Το ιστολόγιο του/της Automation

Austin Texas: μία εκπληκτική ποδηλατούπολη

Πέρασα μία εβδομάδα στο Austin την πρωτεύουσα του Texas, συμμετέχοντας σε μία έκθεση σχετική για τις λεγόμενες Smart Cities.
Βρισκόμενος στο Texas, συνάντησα τεράστιους αυτοκινητοδρόμους, πάρα πολλά αυτοκίνητα και τιμή πώλησης της βενζίνης κάτω από 40 λεπτά το λίτρο, ενώ η αίσθησή μου είναι πως οι δημόσιες μεταφορές είναι ελάχιστες συγκρινόμενες με την αυτοκίνηση.

Categories: 

Κατάσχεση! (Προσοχή, ακολουθεί κείμενο ακατάλληλο για ανηλίκους και δημοσίους υπαλλήλους)

Γεια σας ποδηλάτες!

Γεια σου ποδηλατικό μου φόρουμ. Με την επανάστασή σου, με τα ποδήλατά σου παντού, με τα ποδήλατα στα τρένα, στο Μετρό. Γεια σου!
Όπως καταλαβαίνεις από το ύφος μου, δεν είμαι και πολύ καλά σήμερα.
Και πως να είμαι;
Είναι δυνατόν να είμαι;
Όταν έχασα τη γαμημένη (διαχειριστές συγχωρέστε με για τη λέξη αυτή και για όσες ακολουθήσουν) τη ρύθμιση των 100 γαμωδόσεων γιατί η τράπεζα άργησε να βάλει τα λεφτά από τον ένα λογαριασμό στον άλλο!!!!!!!!!!!!!

Categories: 

Βαρέθηκα! (δημιουργικά όμως)

Βαρέθηκα!
Βαρέθηκα τη γκρίνια, τον αρνητισμό, τη μιζέρια, την έλλειψη συμμετοχής, την αδιαφορία, τη, τη, τη...
Τα βαρέθηκα όλα αυτά.
Βρέχει. Ο δρόμος έξω ποτάμι. Δεν μπορώ να περάσω. Το φρεάτιο βουλωμένο. Τα παίρνω στο κρανίο. Είναι βουλωμένο εδώ και χρόνια. Όλοι γκρινιάζουμε για το φρεάτιο κάθε φορά που βρέχει. Κανείς ποτέ δεν κάνει τίποτα...

Categories: 

Τα άχρωμα σχολεία και τα «έγχρωμα γεράκια»

Δεν έχουν καμία σχέση με το ποδήλατο τα όσα θέλω να πω. Απλά δεν βρήκα κανένα άλλο καταλληλότερο μέρος για να τα πω. Οπότε όσοι θέλετε ανεχτείτε με.
Διακοπές στο ακριτικό νησί για ακόμα ένα καλοκαίρι. Εκεί που κάνεις το μπάνιο σου ακούς ένα γνώριμο ήχο. Οξύ, δυνατό, έρχεται από πάνω. Θυμάσαι τις αρχές της φυσικής και κοιτάς όχι προς το μέρος που έρχεται ο ήχος αλλά πιο μπροστά έτσι ώστε να εντοπίσεις την πηγή του.

Categories: 

Μία σκέψη «τρελή» θα πω...συγχωρέστε με!

Νάμαι πάλι σήμερα στην «Αττική». Βγαίνω από το μετρό για να ανέβω δύο ορόφους μέχρι τον «ηλεκτρικό». Κι εκεί πέφτω πάλι πάνω στους «αγαπημένους μου φίλους» τους ελεγκτές. Καθώς τα δρομολόγια έχουν αραιώσει ο κόσμος συνωστίζεται μέσα σε κάθε συρμό και βγαίνει σε «μπουλούκια» έξω, τρέχοντας να προλάβει ο καθένας το επόμενο τραίνο. Εκεί ανάμεσα οι ελεγκτές προσπαθούν να «πιάσουν» αυτούς που τρέχουν όπως ο αγρότης προσπαθεί να πιάσει τις κότες που το έσκασαν από το κοτέτσι.

Categories: 

Γεράσαμε φίλε, άστα! (ή όχι;)

Κοίταξε...
Έχω αρχίσει να απορώ. Και από σίγμα.
Να απορώ για κάτι σημαντικό που λέγεται χρόνος.

Περί ελεγκτών στα Μ.Μ.Μ. και παρεχόμενες υπηρεσίες από αυτά

Κυκλοφορώ με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Μ.Μ.Μ.) κατά κύριο λόγο. Όπως και πάρα πολλοί άλλοι.
Πληρώνω κάθε μήνα 45 ευρώ για αγορά κουπονιού κάρτας απεριορίστων διαδρομών. Όπως και πάρα πολλοί άλλοι.
Έχω την απλούστατη απαίτηση από τις διοικήσεις των οργανισμών και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους που διαχειρίζονται τα Μ.Μ.Μ. να προσπαθούν για τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πελάτες τους.

Categories: 

Κίνημα «ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΩ»

Ακολουθεί σοβαρή ειδησιογραφική εκπομπή από το μεγάλο μαγκάλι.
Καλεσμένος μας σήμερα ο γνωστός για το έργο του σε Ελλάδα και εξωτερικό, έγκριτος οικονειρολόγος ΘΕΙΟΣ AUTOMATION.

Ερώτηση:
Πείτε μας κύριε καθηγητά της οικονειρονομίας ποια η γνώμη σας για το κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ».
Απάντηση:
Το εν λόγω κίνημα που γεννήθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης (και της οικονειρικής) θεωρώ πως όσο αγαθές προθέσεις κι αν είχαν οι εμπνευστές του ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία. Όταν χρησιμοποιείς κάτι θα αναγκαστείς αργά ή γρήγορα να πληρώσεις γι' αυτό.
Ερώτηση:
Εσείς έχετε να προτείνετε κάτι διαφορετικό;
Απάντηση:

Ο «θάνατος» του εμποράκου (αλλά και του δασκάλου, του φύλακα κλπ)

Τι γίνεται όταν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη; Αλλά ακόμα κι αν είχες, τι γίνεται όταν κουβαλάς μέσα σου την «πετριά» και δεν θέλεις να τον εκμεταλλευτείς ώστε να σε «βολέψει» κάπου;
Τι γίνεται όταν δεν θέλεις να μάθεις να δένεις γραβάτα και να ζεις διαρκώς συμβατικά, αγαπάς τη δουλειά αλλά όχι το στενό ωράριο και μπορεί να «σχολάσεις» στις 3 τα ξημερώματα και την άλλη μέρα να πας για δουλειά στις 11 (με σκοπό να ξανακάτσεις πάλι μέχρι τις 3);
.
.
.

Categories: 

Το καλύτερο ασφαλιστικό πρόγραμμα ποδηλάτη

Να με συμπαθάτε, αλλά δεν αντέχω να μην αναρτήσω την είδηση.
Η αγαπημένη μου «μεγάλη» και «σίγουρη» (και γαμπίπ τις σίγουρες άμα λάχει ρε παιδάκι μ') έβγαλε το ΑΠΟΛΥΤΟ ασφαλιστικό πρόγραμμα για ποδηλάτες. Δεν αντέχω να μη μεταφέρω την είδηση και ας φάω από τους διαχειριστές μπαν, αποκλεισμό, εξοστρακισμό, εξορία στη νήσο Έλβα και σε άλλα νησιά (Σύρο, Τήνο, Μύκονο, Κουφονήσια, Ηρακλειά, Σχοινούσα, Δονούσα).
Το πρόγραμμα θα καλύψει κάθε ανάγκη. Για σένα ιδρωμένε ποδηλάτη, με μόνο 4,532 ευρώ το δίμηνο θα έχεις μηχανή που θα σε συνοδεύει και ο οδηγός της θα γεμίζει το παγούρι σου με δροσερό νερό Κουμπιά πριν αδειάσει. Αν αδειάσει πριν στο γεμίσουν θα λάβεις αποζημίωση ίση με το 50% της αξίας του παγουριού μείον τα έτη χρήσης του.

Δείτε το...δεν θα το μετανοιώσετε (σας υπόσχομαι)

Έλεγα εδώ και καιρό να το δημοσιεύσω, αλλά δεν το έκανα.
Σήμερα απλά θέλησα να το κάνω και να 'το:

Εκείνος και εκείνος

Είναι κάτι που προβλήθηκε το 1972, στην κρατική τηλεόραση (έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε άλλη) και η χρονιά δείχνει πως ήταν μέσα στην περίοδο της χούντας.

Δεν θα πω πολλά περισσότερα. Απλά δείτε το με προσοχή και σας εγγυώμαι πως δεν θα το μετανιώσετε. Όσοι είστε «μεγάλοι» θα θυμάστε τους δύο τεράστιους ηθοποιούς, τον «Λουκά» (Βασίλης Διαμαντόπουλος) και τον «Σόλων» (Γιώργος Μιχαλακόπουλος). Όσοι δεν τους γνωρίζετε θα δείτε με αυτό το απόσπασμα πως αξίζει να τους μάθετε.

Αυτά, για μία φορά είπα πως δεν θα πω πολλά, τα λένε όλα η εικόνα και κυρίως ο ήχος...

Categories: 

Με το ποδήλατο στη δουλειά - Winter Version

Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα, όπως έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Μανώλης Ρασούλης στο ομώνυμο τραγούδι.
Οι δρόμοι τρέχουν χιαστί, καλές οι ΗΠΑ κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγώ.
Κάλλιο, λοιπόν, στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής (κλεμμένα όλα τούτα από το τραγούδι).
Ο χειμώνας μπήκε και τα εισιτήρια των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς εξακολουθούν να είναι ακριβά και όπως είπε και ο Πολ Ξυνοφάτσεν, πρέπει να αυξηθούν κι άλλο.

Categories: 

Μια φορά είπα κι εγώ να...ας πρόσεχα!

Με τι θα πας σήμερα στη δουλειά;
Πάλι με το ποδήλατο; Ή θα πάρεις το Μετρό;
Χμμμμ, σήμερα λέω να πρωτοτυπήσω. Θα πάρω το αυτοκίνητο! Θα το βγάλω από τη μιζέρια της ακινησίας που το έχω ρίξει και θα το πάρω. Ε μια φορά κι εγώ, ας το κάνω. Άλλωστε έχω να κουβαλήσω και το laptop σήμερα και με πιάνει ο ώμος μου μέσα στα βαγόνια από την τσάντα. Άσε που άργησα...ας το κάνω λοιπόν.
Πόσο χρόνο είπαμε πως κάνω με το ποδήλατο; Αν δεν έχει κίνηση κάνω 35 λεπτά. Αν έχει, οπότε δεν μπορώ να κινηθώ γρήγορα ανάμεσα από τα αυτοκίνητα και με τα λογής λογής μηχανάκια να μου κόβουν το δρόμο, κάνω 40 με 45 λεπτά.
Ας δούμε λοιπόν, πόσο χρόνο θα κάνω με το αυτοκίνητο.

Περνάει λες; Περνάει!

Δεν ξέρω τι θα πει ο φίλος μου ο Μπάμπης για τον Θρύλο. Μπορεί να περάσει στην επόμενη φάση, μπορεί και όχι.
Δεν ξέρω δηλαδή αν ΠΕΡΝΑΕΙ.
Δεν ξέρω επίσης τι θα πει ο έταιρος φίλος μου ο Αντώνης για τα νέα μέτρα. Τα περνάει από εκεί που θέλει να τα περάσει; Κι αν τα περάσει, τότε ο λαός πως θα περνάει με αυτά;
Δεν ξέρω δηλαδή αν ΠΕΡΝΑΕΙ.
Εκείνο που ξέρω είναι πως ό,τι στενωπό κι αν βρω μπροστά μου, το ποδηλατάκι μου ΠΕΡΝΑΕΙ!
Όταν φτάνει στο φανάρι ή στο STOP και είναι στριμωγμένες διάφορες τετράτροχες και δίτροχες βενζινορουφήχτρες, τότε το ποδηλατάκι μου είτε στριμωχτά, είτε με χάρη, είναι σίγουρο πως ΠΕΡΝΑΕΙ!
Κάποτε οι οδηγοί των δίτροχων βενζινορουφήχτρων ακούν το κουδούνι μου, με κοιτάνε περίεργα και με ρωτάνε «μα καλά περνάς από εδώ;» και τότε εγώ τους φωνάζω μα φυσικά, ΠΕΡΝΑΕΙ!

Categories: 

Μια σκέψη εδώ, μια αγωνία εκεί (περνάει η ώρα)

Γιατρέ μου, γεια σου!

Καιρό είχα να σε επισκευθώ. Συγγνώμη, αλλά με τόσα που ακούω όλο λέω «κάτσε να δω τι θα γίνει και με τούτο και μετά θα πάω» και όλο το ανέβαλα. Σήμερα σκέφθηκα πως δεν πάει άλλο και νάμαι! :-)

Categories: 

Θα το έκανα κι εγώ αλλά...πονάω!

Βγήκα και σήμερα το πρωί στους δρόμους με το ποδηλατάκι μου καλογυαλισμένο και «ετοιμοπόλεμο». Καθώς το δουλεύω όλο και περισσότερο, λειτουργεί σαν «μοτεράκι» και μου δίνει άριστα αποτελέσματα. Όπου «μοτεράκι» βάλε τα πόδια μου που γυρίζουν τους τροχούς διαρκώς χωρίς καθόλου να το...«σκέφτονται».
Δεν έχω διανύσει μεγάλη απόσταση όταν «τη βγήκα» από δεξιά σε μία στροφή. Είδα πως με «έπαιρνε» καθώς ο χώρος ήταν αρκετός και οι υπόλοιποι ακινητοποιημένοι.
Τότε άκουσα ένα σχόλιο: «από δεξιά σκοτώνει».
Ο τόνος της φωνής ήταν φιλικός, οπότε έκοψα λίγο και έσκυψα στο παράθυρο:
- Τι είπες φίλε;
- Είπα πως από δεξιά σκοτώνει, ξέρω, μηχανή οδηγώ (εκείνη την ώρα βέβαια οδηγούσε SMARTάκι).

Categories: 

Τα αμαξάκια

Έμμετρο, παραδοσιακό, οποιεσδήποτε παρεμβάσεις δεκτές Στου δρόμου τα φαναράκια
κάθονται δυό αμαξάκια
έρμα παραπονεμένα
κι όλο κλαίνε τα καϋμένα

Κι η μαμά τους η κυρία καγκουρίνα
πάει τσάρκα με τον παρκαδόρο στη Ραφήνα
κι όλο κλαίνε τα αμαξάκια
στου δρόμου στου δρόμου τα φαναράκια

Πάει ο κάγκουρας το βράδυ
βρίσκει το τσαρδί ρημάδι
ψάχνει για τη φαμελιά του
και τραβάει τα μαλιά του

Βάζει πλώρη πρώτη δευτέρα στη Ραφήνα
να πετύχει τη κυρία καγκουρίνα
κι όλο κλαίνε τα αμαξάκια
στου δρόμου στου δρόμου τα φαναράκια

Το ξημέρωμα ροδίζει
και ο κάγκουρας γυρίζει
κολλημένος στην κίνηση πάλι
πρώτη δευτέρα στο parking το ρημάδι

Γέμισέ το και βάλε κι ένα τυλιχτό με απ' όλα

Γιατρέ μου, σε έχω πρήξει τελευταία. Είναι που έχω πολλές απορίες και δεν μου τις απαντά κανένας.
Οπότε κατάλαβα πως (και) για τις απορίες μου πρέπει να πληρώνω. Από αυτά που δεν έχω. Οπότε γράψε και τη σημερινή μας συζήτηση μαζί με τις προηγούμενες και θα έχεις να λαβαίνεις, διότι όπως ξέρεις έχω «πρόσωπο».
Εγώ γιατρέ μου έχω μία μανία με την ιστορία. Μου αρέσει. Και η φέτα μου αρέσει, αλλά δεν είναι το ίδιο. Με την ιστορία μαθαίνεις πράγματα. Καταλαβαίνεις πράγματα. Μπορεί να δεις τι συνέβαινε τότε και να καταλάβεις ΓΙΑΤΙ συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν σήμερα.

Categories: 

Ποια είναι αυτή; Ειν' η κυρία του «λαμόγιου»!

Αχ Κούλα μου, εγώ την Κηφισιά δεν την αλλάζω. Όχι μόνο για το πράσινο και τα μαγαζιά. Κυρίως γιατί δεν έχει ξένους. Εμένα με ξέρεις, δεν είμαι ρατσίστρια αλλά τους ξένους δεν τους μπορώ. Να ήταν τουλάχιστον λίγο πιο ανοικτοί στο χρώμα. Σαν τη Μάιρα που έχουμε στο σπίτι και προσέχει τη μικρή. Ξέρεις, τη Μάιρα από τις Φιλιππίνες. Πολύ καλή κοπέλα. Ξέρει και αγγλικά και μαθαίνει στη μικρή. Κι εγώ έχεις δει πόσο καλά της φέρομαι. Τα άπλυτά μου δεν τα αφήνω όπου κι όπου για να τα μαζεύει, στις άκρες των δωματίων μόνο για να τα βρίσκει εύκολα. Την είχαμε πάρει μαζί και διακοπές στο νησί με τον Τάκη. Εμείς κάναμε το μπάνιο μας κι εκείνη πρόσεχε τη μικρή. Έκανε κι εκείνη το μπάνιο της, τι έτσι θα την αφήναμε χωρίς μπάνιο;

Categories: 

Μαζί τα...κάναμε! (και μαζί τα συνεχίζουμε)

Να 'μαι πάλι γιατρέ μου στην πολυθρόνα σου. Μου αρέσει η πολυθρόνα σου γιατί έχει ρόδες. Με συγχωρείς που σου τη σπάω ενίοτε και καθώς μου μιλάς απελευθερώνω τις ρόδες και αρχίζω και την πάω πέρα δώθε. Είναι, βλέπεις, τούτο το κόλλημά μου με το ποδήλατο που με κάνει να τσουλάω ό,τι βρω μπροστά μου που έχει ρόδες αλλά δεν έχει κινητήρα απολιθωμένων καυσίμων (fossil fuel).
Άσε όμως να σου πω τις σκέψεις μου πριν αρχίσεις να μου λες τις συμβουλές σου.

Μου είπες...δεν μπορώ!

Συναντηθήκαμε τυχαία, για δουλειά και οι δύο. Είπαμε τα της δουλειάς και είχες μπαφιάσει εκείνη την ώρα της ημέρας, όπως είχα μπαφιάσει κι εγώ. Κι έτσι πιάσαμε (οι δύο άγνωστοι) αυθόρμητα την κουβέντα. Είπαμε πως έχουμε την ίδια ηλικία (σαρανταφεύγα) και αρχίσαμε να μιλάμε για τα παλιά. Για το πως παίζαμε μικροί, τι βλέπαμε στην τηλεόραση, τι μουσική ακούγαμε.
Μοιραία ήρθε η κουβέντα και στα όσα δεν είχαμε τότε και έχουμε τώρα. Στο τώρα όμως άκουσα τον απόλυτο λόγο:

  1. Δεν μπορώ χωρίς air-condition
  2. Δεν μπορώ χωρίς αυτοκίνητο
  3. Δεν μπορώ παραλία χωρίς καντίνα
  4. Δεν μπορώ το περπάτημα
  5. Δεν μπορώ να κάνω ποδήλατο. Είσαι τρελός εσύ που κάνεις, στην Αθήνα δεν σε προσέχουν

Ο «παπούς» και οι τσίγκοι και το...«πως ζούσατε καλέ χωρίς αυτοκίνητο;»

Χωρίς αυτοκίνητο μεγάλε.
Ναι καλά διάβασες. Δεν είχαμε αυτοκίνητο. Διακοπές με νοικιασμένο φορτηγάκι, μέσα όλα τα μπαγκάζια, μετά «άπλωμα» στο μώλο, ήρθε το φέρυ κι έδεσε, μετέφερε στο φέρυ και μετά από το φέρυ μετέφερε στο νοικιασμένο.
Καλά και με την επιστροφή τι γινότανε; Πάλι τα ίδια από την ανάποδη;
Ναι κουμπάρε μου, πάλι τα ίδια. Αλλά τελικά τούτο ήταν το λιγότερο. Δεν είχαμε καθόλου αυτοκίνητο σου λέω και το χρειαζόμαστε το ρημάδι και στη δουλειά. Γιατί εκτός από αυτοκίνητο δεν είχαμε και εμφανιστήριο τσίγκων!
Και καλά ρε μεγάλε και τι κάνατε δηλαδή;

Categories: 

Είμαι...ερωτευμένος!

Είμαι ερωτευμένος! Σφόδρα!
Τέτοιος έρωτας, τέτοια αγάπη δεν μπορεί να μείνει κρυφή. Οπότε θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τούτο μου το συναίσθημα και να 'μαι ασταμάτητος πάνω στου πληκτρολογίου μου το άτι να ετοιμάζομαι να συνθέσω μία παγκόσμια και μοναδική ωδή στον έρωτα. Διαβάστε και θαυμάστε κυρίες και κύριοι (και κλάψτε μαζί μου).
Πώς όμως συνέβη σε μένα τούτο το κακό; Θα πρέπει να πιάσω τα πράγματα από την αρχή, οπότε κάντε λίγη υπομονή πριν μπω στο «ζουμί» της ιστορίας. Υπόσχομαι να σας ανταμοίψω με πολλές και «γαργαλιστικές» λεπτομέρειες.

Categories: 

Δεν ξέρουμε τι λέγεται ντροπή...

Ομολογώ πως γράφω τούτο το κείμενο συναισθηματικά φορτισμένος.
Βλέπετε έφτασε και σε μένα η «έκτακτη εισφορά». Ήδη τα βγάζω πέρα πολύ δύσκολα οικονομικά.
Δεν κρύβω πως το εγχείρημα που ανέφερα σε άλλο σημείο του φόρουμ περί της μετάβασής μου στη δουλειά με το ποδήλατο είχε και ως ένα από τα σημεία εκκίνησης το «ας γλυτώσω το 2,80 που κοστίζει το πήγαινε-έλα με το τραίνο». Ακόμα και ένα τόσο μικρό ποσό σκέφτομαι αν θέλω ή μπορώ να το δώσω ή όχι.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που το Κράτος (εν κράτει) μου ζητά να του αποδώσω ένα ποσό που σε καμία περίπτωση δεν έχω, το ίδιο καθυστερεί από τον περασμένο Μάρτιο να μου δώσει αυτά που μου χρωστάει για υπηρεσίες που του έχω προσφέρει. Οι υπηρεσίες αυτές αφορούν διδακτικό έργο ως ωρομίσθιου στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Λοιπόν κύριοι κρατούντες και ποτέ οι ίδιοι υποφέροντες, έχω να σας πω τα εξής:
Νοιώθω περήφανος για το έργο που προσέφερα στους φοιτητές μου. Για την αγάπη και την τιμή που μου έδειξαν. Για την κοπελίτσα αυτή που ήρθε τρέχοντας να με βρει γεμάτη από χαρά για να μου πει «κύριε, με τη βοήθεια και την έμπνευση που μας δώσατε έγραψα 8,5 στη θεωρία, σας ευχαριστώ πολύ». Νοιώθω ότι «μάτωσα» μέσα στην αίθουσα κύριοι για να προσφέρω ΕΡΓΟ και αυτό το έργο το αμοίβετε με 500 ψωροευρώ το μήνα καθυστερημένα επί μήνες και ταυτόχρονα μου ζητάτε να σας δώσω κι άλλα. Φυσικά δεν έχω άλλη επιλογή πέρα από την καταβολή των επί πλέον χρημάτων που μου ζητάτε.
Μπορώ όμως ταυτόχρονα να εκφράσω την αγανάκτησή μου. Την πίκρα μου. Τη στενοχώρια μου. Τη λύπη μου για τα όνειρα που μοιάζουν χαμένα. Όνειρα που κάναμε ως αφελείς που ήμασταν.
Ελπίζω κύριοι πως το επόμενο «μέτρο» που θα πάρετε να μην είναι η υποχρεωτική κατανάλωση της βενζίνης ώστε να μην χάνετε έσοδα από το φόρο της κατανάλωσής της. Ελπίζω πως θα με αφήσετε να κινούμαι με το ποδήλατό μου.

Categories: 

Νοιώθωντας απλά...ελεύθερος!

Πολύ καιρό σκεφτόμουν να το κάνω. Το είχα κάνει δηλαδή, αλλά για βόλτα χωρίς πίεση χρόνου και όχι με σκοπό τη μετακίνηση. Στο τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου και καθώς η κίνηση ήταν ακόμα στους δρόμους ελάχιστη, αποφάσισα να το τολμήσω. Να πάω δηλαδή ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!
Η διαδρομή ισούται με 18 χιλιόμετρα με κύριες οδούς τις λεωφόρους Κηφισιάς και Βουλιαγμένης. Στο δίλλημα "κούρσα ή mountain" κέρδισε το mountain χωρίς δεύτερη σκέψη. Πιο ευέλικτο, πιο στιβαρό, δεν χρειάζεται να παρεκλίνεις της πορείας κάθε φορά που βλέπεις μπροστά σου λακούβα (και πίστεψε με, θα δεις πολλές και στις δύο λεωφόρους).
Ξεκινώ λοιπόν ένα ζεστό πρωινό Δευτέρας να κατηφορίζω τη λεωφόρο Κηφισιάς. Θα συναντήσω δύο σημεία δύσκολα: την έξοδο προς Σπύρου Λούη και αυτή προς Καποδιστρίου. Φοβάμαι διαρκώς καθώς τις περνάω πως κάποιος θα προσπαθήσει να βγει με ταχύτητα και δεν θα με υπολογίσει. Διαπιστώνω πως αυτό όχι μόνο δεν συμβαίνει αλλά αντίθετα κάποιοι περιμένουν εμένα να βγω από το δύσκολο σημείο πριν συνεχίσουν, πράγμα που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Φτάνω στο Ζάππειο σε χρόνο ρεκόρ. Περνάω πρώτος τα φανάρια, νοιώθω πως τα αυτοκίνητα απλά υποκλίνονται στη δίτροχη ανωτερότητα που καταναλώνει μόνο νεράκι και υδατάνθρακες (αντί για υδρογονάνθρακες).
Η λεωφόρος Βουλιαγμένης δεν μου φέρνει ιδιαίτερο πρόβλημα αν και σίγουρα είναι ένας δρόμος που δεν έχει φτιαχτεί για να κάνει κανείς ποδήλατο. Φτάνω τελικά στη δουλειά μου σε 39 λεπτά. Από πόρτα σπιτιού, σε πόρτα δουλειάς.
Ας κάνω μία σύγκριση χρόνου μεταξύ όλων των εναλλακτικών, μαζί με υπέρ και κατά:

  • Με αυτοκίνητο μέσω Αττικής Οδού: 30 λεπτά, μεγαλύτερη διαδρομή, υπέρ η άνεση και ο χρόνος, κατά τα διόδια και η βενζίνη που μολύνει το περιβάλλον ενώ καταναλώνεται, κόστος διαδρομής περίπου 3,5 ευρώ.
Categories: 

Αναβαθμίσεις...εγκεφάλων!!!

Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις κατηγορίες συνεργείων αυτοκινήτων.
Στην πρώτη ανήκουν τα λεγόμενα "επίσημα" συνεργεία, πιο γνωστά και ως "αντιπροσωπεία". Πρόκειται δηλαδή για τα συνεργεία που επιδιορθώνουν και συντηρούν αυτοκίνητα αποκλειστικά μίας μάρκας και εξασφαλίζουν τη διατήρηση της εγγύησης που έχουν οι ιδιοκτήτες τους γι' αυτά.
Στη δεύτερη κατηγορία είναι τα συνοικιακά μικρά συνεργεία. Σε αυτά, θεωρητικά, μπορεί κανείς να επιδιορθώσει οποιοδήποτε αυτοκίνητο και οι ιδιοκτήτες τους αγωνίζονται να επιβιώσουν απειλούμενοι από τον ανταγωνισμό των "επίσημων" συνεργείων και των υπόλοιπων συναδέλφων τους. Σπάνια θα δει κανείς σε αυτά ένα καινούργιο αυτοκίνητο καθώς οι ιδιοκτήτες τους προτιμούν την "αντιπροσωπεία" για να μη χάσουν την εγγύηση.
Θα μου πείτε τώρα (και με το δίκιο σας) "και τι μας ενδιαφέρουν ρε φίλε εμάς όλα αυτά, εμείς είμαστε ποδηλάτες". Λοιπόν τα γράφω για να καταλήξω στην τρίτη κατηγορία συνεργείων που είναι αυτά που παρέχουν "racing and tuning" υπηρεσίες. Κάποιοι μπορεί να τα αποκαλέσουν και συνεργεία για "κάγκουρες". Σε αυτά μπορεί κάθε αμετανόητος εραστής των "πειραγμένων" αυτοκινήτων και της χωρίς όριο ταχύτητας να βελτιώσει το "εργαλείο" του, να το κάνει πιο "γκαζιάρικο" και πιο "νευρικό".
Σε ένα τέτοιο συνεργείο είδα κάτι που με έκανε να σκεφτώ αρκετά. Στην ταμπέλα του γράφει "Αναβαθμίσεις εγκεφάλων" εννοώντας προφανώς τα συστήματα αυτομάτου ελέγχου που έχουν τα σύγχρονα αυτοκίνητα.

Όταν ο έρωτας γίνεται...."πήδουλο"

Γεια σας

Ο τίτλος που διάλεξα ίσως να ξενίσει μερικούς. Ίσως στην πορεία να γράψω και κάποια φράση "ακατάλληλη διά ανηλίκους" μόνο και μόνο για να δώσω έμφαση στα όσα θα πω. Ζητώ προκαταβολικά τη συγγνώμη σας. Αφορμή για τα παρακάτω γραφόμενα είναι ένα ζήτημα που με απασχολεί πάρα πολύ και από ότι διαπιστώνω με χαρά, απασχολεί και εσάς με πληθώρα μηνυμάτων που δημοσιεύονται τον τελευταίο καιρό στο φόρουμ. Αναφέρομαι στο θέμα-πρόβλημα των σκουπιδιών. Αφήνω λοιπόν τους προλόγους και μπαίνω στο κυρίως θέμα.

Ο έρωτας μεταξύ δύο ανθρώπων είναι κάτι πολύ όμορφο. Το πάθος που νοιώθει κανείς όταν είναι ερωτευμένος/η δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με οποιοδήποτε άλλο. Δυστυχώς όμως ακόμα και αυτό (ιδιαίτερα αυτό) έγινε αντικείμενο εγκμετάλευσης από την περίφημη - κατ' όνομα μόνο - "επιστήμη" του marketing. Έτσι προβλήθηκε όσο το δυνατόν το ανθρώπινο σώμα ως αντικείμενο, θεοποιήθηκε το "αψεγάδιαστο" και οι τεχνικές προώθησης (άχρηστων τις περισσότερες φορές) προϊόντων ταυτίστηκαν με τον επαναπροσδιορισμό του "σέξυ". Για παράδειγμα αν κυκλοφορείς με το τάδε κινητό είσαι σέξυ, το ίδιο αν πίνεις τον τάδε καφέ στο τάδε ποτήρι, αν φοράς το τάδε ρούχο, αν οδηγάς το τάδε αυτοκίνητο. Κάποτε λοιπόν ο έρωτας χρειαζόταν μόνο δύο για να ολοκληρωθεί. Τώρα υπάρχουν κι "άλλοι" που μπαίνουν ανάμεσα στους δύο (όχι δεν μιλάω για κανενός είδους "όργιο", τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ίσως φανταστούν κάποιοι). Το θέμα μας εδώ είναι που καταλήγουν αυτοί οι "άλλοι" όταν ο έρωτας...ολοκληρώνεται.

Τα μπάνια του ΒουΠου ΙΙ - Ποδηλατώντας στα καμμένα

Η βόλτα κανονίστηκε το απόγευμα της Παρασκευής 28/08/2009. Είμασταν 2, με ΜΤΒ και αποφασισμένοι να φτάσουμε από τα βόρεια προάστια της Αθήνας (Μαρούσι) σε κάποια παραλία με κάπως αντισυμβατικό τρόπο. Η συνάντηση ορίστηκε για τις 7 το πρωί του Σαβββάτου 29/08/2009 στην είσοδο του Άλσους Συγγρού. Η δική μου πρόταση ήταν να περάσουμε από Μαρούσι, Χαλάνδρι, Αγία Παρασκευή, Χολαργό και να ανέβουμε στον Υμηττό από την περιοχή του νεκροταφείου Χολαργού. Από εκεί θα φτάναμε μέχρι την Αργυρούπολη ποδηλατώντας συνέχεια στο χωματόδρομο που υπάρχει στη δυτική πλευρά του βουνού. Στη συνέχεια θα κατηφορίζαμε προς την περιοχή της Βούλας. Θα κάναμε το μπάνιο μας και θα επιστρέφαμε παραλιακά μέχρι το Φάληρο όπου θα επιβιβαζόμαστε σε συρμό του Ηλεκτρικού με τελικό προορισμό το Μαρούσι. Ο φίλος Γιάννης όμως είχε άλλα σχέδια και επέμενε αρκετά ώστε αυτά να πραγματοποιηθούν: ήθελε να πάμε στις παραλίες του Σχοινιά. Προσπάθησα να τον πείσω ότι θα ήταν αρκετά δύσκολα προς τα εκεί καθώς θα περνούσαμε από μεγάλο μέρος των πρόσφατα καμμένων εκτάσεων. Ιδιαίτερα η επιστροφή μας θα ήταν πολύ δύσκολη, όταν η θερμοκρασία θα είχε ανέβει αρκετά. Μου είπε ότι θεωρεί υποχρέωσή του να περάσει μέσα από τις περιοχές αυτές τώρα, έστω και συμβολικά θα δείχναμε ότι το ενδιαφέρον για τις περιοχές αυτές δεν χάθηκε. Δεν επέμεινα στη δική μου πρόταση και ξεκινήσαμε κατά τις 7:20 την μακριά και επίπονη πορεία μας.

Κόμμα Ελλήνων Ποδηλατών!!!

Καλημέρα σας γιατρέ μου!
Ξέρετε είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι γιατρό της ειδικότητάς σας. Πίστευα ότι δεν θα σας χρειαζόμουν ποτέ, να όμως που σας χρειάστηκα. Θα σας τα πω όλα μην ανησυχείτε, αφού πρώτα βολευτώ στον καναπέ.
Ξέρετε το πρόβλημα ξεκινάει από την παιδική μου ηλικία. Ήμουν πάντοτε ένα πολιτικό ον αλλά και ένα ον με οικολογικές ανησυχίες. Έχω πετάξει πολλά φέιγ-βολάν στους δρόμους (το ομολογώ) ως μέλος πολιτικής νεολαίας εκεί κάπου στα 80s αλλά παράλληλα έχω μαζέψει και πολλά από αυτά πίσω και έψαχνα να βρω ανακύκλωση να τα ρίξω! Με δουλεύανε όλοι γιατρέ μου που έψαχνα ανακύκλωση, φανταστείτε ανακύκλωση στα 80s!
Τελικά γιατρέ μου η οικολογική μου συνείδηση με κατατρώει. Δεν μπορώ να ησυχάσω με όσα βλέπω. Αυτό μου συμβαίνει εδώ και χρόνια. Οπότε κάποια στιγμή αποφάσισα να αφήσω το δικομματισμό και να πάω προς τη μεριά κάποιων που μιλάνε για οικολογία. Τα δύο μεγάλα κόμματα θυμήθηκαν τώρα την οικολογία. Νομίζω όμως ότι είναι λίγο αργά πια και δεν μπορούν εύκολα να με πείσουν ακόμα κι αν έχουν στις τάξεις τους ανθρώπους που δείχνουν ότι κάτι προσπαθούν να κάνουν, όπως ο σημερινός υπουργός Μεταφορών.
Είπα να πάω προς τα αριστερά. Ο ένας μου λέει ότι για το οικολογικό πρόβλημα φταίνε ΜΟΝΟ οι επιχειρήσεις και πως σε μία κοινωνία που δεν θα υπάρχουν επιχειρήσεις δεν θα υπάρχει και μόλυνση καθώς ΟΛΟΙ θα προσπαθούν και θα μοχθούν για το κοινό καλό. Τους ρώτησα με ποιο μαγικό τρόπο θα γίνουν οι άνθρωποι ΟΛΟΙ τόσο αλτρουιστές και μου απάντησαν πως όταν αφυπνιστούν οι μάζες, τότε θα γίνουν. Ωραία τους απάντησα και πως θα γίνει αυτό, έχουν κάποιο τεράστιο ξυπνητήρι για την αφύπνιση των μαζών και μου απάντησαν ότι είμαι ρεφορμιστής και τους είπα τι λέτε ρε παιδιά, άσε που δεν είχαν χώρο για να σταθμεύσω το ποδήλατο και έφυγα κακήν κακώς από κει.

Categories: