Γεια σας,
στις 26 Απριλίου του 1986 έγινε η χειρώτερο καταστροφή πυρηνικής που ζούσαμε, θυμάμαι την ημέρα σα να ήτανε χθές· ήμουνα 14 χρονών, κι η πάγκαλή μας δασκάλα πρόσυρε το θέμα πυρηνικών στο μάθημα φυσικής. Μας είπε το λόγο και μετά συμπεριέλαβε το τι έγινε· «Φανταστείτε σφοδρές ενέργειες προκαλείται, όταν αποτυχεί η λειτουργεία ενός πυρηνικού εργοστάσιου --- δεν είναι δυνατόν. Ενώ μια πυρηνική βόμβα προκαλεί πολλές ζημιές, τούτο είναι άλλο ζήτημα: Ξελευθερώνονται ραδιοενεργείες σε ανέλεγκτο επίπεδο. Επειδή δεν έχει ξαναγίνει, δεν ξέρουμε τι να έξει. Εάν θέλετε να ερευνάτε κάτι, ευχαρίστως να το πείτε.»
Τρομαγμένως έτρεξα σπίτι και ρώτησα τον πατέρα για τα ιατρικά συνέπεια. Με ψυχραιμία, όπως πάντα, μου έλυσε την απορία μου: «Στον επίκεντρο, δεν υπάρχει δύναμη να επιβιώσεις. Μπορεί να νιώθεις καλύτερα, αλλά θα πεθάνεις μετά λίγες ημέρες. Περισσότερα θα σου πω σε λίγο.» Τις επόμενες ημέρες, δεν υπήρχε σχεδόν άλλο θέμα συζήτησης στο οικογενειακό τραπέζι. Έγραψα λήμματα για να διαλεχθώ αυτά που μου είπε ο πατέρας. Προφανώς, ο μπαμπάκος πρόγνωσε την αλήθεια.
Τότε συζητάγαμε ζεστά για την προχώρα έρευνας, και πως να συνδεθεί με την υπεύθηνση για τις συνέπειες όταν διαπραγματιστεί ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Κατάληξα στην άλλη απορία: Είναι υπεύθυνοι οι φυσικοί ερευνήτες που βρίσκουν καινούρια φαινόμενα, τα όποια αποδίνουν θανατόφερα όπλα; Πως ταιριάζει κάτι τέτοιο με την ελευθερία έρευνας και διδαχής; Δεν ήξερε τι ν'απαντά, μου έλεγε: «Τέτοια είναι τα παράδοξα στα όποια δε θα βρουμε εύκολα Σε παρακαλώ, μή χαλάς τα βράδια με τέτοια θέματα.»
Συμφωνούσε όμως στο ότι η πυρηνική βιομηχανία είναι θανατόφορη, ΝΊΚΗ.
Με τούτον τον ημερολόγιο, είχε τελειώσει η αθώα μου παιδάδα.
Σας εύχομαι κάθε καλό 