Ο γερο-Πέτερ

Είχαμε τότε διοικητή στο φυλάκιο τον Κράϊζε, καλός άνθρωπος κατά βάθος, φωνακλάς αλλά καλός. Φοβόταν πολύ τον διοικητή της μεραρχίας, έναν ψηλό, ένα θηρίο ίσαμε 'κει πάνω, που δεν τόχε σε τίποτα να σηκώσει το χέρι του και να σε χαστουκίσει μπροστά στους στρατιώτες σου άμα δεν ήταν όλα σύμφωνα με τον κανονισμό.
Φον Λέεμπ! Μέχρι και σήμερα, με αηδία προφέρω τ' όνομά του. Προχώρησε στην ιεραρχία και χάθηκε κάπου στο Ανατολικό μέτωπο, στην μεγάλη υποχώρηση.

Μη ακούς τώρα φυλάκιο και νομίζεις τίποτε δύσκολα πράγματα. Εμείς οι παλιοί το συνηθίζουμε να τα παραλέμε και νομίζετε και 'σεις οι νεώτεροι, πως όλοι είμαστε ήρωες της πρώτης γραμμής.
Το ότι ζω σήμερα, μικρέ μου Βάλτερ, το χρωστάω στο χαστούκι του συχωρεμένου του παππού σου, που μου αχρήστεψε τ' αριστερό αυτί. Ποιός να το φανταζόταν πως θα τον μακάριζα σήμερα για το ότι ζώ εξ' αιτίας του κουφού μου αυτιού και μπορώ και λέω στον εγγονό μου τις μικρές μου ιστορίες απ΄τον πόλεμο.
Δεν έχω να σου πω για πολυβόλα και βόμβες και τραυματίες που κουβάλησα στην πλάτη μου, δεν τάζησα, δεν ξέρω πώς ήταν.
Θάθελα να μιλάω και να με θαυμάζουν και 'μένα σαν τον θείο σου τον Φρίντριχ, δεν ξέρω όμως αν θάθελα νάχω σκοτώσει άνθρωπο για οποιονδήποτε λόγο.

Ήμουν, που λες, σε μια μικρή κωμόπολη της Ολλανδίας, λίγο πάνω από το Μάαστριχτ, το Ράνσνταλ και 'κει υπήρχε ένα φυλάκιο στα σύνορα με το Βέλγιο. Όλα αυτά βέβαια, γύρω στο ΄43, που οι μάχες στην περιοχή είχαν πάψει.
Οι κάτοικοι του χωριού, τουλάχιστον μερικοί απ' αυτούς, πέρναγαν καθημερινά τα σύνορα και πήγαιναν στην μεριά που κάποτε ήταν το Βέλγιο, σ' ένα χωριό με όχι πάνω από τριακόσιους κατοίκους, το Σεν Μαρτέν, και πούλαγαν ό,τι ο καθένας έφτιαχνε: τυρί, βούτυρο, κρασί, λαχανικά, κάτι τέλος πάντων για να βγαίνει το κατιτίς.

Είχαμε, λοιπόν, μια πληροφορία πως ένας απ' όλους, ο γερο-Πέτερ, έκανε λαθρεμπόριο και μάλιστα συστηματικά. Δεν ξέραμε ούτε τί, ούτε πώς. Το μόνο που βλέπαμε μέρα παρά μέρα ήταν, τον γερο-Πέτερ τον ξυλουργό να περνάει με το ποδήλατό του φορτωμένο με λαχανικά στοιβαγμένα ωραία-ωραία σ' ένα ξύλινο καφάσι στερεωμένο στην σχάρα του ποδηλάτου του και τίποτ' άλλο. Έμπαινε στο Βέλγιο από το Ράνσνταλ, έκανε τον γύρο του σε τρία-τέσσερα χωριά και ξανάμπαινε στην Ολλανδία από το φυλάκιο του Άϊνμπαντουρ.
Είχαμε και μια καλημέρα μαζί του, γελαστός γέρος, από 'κείνους που μεγαλώνουν δίχως να γερνάνε, μας φάνηκε λίγο άβολο την πρώτη μέρα που του ζητήσαμε να σταματήσει για έλεγχο.
Δεν τούκανε την παραμικρή έκπληξη και μπορώ να σου πω ότι, αυτό έμοιαξε σαν να μας πρόσβαλε κιόλας, εφ' όσον έδειξε να το περιμένει και σαν να μην μας θεωρούσε σαν κάτι άλλο από κατακτητές, παρά την οικειότητα που είχαμε.

Μήνες ολόκληρους έρχονταν τα σήματα για την δράση του γερο-Πέτερ και μήνες ολόκληρους κάναμε φύλλο και φτερό τα χορτάρια και τα λάχανά του.
Τίποτε...

Ο Φον Λέεμπ έβγαζε αφρούςαπό τη μια μεριά και ο Κράϊζε έτρεμε στην γωνιά του από την άλλη.
Μας είχε γίνει εφιάλτης ακόμη και ο ήχος της αλυσσίδας του ποδηλάτου του γερο-Πέτερ, ειδικά όταν μας θρονιάστηκε στο φυλάκιο και ένας της Γκεστάπο, του οποίου δεν μας είπαν ούτε το όνομα. Μόνο ήταν δίπλα μας και μας κύτταζε σαν το κοράκι, να ψάχνουμε κάθε φορά και πιό εξονυχιστικά τα υπάρχοντα του γερο-Πέτερ, ο οποίος πρέπει να σου πω, πως παρέμενε ψύχραιμος σαν να μην είχε τίποτε να φοβηθεί, σαν να μην ήταν αυτός που του συνέβαιναν όλ' αυτά.

Τέλειωσε ο πόλεμος, πέρασαν χρόνια πολλά και βρέθηκα ξανά στην περιοχή, σε μια συγκέντρωση βετεράνων της μάχης του Εμπέν-Εμαέλ, εκεί που πολέμησε και ο θείος σου ο Φρίντριχ.
Θυμήθηκα και ρώτησα έναν παλιό μου σύντροφο που βρήκα εκεί, αν θυμόταν το κάζο που είχαμε πάθει με τον γέρο-Πέτερ και το υποτιθέμενο λαθρεμπόριό του.

Γέλασε, μα πόσο γέλασε όταν είδε το στόμα μου να κρεμάει από την έκπληξη, όταν με πληροφόρησε πως ο γερο-Πέτερ, όπως αποδείχτηκε μετά τον πόλεμο, όντως έκανε λαθρεμπόριο, αλλά, δεν μετέφερε τίποτε μέσα στα λαχανικά του.
Απλώς, ήταν πάντα καβάλα στο αντικείμενο του λαθρεμπορίου του!
Μη γελάς και 'συ τώρα! Ναι, έκανε λαθρεμπόριο ποδηλάτων!

Πού να σκεφτεί όμως το φυλάκιο του Ράνσνταλ να ενημερώσει την διοίκηση, πως ο γερο-Πέτερ πέρναγε καβάλα σε ποδήλατο και όχι πεζός όπως έβγαινε το βράδυ από το φυλάκιο του Άϊνμπαντουρ...