως το καλύτερο της υπόθεσης είναι ότι και η αναμονή της "Τετάρτης" από μόνη της λειτουργεί θεραπευτικά σε μυαλό και σώμα. Ξέρω από πριν ότι "θα σπάσει η βδομάδα" ευχάριστα. Η χαρά της προσμονής.....
.... ή όπως λέει μια συνάδελφος....: "η ευδαιμονία των ηλιθίων..."
να ξηλώνονται όλα σε βάθος και πλάτος κι εμείς να προσπαθούμε να ορίζουμε τη θέση μας κοιτώντας, όπως έκαναν πάντα, όσοι δεν είχαν τίποτα, την κίνηση του ήλιου. Ανατολή - Δύση και δώστου πάλι. Να μη χάσουμε το φως του φάρου στο σκοτάδι με τα θεόρατα κύματα που τον κρύβουν. Το σημείο αναφοράς. Αυτό όσο πιο πολλοί το κοιτάνε, τόσο πιο πολλοί έχουν ελπίδα να σωθούνε και να σώσουν.
Δεν υπαρχει συναισθημα σαν αυτο του να ξυπνας νωρις και να φευγεις με το ποδηλατο για τη δουλεια, ενω δεν εχει ακομα χαραξει
Έχεις ξυπνήσει, έχεις διανύσει μια σημαντική σε διάρκεια διαδρομή μέσα στα κοιμώμενα σπίτια, μόνο η αλυσίδα σου ακούγεται. Οι ταξιτζήδες, που είναι πανταχού παρόντες, σε κοιτάνε γεμάτοι περιέργεια και απορία, άντε και τσαντίλα. Πας στη θάλασσα και να ο ήλιος. Λες άάάάάάχ! για τη θαλπωρή του. Μετά συνεχίζεις πάντα δίπλα στη θάλασσα, κάπου ψάχνοντας για ΤΟΝ μυρωδάτο φούρνο (συγκεκριμένος ονειρικός στην Πειραϊκή) κι όταν πέφτεις στους αγουροξυπνημένους που θέλουν σαράντα καφέδες να συνέλθουν, εσύ τα’χεις κάνει σχεδόν όλα. Η κυρά που σε βλέπει στο φούρνο με τα περίεργα ρούχα και τη μούρη κατακόκκινη κι όλο εγρήγορση παθαίνει σοκ. Παίρνεις αμαρτωλά καλούδια και μ΄ ένα ωραίο ζεστό που ήδη έχεις στο παγουράκι σου απολαμβάνεις τα επηρμένα βουνά της Αίγινας κι από πίσω τα πιο αχνά της Πελοπονήσου, βλέποντας το Σαρωνικό ν’ αλλάζει. Διότι μάλιστα αγαπητοί από στιγμή σε στιγμή αυτή η θάλασσα αλλάζει. Κι έχει και κορμοράνους. Τις προάλλες κολυμπούσα δίπλα τους κι αυτοί τρώγανε τα ψαράκια που μου τσίμπαγαν τα πόδια, βουτώντας τα κεφαλάκια τους μπλούμ ως κάτω.
επίσης διαδρομή που εμένα προσωπικά με συγκινούσε και μου προκαλούσε ανάμικτα συναισθήματα λόγω των αντιθέσεων ήταν από κορυδαλλό Π. Ράλλη περνάς από τα μπισκότα Παπαδοπούλου, εκείνη την ώρα μυρίζει όλη η περιοχή μπισκότα και λές να μια επιχείρηση που ακόμη δουλεύει. Πιο κάτω οι δεκάδες μελαψοί αλλοδαποί που ήρθαν στην Ελλάδα αναζητώντας μάταια μια καλύτερη τύχη περιμένουν το λεοφορίο. Φτάνεις Πειραιώς όπου είναι κάτι αποθήκες που πάνε τα παλιοσήδερα οι παλιατζήδες. Μπαίνεις Ερμου περνάς τα στενά της Πλάκας που τόσο μου έλειπε όσο ζουσα στη Γερμανία. Ανεβαίνεις Ακρόπολη περνάς μπροστά από τον Παρθενώνα και νιώθεις όλο το μεγαλείο του, πας από την άλλη περνάς μπροστά από το μουσείο, και αφού έχεις αφήσει όλες αυτές τις εντυπώσεις και αντιθέσεις να επιδράσουν πάνω σου, φεύγεις από Συγγρού που έχει ωραία κατηφόρα αναπτύσσεις ταχύτητα για να νιώσεις λιγάκι και αδρεναλίνη μέχρι κάτω να δείς την θάλασσα. Πλέον δεν την κανω αυτή τη διαδρομή και πάω κατευθείαν παραλιακά.
diopan, αυτό που περιγράφεις με μεθάει κυριολεκτικά. Έχω βρεθεί σε περιοχή πίσω απ’ του Ρέντη πρωΐ κι έπεσα σε αδιέξοδο με πακιστανούς ρακοσυλέκτες. Μάλλον εκεί συγκεντρώνουν ό,τι έχουν μαζέψει. Εισέπραξα την ωραιότερη καλημέρα με χαμόγελα κι απορία φυσικά. Και μου είπαν πώς να φύγω, γιατί είναι φανερό πως είχα “ελαφρώς” από περιέργεια ξεστρατίσει. Επέστρεφα απ’ τη θάλασσα κάνοντας κύκλους για ν’ αποφύγω το κέντρο. Μετά άλλα αντ’ άλλων πέρασα από Μοναστηράκι στην Αθηνάς. Κέντρο δηλαδή. Κι η εναλλαγή είναι μεθυστική. Κυριολεκτικά ακουμπάς μέσα σε λίγη ώρα το σφυγμό της πόλης. Μιλάς με ανθρώπους που δεν θα μίλαγες αλλοιώς. Τέρμα Θεσσαλονίκης απ’ τη δεξιά μεριά φτάνεις σε μια περιοχή που μαζεύονται φορτηγατζήδες. Τους λες καλημέρα. Πώς περνάμε απ’ την άλλη; Βγες Πειραιώς κάνε το κύκλο απ’ τη Γέφυρα του Μοσχάτου και φύγε μέσα απ’ το Μοσχάτο στην πατρίδα την Καλλιθέα. Πέρνα απ’ το σπίτι του πρώτου σου έρωτα που τον ερωτεύτηκες μπασίστα σε συγκρότημα, ψηλό μελαχροινό με πράσινα μάτια στα 15 σου (αδιέξοδο λόγω υψηλής στοχοθεσίας) και τον βρήκες στο fb παντρεμένο με παιδιά και χοντρούλη. Τράβα Κουκάκι ως την Πλάκα. Χώσου μέσα στα στενά. Βγες Αιόλου στην Αγία Ειρήνη. Σταματάς στην Αθηνάς και ρωτάς το ένα και το άλλο για ό,τι ψάχνεις. Ψωνίζεις τούτο κι εκείνο για το σπίτι και μετά πας σπίτι. Σε βλέπουν οι γείτονες που ξέρουν το “ψώνιο” σου. Πώς πήγε η βόλτα; Τι να τους απαντήσεις; Ό,τι κι αν πεις φτωχό θα ‘ναι.
Μηχανισμός χτισίματος της διάρκειας αντοχής ή η αυτογνωσία στην ποδηλασία
Διαβαζοντας τα τελευταια posts καταλαβα οτι τελικα ειναι θεμα εσωτερικης δυναμης και ψυχολογιας
Παλευεις με το "τερας" σου οπλισμενος απο τα μεσα σου
Καθε φορα ολο και πιο δυνατος/-η
Η ποδηλατική πράξη είναι μια διαδικασία εξαιρετικά ψυχοσωματική (μιλώ για την "κανονική" ποδηλασία σε εξωτερικό χώρο), που μπορεί να συγκριθεί μόνο με το ορεινό τρέξιμο/περπάτημα. Οι εξωτερικές αλλαγές, οι πολλές παραστάσεις που δέχεται ο ποδηλάτης από το περιβάλλον, επειδή βρίσκεται ενσωματωμένος στο χωροχρόνο, αλληλεπιδρούν με τις αλλαγές στο σώμα, και έχεις ένα κοκτέιλ πραγματικά εκρηκτικό και μεθυστικό.
Το ένα φέρνει το άλλο. Διαλέγεις μια διαδρομή επειδή σου αρέσει, και ταυτόχρονα χτίζεις την αντοχή σου. Βγαίνεις ποδήλατο για να ασκηθείς, και ταυτόχρονα αποκτάς εμπειρίες. Δεν σκας για το πώς θα αυξήσεις τα χιλιόμετρα, έρχονται μόνα τους. Κι αν πάψεις να μετράς χιλιόμετρα χρόνους κλίσεις, θα έρθουν μόνα τους έτσι κι αλλιώς. Και θα σού φέρουν πράματα και θάματα.
Και η εξωστρέφεια και η εσωστρέφεια, και η ατομική και ομαδική έξοδος, όλα ωραία και ωφέλιμα. Βγαίνοντας με άλλους μαθαίνεις από τους άλλους, βγαίνοντας μόνος μαθαίνεις τον εαυτό σου. Κατά έναν περίεργο τρόπο, όλα βοηθούν τον ποδηλάτη. Το μόνο που θέλει να έχεις εσύ είναι, μάτια αυτιά και όλες τις αισθήσεις ανοιχτές. Ο ζητών ευρίσκει.
Πολυ σωστο...
Μη με κράξουν οι βουνίσιοι, που έτσι κι αλλιώς έχω δηλώσει ότι τους ζηλεύω, ειδικά τον i.alli.ellada.
Τα τελευταία δύο χρόνια, ειδικά, πάσχω από τη ΝΟΣΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ. Δηλαδή τη νόσο που θέλει κανείς να νιώθει πολλούς ανθρώπους που κινούνται και δρούν γύρω του. Δεν με νοιάζει το είδος της δράσης, πολύ δε περισσότερο η διάχυση στην τρελλή επικοινωνία με όλους. Κάθε άλλο. Εγώ στη γωνιά μου κι αυτοί εκεί όμως. Ασφυχτικά γύρω μου. Σιωπηλή αγκαλιά θα το έλεγα. Όχι αδιάφορη συνύπαρξη. Απλά διακριτική και ουσιαστική όταν και όπου χρειάζεται. Προσπαθώ να φανταστώ διαδρομές στα βουνά μόνη μου και φοβάμαι λίγο. Δεν είναι και οικείο περιβάλλον για μένα. Εκτός απ’ τα βουνά της Άνδρου που κατάφερα να τα ποδηλατίσω σαν συνέχεια της έφιππης εμπειρίας των παιδικών μου χρόνων, δεν έχω ζήσει σε άλλα βουνά. Θα χρειαζόμουν μύηση από ανθρώπους με υπομονή για τις δυσκολίες μου, γιατί έχω τέτοιες. Ο άλλος στόχος; Κανείς δεν ξέρει ποτέ. Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς κανείς δεν ξέρει, πού θα βρεθεί αυτός και το ποδήλατό του. Είμαστε υπό συνεχή αλλαγή. Οι νόμοι της προσαρμογής και της επιβίωσης βλέπετε.
στο τέλος άρχισε να με παιδεύει λιγάκι. Ειδικά μετά τις ιώσεις και τις αντιβιώσεις. Σήμερα ένιωσα να με σπρώχνει ο ήλιος και έτσι τα χιλιόμετρα αυξήθηκαν. Α ναι... κατάργησα και το κοντεράκι που με παραλίγο να με βάλει σε ρυθμούς που δεν μπορώ να ακολουθήσω.
Το ωραίο με τον ήλιο είναι όταν τον έχεις από πίσω και βλέπεις την σκιά σου στην άσφαλτο να ποδηλατεί μαζί σου και να σου κάνει παρέα. Με όλα αυτά για μένα τα χιλιόμετρα σήμερα ήταν περισσότερα και πιο ξεκούραστα. Κάπως έτσι λειτουργεί για μένα ο μηχανισμός χτισίματος αντοχής και αυτογνωσία στην ποδηλασία.
Με λίγα λόγια, την ευχαριστήθηκα σήμερα την πρωηνή βόλτα μου
diopan, να’σαι καλά που το ανέσυρες. Διαβάζω τώρα όσα τόσο αισιόδοξα έγραψα πιό πάνω και δεν μπορούσα ή μάλλον δεν ήθελα να σκεφτώ την αναστολή ή την παύση όλων αυτών. Δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου. Είχα ως τώρα και προσδοκούσα συνθήκες κλιματικές (όπως φθινοπωρινές συνεφιές και χειμωνιάτικες παγωνιές) για να χορταίνω τους χώρους, τη δύναμή μου κι όλα όσα λέμε όλοι πιο πάνω. Για λόγους οικογενειακούς βρέθηκα απ΄το καλοκαίρι με αποκορύφωμα τα Χριστούγεννά και κανά δυό μήνες μετά σε οριακές αρνητικές συνθήκες, με τις επιπτώσεις να αγγίζουν ό,τι πιο πολύτιμο για μένα (ναι δεν υπερβάλω) τη σχέση μου με το ποδήλατο. Η κόπωση και η ιδιομορφία της υγείας μου με έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση αναιμίας που φέρνει ιλίγγους και ταχυπαλμίες και υπέρταση και βράστα. Ποδήλατο, λοιπόν κοματάκι δύσκολο. Μια ακόμα απώλεια ήταν να πεθάνουν όλα σχεδόν τα ψάρια του ενυδρείου μου πλην του Μαθουσάλα που αν και τροπικό ψάρι επιβίωσε όλων των κακουχιών. Για να μείνει για πολλοστή φορά μόνος. Ανησύχησα να τον βλέπω να τριγυρνάει κάπως περίεργα κι έσπευσα παρά τις δεδομένες συνθήκες να του φέρω ταίρια. Κυρίως γυναίκες, γιατί είναι ένα αρσενικό ψαράκι το χρυσό μου. Πήγα λοιπόν στην Αθηνάς με τι άλλο. Μα με το σπαστό μου. Ομολογώ δυσκολεύτηκα έστω και τα έξι χιλιομετράκια που έκανα (σ’ άλλες περιπτώσεις αυτά ήταν τίποτα). Και βρε παιδιά σας το ομολογώ από καρδιάς. Δεν τρέμω τίποτε άλλο. Ούτε τα λεφτά που λιγοστεύουν, ούτε τη δουλειά που δεν έχω αντοχές να κυνηγήσω, ούτε τον πεθαμένο ηθικό κόσμο που ως τώρα πίστευα και κρατούσα σαν κόρη οφθαλμού, ΟΣΟ την πιθανότητα και μόνο να μην μπορώ να κάνω ποδήλατο. ΤΡΟΜΟΣ με πιάνει.
Θα μου επιτρέψεις να σού θυμίσω κατι; Όσο είμαστε ζωντανοί να σκεφτόμαστε σαν ζωντανοί. Πριν 2 χρόνια ένας φίλος που ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει ούτε μέρα χωρίς ποδήλατο, ένας ηλίθιος γιωταχής μεθυσμένος μέρα μεσημέρι τον τσάκισε. Πρόσωπο διαλυμένο, δόντια κόκκαλα πόδια, όλα άστα να πάνε. Με τα σίδερα ακόμα στα πόδια, δεν τάχει βγάλει, με τσακισμένα μηριαία, κάνει ποδήλατο, όχι πολύ όμως κάνει. Στο νοσοκομείο του είπαμε μονάχα την παραπάνω φράση όταν πήγαμε να τον δούμε. Αυτό τον κράτησε. Πάντα υπάρχουν κάποιοι που ενώ είναι χειρότερα από μας κάνουν κάτι παραπάνω.