Το ιστολόγιο του/της ofios

ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΤΗΣΕ Η ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΑ

Το ποδήλατο τελικώς, το πάτησε μια μπουλντόζα. Ο οδηγός δεν ήξερε πως πάταγε κι΄ένα ποδήλατο μαζί με τα ξύλα και τα μπάζα κάτω από κείνην την μεγάλη παλιόπορτα που κάτω της βρισκόταν το ποδήλατο. Άμα το ξερε μπορεί και να το μάζευε για τον γιό του που όμως θα τούπεφτε μεγάλο γιατί ήταν μόλις εφτάμιση. Μηνών. Αλλά, πάλι μάζευτο κι΄ας το να κάθεται. Δεν τόξερε όμως το γεγονός της παρουσίας του ποδηλάτου κάτω απ΄τα μπάζα και το πάτησε, λειώτσα τόκανε και δεν κατάλαβε και τίποτε.

Η γεύση του υφάσματος

Έχει μια μυρωδιά το ύφασμα.
Την καταλαβαίνεις αφότου βγεις απ΄ όπου είναι στιβαγμένα τα τόπια.
Και σ΄ακολουθεί για ώρα, σα μυρωδιά μαγέρικου, σαν οσμή νοσοκομείου, σαν ρούχο πατηκωμένο σε μπαούλο για καιρό.
Κι΄έμενε πίσω της ακόμη και μετά από μισή ώρα πετάλι. Το καταλάβαινε απ΄τον τρόπο που την κυττάζαν οι γείτονες όταν συναντιόνταν στο ασανσέρ κι΄αποφεύγαν να ακουμπήσουν ώμους μαζί της.

Το μικρό δωματιάκι στην ταράστα της πολυκατοικίας όπου έμενε μύριζε κι΄εκείνο την ίδια μυρωδιά. Νάφταιγε άραγες, το ότι τα ρούχα της ήταν φτιαγμένα από ρετάλια του ραφτάδικου όπου δούλευε;

Τα ποδήλατα της εκδίκησης

Ποτέ δεν σταμάτησα να σκέφτομαι την πατρίδα μου και κάθε στιγμή αυτής της εκστρατείας πίστευα ακράδαντα πως ήταν για το καλό της όλες οι θυσίες που κάναμε. Ο Φύρερ ήταν για εμάς ο ηγέτης, αλλά, πέρα απ΄αυτόν η Μεγάλη Γερμανία ήταν ο στόχος που έπρεπε να επιτευχθεί.
Στο ενδιάμεσο της πορείας αυτής οι απώλειες τόσο σε έμψυχο, όσο και σε άψχυο υλικό ήταν απολύτως δικαιολογημένες.