Brevet "To βουνό των Κενταύρων" 7-5-2016

Το παρακάτω κείμενο αναρτάται κατόπιν "παραγγελίας" από Αιθεροβάμων & RockaRolla.

Ξεκίνησα με το αμάξι από Θεσσαλονίκη μιας και εκεί με βρήκαν οι διακοπές του Πάσχα, φορτωμένος ένα κάρο βαλίτσες και δύο ποδήλατα. Ένα παιδικό και την κούρσα. Είχα περάσει ήδη μια βδομάδα σε πλοία, δρόμους, χωριά και πόλεις και αισθανόμουν ότι πλησιάζει αναπόφευκτα η ώρα της επιστροφής. Μετά από 220 χλμ και 2,5 ώρες ταξίδι έφτασα στο Βόλο. Παρασκευή μεσημέρι. Η πόλη ζωντανή, ζεστή και με κίνηση. Αφού βρήκα κατά την προσφιλή μου συνήθεια σχετικά εύκολα μία θέση για να παρκάρω, κάλεσα τον φίλο μου τον Βλάσση στο τηλέφωνο για να συναντηθούμε. Ο Βλάσσης είχε προσφερθεί να με φιλοξενήσει στο πατρικό του. Βρεθήκαμε, ξεφορτώσαμε και μετά τι άλλο; Πήγαμε για τσίπουρα… Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κάποιος στο Βόλο. Όμορφη πόλη ο Βόλος. Με υπέροχη προκυμαία, αποκλεισμένη από τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια και γεμάτη μαγαζιά. Αφού περπατήσαμε την πόλη, βγάλαμε φωτογραφίες και εντοπίσαμε το σημείο εκκίνησης του μπρεβέ, πήγαμε σπίτι. Εκεί μας περίμενε η κυρία Σωτηρία. Τι γλυκιά μαμά. Σε κανένα σημείο δεν αισθάνθηκα ότι είμαι σε ξένο σπίτι. Φαγητό και για ύπνο. Την άλλη μέρα το εγερτήριο ήταν για τις 6. Η εκκίνηση του μπρεβέ ηταν προγραμματισμένη για τις 7. Ως συνήθως, το βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά. Το παθαίνω συχνά πριν από μπρεβέ, μου βγαίνει μία υπερένταση. Στις 6 το πρωί με περίμενε πρωινό, η κυρία Σωτηρία είχε φροντίσει γιαυτό. Ήθελε και ο Βλάσσης να έρθει μαζί μου στην εκκίνηση. Κατεβήκαμε στις 6.45, έβγαλα κάρτα και τραβήξαμε 2-3 φωτογραφίες. Ο κόσμος όλος εκεί από πρωί. Αν ξεκινήσεις νωρίς θα τερματίσεις πριν νυχτώσει. Σημαντικό αυτό. Αναχώρηση στις 7.07 το πρωί χωρίς παρέα. Αυτή τη φορά ξεκίνησα μόνος δεν είχα πάει με φίλους. Ο στόχος μου ήταν να ολοκληρώσω τα 200 χιλιόμετρα και να πάρω τον τίτλο του Super Randonneur . Με την ψυχολογία στα ύψη καθώς είχαν προηγηθεί ένα 300άρι, ένα 400άρι και ένα 600άρι μπρεβέ, άρχισα να βαράω πετάλι. Στο πρώτο χιλιόμετρο τελικά βρήκα παρέα. Δυο παιδιά από Κόρινθο ο Τάσος και ο Γιώργος κόλλησαν μαζί μου και είπαμε να το κάνουμε παρεάκι. Αυτό είναι το ωραίο στα μπρεβέ. Οι περισσότεροι είναι ευγενικοί, φιλικοί και έτοιμοι να βοηθήσουν αν χρειαστεί. Δεν είναι κάτι που συναντάς συχνά. Ο Τάσος και ο Γιώργος ευγενικά παιδιά είναι στην ΠΕΠΑ και τρέχουν και αγώνες για την εμπειρία. Να πω την αλήθεια τα ζήλεψα λίγο τα ποδηλατάκια τους… Αφού ξεκινήσαμε να καταπίνουμε τα πρώτα χιλιόμετρα και να εξοικειωνόμαστε , αρχίσαμε σιγά σιγά να παρατηρούμε και το τοπίο. Στα δεξιά μας ο Παγασητικός απόλυτα ήρεμος και γαλήνιος. Στις 7 το πρωί είναι φανταστικό να ποδηλατείς. Αλλά ποιος ξυπνάει… Μετά τα Καλά Νερά και το Κορόπη άρχισαν οι πρώτες ανηφόρες. Και το μπρεβέ αυτό είχε πολλές, πάρα πολλές. Βγάλαμε το πρώτο βουνό σχετικά εύκολα λόγω του ότι ήμασταν ξεκούραστοι και συνεχίσαμε ακάθεκτοι για το πρώτο κοντρόλ στο Τρίκερι. Ο καιρός απίστευτος , η θάλασσα λάδι και εμείς με διάθεση για πολλά χιλιόμετρα. Είχα πλέον αποκτήσει την πεποίθηση ότι αυτή θα ήταν ίσως η ωραιότερη διαδρομή που έχω ποδηλατήσει. Δεν έπεσα έξω. Μετά από 3 ώρες και κάτι πλησιάσαμε στην Αγ. Κυριακή στο Τρίκερι. Και λέω πλησιάσαμε γιατί ενώ φάνταζε κοντά έπρεπε να ανεβούμε έναν τοίχο 17% (!!) κλίση για να φτάσουμε. Για αυτό έχω τριπλό δίσκο μπροστά. Δεν κωλώνω πουθενά, ανεβαίνω τα πάντα. Στο Τρίκερι μαζευτήκαμε πολλοί. Βρήκα και τον Τζιβ με τον οποίο είχαμε κάνει το 600άρι. Έφτασε και ο Ζούβ και άλλες γνωστές φάτσες. Ονόματα δεν συγκρατώ εύκολα. Είπαμε με Γιώργο και Τάσο να συνεχίσουμε μαζί. Ο Γιώργος και ο Τάσος ήταν στο Βόλο με τις γυναίκες και το είχαν συνδυάσει με διακοπές. Θα επέστρεφαν στα σπίτια τους μετά το μπρεβέ. Αφού ανασυνταχθήκαμε στο πρώτο κοντρόλ και φάγαμε και δυο λουκουμάκια, συνεχίσαμε την πορεία μας προς τα δύσκολα που θα έρχονταν αργότερα. Τα παιδιά έχουν καλά ποδήλατα. Τρεκ και Κουότα , φουλ κάρμπον και από ότι πρόσεξα και με πολύ καλά περιφερειακά. Δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να σε οδηγήσει από μόνο του στον τερματισμό. Χρειάζεται εκτός από αντοχή και η τύχη. Ή ίσως και η ικανότητα θα έλεγα καθώς οι αλλαγές που έκαναν στις ταχύτητες ήταν λίγο απότομες. Δεν είπα κάτι, για να μην παρεξηγηθώ αλλά ένιωθα ότι την κούραζαν την αλυσίδα. Την πίεζαν. Στο 101 χιλιόμετρο και αφού η ζέστη είχε αρχίσει να μας επηρεάζει αρκετά ο Τάσος φώναξε ότι του βγήκε η αλυσίδα. Πήγαμε κοντά και διαπιστώσαμε κάτι ακόμα χειρότερο. Η αλυσίδα είχε στραβώσει και δεν γύριζε με τίποτα. Κάπου εκεί τα παιδιά συνειδητοποίησαν ότι το μπρεβέ έλαβε τέλος για αυτούς και εγώ ότι θα το βγάλω μόνος μου. Όπως αρχικά είχα προγραμματίσει δηλαδή. Ήμασταν 4 χιλιόμετρα πριν την Μηλίνα ένα παραλιακό χωριουδάκι πάνω στο δρόμο. Χαιρετηθήκαμε και έβαλα μπροστά για τα επόμενα 100 χιλιόμετρα μέχρι τον τερματισμό. Τα χιλιόμετρα αυτά ήταν τα ομορφότερα αλλά και τα πιο δύσκολα. Μετά την Μηλίνα στρίβοντας δεξιά αρχίζουν οι παρατεταμένες ανηφόρες. Το επόμενο κοντρόλ στα 116 χιλιόμετρα στο Μετόχι. Η ζέστη αρκετά δυνατή πλέον καθώς είναι μεσημέρι. Στο μετόχι έχει βρύση. Το βλέπουμε σαν όαση. Και πράγματι είναι. Ένα κοντρόλ μέσα στο πράσινο, με τρεχούμενο παγωμένο νερό και μπανάνες. Ότι πρέπει για ξεκούραση και χαλάρωμα. Ξαναμαζευτήκαμε καμιά 15άρια ποδηλάτες. Όταν ξεκίνησα ήξερα πια ότι μόνο μια μεγάλη ατυχία θα μου στερούσε την χαρά του τερματισμού. Και ας είχα μπροστά μου το επιβλητικό Πήλιο να με χωρίζει από τον Βόλο. Στο 148 χιλιόμετρο πέρασα από την Τσαγκαράδα. Σε αυτό το υπέροχο χωριό είχα κάνει διακοπές πριν 12 χρόνια. Τότε ήταν Χριστούγεννα και οι συνθήκες εντελώς διαφορετικές. Σταμάτησα για κόκα κόλα και κρουασάν. Είχα πεινάσει , ήταν και μεσημέρι. Το επόμενο και τελευταίο κοντρόλ στο Ανήλιο αφού περάσαμε από Μούρεσι και Κισσό. Μας έπιασε βροχή. Οι εναλλαγές του καιρού στο βουνό είναι αστραπιαίες. Είχα αδιάβροχο, όλα καλά. Σε αυτές τις περιπτώσεις θέλει προσοχή στο δρόμο και ειδικά στις στροφές, αν κάνεις αποκοτιά η πτώση είναι σίγουρη. Τα παιδιά στο κοντρόλ άψογα και ευγενικά, μας έδωσαν οδηγίες. "Θα ανεβοκατεβείτε μερικά χιλιόμετρα και μετά θα ξεκινήσει η παρατεταμένη ανηφόρα για τα Χάνια στα 1150 μέτρα υψόμετρο. Είναι περίπου 15 χιλιόμετρα συνεχούς ανάβασης".
Χτυπάω δυο τζελάκια για τα τελευταία 50 χιλιόμετρα. Μέχρι τότε δεν είχα πάρει, την είχα βγάλει με παστέλια, μπανάνες και κρουασάν. Φεύγω από το κοντρόλ με αρκετές δυνάμεις, είχα κάνει σωστή διαχείριση δυνάμεων, αρχίζω και αποκτώ εμπειρία πια. Αριστερά το βουνό , δεξιά το Αιγαίο , όλα μπροστά μου καταπράσινα, το μόνο που ακούς είναι τα πουλιά και το τρεχούμενο νερό. Και τα σασμάν στις αλλαγές ταχυτήτων. Είμαι μόνος σε αυτό το κομμάτι της διαδρομής. Βυθίζομαι στις σκέψεις μου. Με τσιμπάει λίγο και το δεξί πόδι από την προσπάθεια. Έχω κλείσει 9 ώρες πάνω στη σέλα. Είμαι όμως δυνατός, ανεβαίνω χωρίς να αγκομαχώ, αυτή τη φορά το απόφυγα το "σούρωμα" , το μπρεβέ θα βγει ευχάριστα. Το καλό με τις κορυφές είναι ότι αποτελούν προορισμό-λύτρωση. Ξέρεις ότι αν φτάσεις στην κορυφή μετά τελείωσες. Δεν ξανακάνεις πετάλι. Στην ανηφόρα πέτυχα και έναν Τρικαλινό με ένα Cervelo χάρμα οφθαλμών που είχε το παράπονο ότι σχεδόν όλα τα μπρεβέ τα κάνει μόνος του. Ενώ είναι πολύ καλός στις ευθείες, υστερεί στις ανηφόρες και μένει πίσω. Ανεβήκαμε μαζί τα τελευταία 8 χιλιόμετρα μέχρι τα Χάνια. Αυτό ήταν. Τέλος! Από εδώ και πέρα 25 χιλιόμετρα κατάβαση μέχρι τον βόλο. Ο Τρικαλινός αποδείχθηκε Peter Sagan στην κατηφόρα. Τον έχασα σε ένα λεπτό, είχε εξαφανιστεί. Βρήκα την ευκαιρία να σταματήσω και να βγάλω μία φωτογραφία το ποδήλατο με φόντο τον Βόλο. Είναι πιάτο από κάτω μου. Αυτό είναι θέα. Μαγεία. Έχει πάει έξι το απόγευμα και το μυαλό μου αρχίζει να πηγαίνει αλλού. Φεύγει από το ποδήλατο, από το μπρεβέ και από την φύση. Πάει σε αυτό που με περιμένει μετά. Στο σπίτι του Βλάσση με περιμένει λαχταριστό κοκορέτσι!

Η ζωή είναι ταξίδια. Είναι κίνηση. Αυτό δεν είναι συνταγή ευτυχίας, ο καθένας μπορεί να είναι ευτυχισμένος κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, άλλωστε η ευτυχία είναι προσωπικό βίωμα και δεν μπαίνει σε νόρμες και «οδηγούς». Παρόλα αυτά η ζωή είναι κίνηση… Όταν είσαι σε κίνηση προσλαμβάνεις περισσότερα ερεθίσματα, γνωρίζεις περισσότερους ανθρώπους, επισκέπτεσαι άγνωστα μέρη και γεμίζεις εικόνες και εμπειρίες. Εντάξει, ξοδεύεις και περισσότερα χρήματα, σου τυχαίνουν και διάφορα απρόοπτα αλλά όλα αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι. Φιλιά σε όλους.