Η άφιξη στην Αρίστη ήθελε απαραιτήτως στάση για καφέ και περισυλλογή, πρώτον γιατί οι Πύργοι της Αστράκας απέναντι φαίνονταν δεόντως απειλητικοί και δεύτερον και κυριότερον γιατί οι απανωτές φουρκέτες για το Πάπιγκο μου… ‘κοβαν ήδη τα πόδια!
Γεμάτος αποφασιστικότητα όρμηξα στην… κατηφόρα μέχρι το Βοϊδομάτη. Ονειρική διαδρομή, πνιγμένη στη βλάστηση, που καταλήγει σε ένα ποτάμι με το πιο απίστευτο χρώμα νερών που έχω δει ποτέ! Δεν ήταν δύσκολο να επιλέξω αυτό σαν το ιδεατό σημείο κατασκήνωσης για το σημερινό βράδυ, όταν το απόγευμα θα είχα κατέβει πλέον απ’ τα ψηλά βουνά!
Αμέσως μετά ξεκινάει η ανηφόρα… Είχα βάλει συνειδητά το κεφάλι κάτω (γι’αυτό το dropbar έχει ευφυώς την χαμηλή θέση ώστε να μην κοιτάς μπροστά την ατελείωτη ανηφόρα και… απογοητεύεσαι!), πρόσεχα απλά ο μπροστινός τροχός να είναι κοντά στη δεξιά άκρη του δρόμου και… έκανα πετάλι, με ένα κατά το δυνατόν σταθερό ρυθμό, αναλογιζόμενος μίας από τις βασικές αρχές του βουδισμού που λέει ότι «το να ζεις σημαίνει να υποφέρεις»… ή κάπως έτσι!
Όμορφα χωριά αναντίρρητα (ίσως λίγο περισσότερο επιτηδευμένα απ’ ότι θα θελα), τόσο λόγω της αψεγάδιαστης πέτρινης αρχιτεκτονικής τους όσο κυρίως λόγω της συγκλονιστικής θέσης τους κάτω από τους Πύργους, στην επιβλητική είσοδο του φαραγγιού του Βίκου και μια ανάσα από τον αυχένα της Αστράκας….
Έβγαλα και τη σχετική φωτό, σαν επιδίωξη για το όχι μακρινό μέλλον, αφού η ανάβαση (προφανώς με τα πόδια) στη Δρακόλιμνη και στη Γκαμήλα, μαζί με κατασκήνωση στο αλπικό πεδίο, ήταν στον αρχικό σχεδιασμό αυτού του ταξιδιού, όμως κόπηκε στη συνέχεια λόγω περιορισμένου χρόνου. Την επόμενη φορά λοιπόν…
Αφού περπάτησα αρκετά στα δύο χωριά για να τα εξερευνήσω, επέστρεψα για φαγητό στο (Μεγάλο) Πάπιγκο και… αναπροσαρμογή σχεδίων!
Τελειώνοντας το φαγητό (λαχταριστό κοντοσούβλι…!) η ώρα είχε πάει 4 παρά. Αυτό σήμαινε ότι κατά τις 4 αβίαστα (κατηφόρα γαρ) θα ήμουν κάτω στο Βοϊδομάτη, το σημείο που θα θελα να κατασκηνώσω. “Και τι θα κάνω ΜΟΝΟΣ από τις 4 το απόγευμα μέχρι να κοιμηθώ;” σκέφτηκα προβληματισμένος. “Όσο και να τριγυρίσω το σημείο, διαβάσω, κάνω μπάνιο (μπρρρ!) στο ποτάμι… θα βαρεθώ τη ζωή μου! Οπότε… φύγαμε για Γιάννενα!”.
Δεν είναι ότι ένιωσα μοναξιά, άλλωστε έχω ταξιδέψει αρκετές φορές μόνος και σε πολυήμερα ταξίδια, απλά μερικές φορές είναι λάθος το τάιμινγκ! Έτσι κι αλλιώς θα ήταν το τελευταίο βράδυ του ταξιδιού μου, αύριο ήταν σχεδιασμένο να καταλήξω στα Γιάννενα, όμως το γεγονός ότι έβγαζα αρκετά περισσότερα χλμ απ’ αυτά που υπολόγιζα, «συμπύκνωσε» το ταξίδι μου, χωρίς ποτέ να αισθανθώ ότι δεν έδωσα τον απαραίτητο «χρόνο» σε οτιδήποτε μου κινούσε το ενδιαφέρον… Ποιος ξέρει… ίσως να φταίει αυτή η «διαρκώς σε κίνηση» φιλοσοφία μου που δε μπορώ… να στρώσω κώλο κάτω!
Επιστρέφοντας στην Αρίστη, πήρα το δρόμο μέσω Μεσοβουνίου για Καλπάκι και από κει για Γιάννενα. Την ώρα που σουρούπωνε ήμουν μπροστά στη λίμνη.
Αφού απόλαυσα τον καφέ μου δίπλα στη λίμνη και βόλταρα αρκετά στην πόλη που είχα χρόνια να επισκεφτώ, τα μεσάνυχτα έπαιρνα το τελευταίο ΚΤΕΛ για Αθήνα.
Από τον καινούριο δρόμο, στις 5 και κάτι ήμασταν Αθήνα. Μόνταρα και φόρτωσα το ποδήλατο και πλέον γύρω στις 6, σκοτάδι ακόμα, ήμουν σπίτι κι έπεφτα «χορτάτος» (για την ώρα) στο κρεβάτι μου! Καληνύχτα… εμ… καλημέρα σας!
Αλεξανδρε εισαι απαιχτος..ποτε προλαβες ..να ετοιμασεις το ποδηλατο και να κανεις και ΤΟ ταξιδι..ειχα αρκετες μερες να μπω στο φορουμ και μπαινοντας αποψε διαβασα ..λυκους και αρκουδες..φοβερη περιγραφη και φανταζομαι και εμπειρια..μας εδωσες κιεσυ μια πνοη ακομα..ευχομαι πολλα ακομα τετοια..
Χαίρομαι που κατάφερα - όπως μου γράψατε - να σας "ταξιδέψω" μαζί μου... και ακόμα περισσότερο που αυτή η μικρή βόλτα ήταν η αφορμή να ανεβούν και άλλα ταξίδια ή σχέδια για ταξίδια ήδη στο φόρουμ...!
Το ταξίδι γενικά είναι εθιστικό... Καλές βόλτες σε όλους μας!!!!
Αλέξανδρος
Υ.Γ. Επειδή ζητήθηκε και η δροδρομή, προσπάθησα να την αποτυπώσω, δυστυχώς χωρίς πολύ λεπτομέρεια, στο ακόλουθο συνημμένο (εννοείται ότι για οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία - διευκρίνιση είμαι απολύτως διαθέσιμος):
Η απόλυτη ενσωμάτωση ανθρώπου-φύσης
Η διαρκής εναλλαγή εικόνων, αργή ή γρήγορη (κατά το δοκούν)
Οι ενδιάμεσες στάσεις, που για κάποιο λόγο έχουν τη μαγεία της απόδρασης από την απόδραση,
Η περιπέτεια, η φυγή, η περισυλλογή
Η αναμέτρηση με τα όριά μας.
Όλα αυτά ίσως τα βρίσκεις και με άλλα μέσα, όχι όμως στην απόλυτη καθαρότητα που σου δίνει το ποδήλατο.
Η άφιξη στην Αρίστη ήθελε απαραιτήτως στάση για καφέ και περισυλλογή, πρώτον γιατί οι Πύργοι της Αστράκας απέναντι φαίνονταν δεόντως απειλητικοί και δεύτερον και κυριότερον γιατί οι απανωτές φουρκέτες για το Πάπιγκο μου… ‘κοβαν ήδη τα πόδια!
Γεμάτος αποφασιστικότητα όρμηξα στην… κατηφόρα μέχρι το Βοϊδομάτη. Ονειρική διαδρομή, πνιγμένη στη βλάστηση, που καταλήγει σε ένα ποτάμι με το πιο απίστευτο χρώμα νερών που έχω δει ποτέ! Δεν ήταν δύσκολο να επιλέξω αυτό σαν το ιδεατό σημείο κατασκήνωσης για το σημερινό βράδυ, όταν το απόγευμα θα είχα κατέβει πλέον απ’ τα ψηλά βουνά!
Αμέσως μετά ξεκινάει η ανηφόρα… Είχα βάλει συνειδητά το κεφάλι κάτω (γι’αυτό το dropbar έχει ευφυώς την χαμηλή θέση ώστε να μην κοιτάς μπροστά την ατελείωτη ανηφόρα και… απογοητεύεσαι!), πρόσεχα απλά ο μπροστινός τροχός να είναι κοντά στη δεξιά άκρη του δρόμου και… έκανα πετάλι, με ένα κατά το δυνατόν σταθερό ρυθμό, αναλογιζόμενος μίας από τις βασικές αρχές του βουδισμού που λέει ότι «το να ζεις σημαίνει να υποφέρεις»… ή κάπως έτσι!
Κάποτε τελείωσαν αυτά τα 10χλμ ανηφόρας μέχρι το Πάπιγκο…
…και το Μικρό Πάπιγκο αμέσως μετά…
Όμορφα χωριά αναντίρρητα (ίσως λίγο περισσότερο επιτηδευμένα απ’ ότι θα θελα), τόσο λόγω της αψεγάδιαστης πέτρινης αρχιτεκτονικής τους όσο κυρίως λόγω της συγκλονιστικής θέσης τους κάτω από τους Πύργους, στην επιβλητική είσοδο του φαραγγιού του Βίκου και μια ανάσα από τον αυχένα της Αστράκας….
Έβγαλα και τη σχετική φωτό, σαν επιδίωξη για το όχι μακρινό μέλλον, αφού η ανάβαση (προφανώς με τα πόδια) στη Δρακόλιμνη και στη Γκαμήλα, μαζί με κατασκήνωση στο αλπικό πεδίο, ήταν στον αρχικό σχεδιασμό αυτού του ταξιδιού, όμως κόπηκε στη συνέχεια λόγω περιορισμένου χρόνου. Την επόμενη φορά λοιπόν…
Αφού περπάτησα αρκετά στα δύο χωριά για να τα εξερευνήσω, επέστρεψα για φαγητό στο (Μεγάλο) Πάπιγκο και… αναπροσαρμογή σχεδίων!
Τελειώνοντας το φαγητό (λαχταριστό κοντοσούβλι…!) η ώρα είχε πάει 4 παρά. Αυτό σήμαινε ότι κατά τις 4 αβίαστα (κατηφόρα γαρ) θα ήμουν κάτω στο Βοϊδομάτη, το σημείο που θα θελα να κατασκηνώσω. “Και τι θα κάνω ΜΟΝΟΣ από τις 4 το απόγευμα μέχρι να κοιμηθώ;” σκέφτηκα προβληματισμένος. “Όσο και να τριγυρίσω το σημείο, διαβάσω, κάνω μπάνιο (μπρρρ!) στο ποτάμι… θα βαρεθώ τη ζωή μου! Οπότε… φύγαμε για Γιάννενα!”.
Δεν είναι ότι ένιωσα μοναξιά, άλλωστε έχω ταξιδέψει αρκετές φορές μόνος και σε πολυήμερα ταξίδια, απλά μερικές φορές είναι λάθος το τάιμινγκ! Έτσι κι αλλιώς θα ήταν το τελευταίο βράδυ του ταξιδιού μου, αύριο ήταν σχεδιασμένο να καταλήξω στα Γιάννενα, όμως το γεγονός ότι έβγαζα αρκετά περισσότερα χλμ απ’ αυτά που υπολόγιζα, «συμπύκνωσε» το ταξίδι μου, χωρίς ποτέ να αισθανθώ ότι δεν έδωσα τον απαραίτητο «χρόνο» σε οτιδήποτε μου κινούσε το ενδιαφέρον… Ποιος ξέρει… ίσως να φταίει αυτή η «διαρκώς σε κίνηση» φιλοσοφία μου που δε μπορώ… να στρώσω κώλο κάτω!
Επιστρέφοντας στην Αρίστη, πήρα το δρόμο μέσω Μεσοβουνίου για Καλπάκι και από κει για Γιάννενα. Την ώρα που σουρούπωνε ήμουν μπροστά στη λίμνη.
Αφού απόλαυσα τον καφέ μου δίπλα στη λίμνη και βόλταρα αρκετά στην πόλη που είχα χρόνια να επισκεφτώ, τα μεσάνυχτα έπαιρνα το τελευταίο ΚΤΕΛ για Αθήνα.
Από τον καινούριο δρόμο, στις 5 και κάτι ήμασταν Αθήνα. Μόνταρα και φόρτωσα το ποδήλατο και πλέον γύρω στις 6, σκοτάδι ακόμα, ήμουν σπίτι κι έπεφτα «χορτάτος» (για την ώρα) στο κρεβάτι μου! Καληνύχτα… εμ… καλημέρα σας!
ΧΛΜ ΗΜΕΡΑΣ: 109
Εύγε τέκνον, ανακάλυψες και συ τον τέλειο τρόπο να ανακαλύπτεις αυτή την τέλεια χώρα...
... και έτσι ξαφνικά, το φόρουμ, (ξανα-)αποκτά ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ ύπαρξης....
... για να διαβάζουμε και να ζηλεύουμε....
ΕΥΓΕ και καλές συνέχειες.
Αλεξανδρε εισαι απαιχτος..ποτε προλαβες ..να ετοιμασεις το ποδηλατο και να κανεις και ΤΟ ταξιδι..ειχα αρκετες μερες να μπω στο φορουμ και μπαινοντας αποψε διαβασα ..λυκους και αρκουδες..φοβερη περιγραφη και φανταζομαι και εμπειρια..μας εδωσες κιεσυ μια πνοη ακομα..ευχομαι πολλα ακομα τετοια..
Απιστευτο το οδοιπορικο σου,εισαι αξιος συγχαρητηριων!
Πολύ χαίρομαι που αποφάσισες να το μοιραστείς Αλέξη. Αν και τα είπαμε από κοντά, ο γραπτός λόγος πάντα φωτίζει σημεία που χάνονται στην αφήγηση.
Είμαι σίγουρος ότι είναι η αρχή πολλών ταξιδιών που θα ακολουθήσουν. Όπως διαπίστωσες το bike-packing είναι εθιστικό.
Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια!
Χαίρομαι που κατάφερα - όπως μου γράψατε - να σας "ταξιδέψω" μαζί μου... και ακόμα περισσότερο που αυτή η μικρή βόλτα ήταν η αφορμή να ανεβούν και άλλα ταξίδια ή σχέδια για ταξίδια ήδη στο φόρουμ...!
Το ταξίδι γενικά είναι εθιστικό... Καλές βόλτες σε όλους μας!!!!
Αλέξανδρος
Υ.Γ. Επειδή ζητήθηκε και η δροδρομή, προσπάθησα να την αποτυπώσω, δυστυχώς χωρίς πολύ λεπτομέρεια, στο ακόλουθο συνημμένο (εννοείται ότι για οποιαδήποτε επιπλέον πληροφορία - διευκρίνιση είμαι απολύτως διαθέσιμος):
Φανταστική διαδρομή και απίθανα μέρη (τα έχω δει μόνο με αυτοκίνητο δυστυχώς)!! Ζήλεψα...
Α ρε Jumaru, Μου φύγανε τα σάλια... Τι διαδρομάρα ήταν αυτή;;
Η απόλυτη ενσωμάτωση ανθρώπου-φύσης
Η διαρκής εναλλαγή εικόνων, αργή ή γρήγορη (κατά το δοκούν)
Οι ενδιάμεσες στάσεις, που για κάποιο λόγο έχουν τη μαγεία της απόδρασης από την απόδραση,
Η περιπέτεια, η φυγή, η περισυλλογή
Η αναμέτρηση με τα όριά μας.
Όλα αυτά ίσως τα βρίσκεις και με άλλα μέσα, όχι όμως στην απόλυτη καθαρότητα που σου δίνει το ποδήλατο.
Σε ευχαριστώ κι εγώ για το ταξίδι...