Alter Ego

• Μα νιώθω ασήμαντος, της είπε.
• Ακου, είσαι ο πιο σημαντικός, ήταν η απάντησή της.
• Ρε συ, αν είμαι ο πιο σημαντικός τότε θέλω να σου ζητήσω κάτι ασήμαντο.
• Για ποιο λόγο?
• Αν κάθε φορά, μα κάθε φορά, που νιώθω ασήμαντος σε φωνάζω, εσύ να έρχεσαι μαζί μου, να με κάνεις να νιώθω σημαντικός.
• Ρωτάς αν αυτό που μου ζητάς μπορώ να το κάνω, δεν γίνεται, είναι πολύ σημαντικό.
• Ισως, όμως για μένα αυτό είναι κάτι ασήμαντο.
• Το ξέρω, αλλά το ξέρεις κι εσύ πως δε μπορώ να στο δώσω…
• Αν δεν το ‘ξερα από πριν, δεν θα ένιωθα ασήμαντος και δεν θα στο ζητούσα…

Αποχαιρετήθηκαν με μια από εκείνες τις κωμικοτραγικά σημαντικές και αδέξιες αγκαλιές, αυτές που συνήθως δίνουν τα πολιτισμένα ζευγάρια όταν η οποιαδήποτε συνέχεια προβλέπεται μάλλον ασήμαντη για τη ζωή τους.

Εκείνη απέμεινε με το πράσινο ποδήλατο και μάλλον μ’ ένα δακρυσμένο παράπονο στο πρόσωπο, έτσι αποφάσισε ν’ αποστρέψει αλλού το βλέμμα της, γεμίζοντας το μυαλό της μ’ ένα ακόμα σημαντικό κεφάλαιο του βιβλίου που διάβαζε το τελευταίο καιρό με τίτλο «τα καινούργια μου παπούτσια».

Εκείνος ποτέ δεν έφυγε στην πραγματικότητα και πως θα μπορούσε όταν την είχε χτυπήσει στο μυαλό και το κορμί του, αλλά πάλι γι’ αυτό το λόγο φεύγει συνέχεια καβάλα στο μαύρο ποδήλατο κοιτώντας επίμονα μέσα της, αδειάζοντας το μυαλό του με κείνο το τραγούδι που δεν πρόλαβε να της χαρίσει:

Καιρό μετά εκείνη τριγυρνούσε στον παράδεισο, εκεί που συνήθως γυρνούν τα κακά κορίτσια.
Καιρό μετά εκείνος κάπνιζε στην κόλαση, εκεί που πάντα καπνίζουν τα καλά φρικιά.
Κανείς μας, για πάντα ή και ποτέ, ίσως να μην άκουσε τίποτα, ο Ένας για τον Άλλον.