Η Φωλιά

Πρώτη εφημερία μετά τις διακοπές του Πάσχα. Τα παιδάκια γιορτάζουν την άνοιξη τρέχοντας, φορώντας πρώιμα κοντομάνικα, ανεμίζοντας σακουλάκια στο ελαφρό αεράκι, εν είδει χαρταετού. Η Σόνια παρακολουθεί την κίνηση στο προαύλιο μ ένα χαμόγελο εσωτερικό, τυλιγμένη ακόμα στο πανωφόρι του χειμώνα.
Αγόρια και κορίτσια με αρθρώσεις από λάστιχο τρέχουν πέρα- δώθε στην αυλή, μασουλώντας το περίσσευμα της αγάπης της μαμάς. Σαν ξύλινος άνθρωπος ντυμένος νιώθει η Σόνια μέσα στο μπουφάν, με τους πόνους της αρθρίτιδας να κάνουν κάθε κίνησή της αδέξια και διστακτική.
Το μυαλό της γυρίζει συνέχεια στην ίδια σκέψη, σαν την κλωστή στην κουβαρίστρα. Η Αριάδνη λείπει πάλι σε ταξίδι....Χωρίς σκοπό, σκέφτεται η Σόνια. Υπάρχει ταξιδευτής χωρίς σκοπό; Και μόνη η περιπλάνηση είναι ένας σκοπός. Αλλά πάλι....Μια Αριάδνη χωρίς μίτο, είχε παρατηρήσει εύστοχα ένας φίλος. Και ποιος θα της κρατήσει τον μίτο, να βρει την έξοδο από τον λαβύρινθο;
Τότε τα παιδάκια βλέπουν τη φωλιά. Πάνω από την κεντρική πόρτα του σχολείου, ψηλά, κλεισμένο σ ένα μεταλλικό πλέγμα, υπάρχει ένα μεγάφωνο. Πάνω και μέσα σ αυτό το σιδερένιο κλουβί, τα περιστέρια έχουν φέρει κλαράκια, χτίζοντας μια πρόχειρη, κακοφτιαγμένη φωλιά. Ένα πουλί κάθεται κιόλας εκεί, στη μακάρια ακινησία του, αγνοώντας το πανδαιμόνιο του διαλείμματος. Τα παιδιά κοιτάζουν εκστατικά, κανένα δεν θα προσπαθήσει να την χαλάσει, η Σόνια θεωρεί περιττό να τα συμβουλέψει. ''Δεν είναι υπέροχο, παιδιά;'' ψελλίζει αδέξια, ποτέ δεν βρίσκει τα σωστά λόγια, όταν τα χρειάζεται. ''Σαν ένας καλός οιωνός''.
Το κουδούνι χτυπάει, για να γυρίσουν στις τάξεις. Παρακολουθώντας το προαύλιο να αδειάζει, βρίσκει χρόνο να καταλαγιάσει η ανεξήγητη αγαλλίαση που νιώθει. Ένα κομματάκι ομορφιάς στο παράλογο ψηφιδωτό, που είναι η ζωή της. Ένα κομματάκι ελπίδας - το κομμάτι που της έλειπε, εδώ και πολύν καιρό.