τι μου αφησε η Κερατεα

Μια μαγικη εικονα, αφιερωμενη στον scrabler κι ολους τους ονειροπολους...

Οι επιζωντες

Τριχωτο διποδο καφετι πλασμα
στο υψος ενος κοντοσωμου ανθρωπου
κατι αναμεσα σε αρκουδα, αλεπου και λυκο,
αλυσοδεμενο, σε σερνει απ' το λαιμο
ενας ανθρωπος-δεσμοφυλακας
ενας ανθρωπος οπως ολοι
σε μεταφερει απο το ενα σκοτεινο κελι στο αλλο
ενα ακομη αδειο και γυμνο κελι
χωρις γη και ουρανο
χωρις πετρες και χωματα
χωρις οσμες και χρωματα
χωρις νυχτα αστροφωτιστη
χωρις συντροφους.
Σε κοιταμε.
Η μικρη παρεα των ανθρωπων
που διασχιζοντας ενα βαθυ ποταμι
περασαμε με ασφαλεια απεναντι
και τωρα με βρεγμενα ρουχα
τουρτουριζουμε και φοβομαστε την πνευμονια
και το τι μελλει γενεσθαι.
Σε κοιταμε.
Θεατες στα λιγοστα σου βηματα
απο το ενα κελι στο αλλο
-ειναι παραξενο κι αυτο το μερος που βρεθηκαμε-
καθως, βασανισμενο, σε σερνει απ' το λαιμο
ο υπηρεσιακος δεσμοφυλακος
-που ειναι ενας ανθρωπος οπως ολοι-
Το κεφαλι σου σκυφτο
η μουσουδα σου στραμενη στη τσιμεντωμενη γη
κι εισαι λυπημενο και μονο,
ποσο μονο!
Δεν εχεις ειδος, ουτε ονομα επιστημονικο,
κανεις δεν εχει ξαναδει αλλο ομοιο σου
Κοιταμε….
υπνωτισμενοι απ' την παραξενια σου
και που δεν εχουμε ξαναδει πλασμα πιο ζωντανο…
ετσι αλυσοδεμενο να σε σερνει τωρα
ο υπηρεσιακος δεσμοφυλακας
ενας ανθρωπος οπως ολοι,
που δε ξερει τι κανει.
Ανησυχαστικο το θεαμα, ταραζει νου κι αισθησεις
κι οσες ελπιδες ειχαμε τις σβηνει.
Ισως, καλυτερα, στο ποταμι να ειχαμε πνιγει.